ISU KESIHATAN : Makanan penentu kesihatan akal

Oleh Amran Zakaria

Berlebihan soal makan jejas tubuh, pemikiran

TIDAK ramai memberi fokus kepada amalan kesihatan dan penjagaan tubuh badan dan kecenderungan ini dapat disaksikan sepanjang Ramadan sedangkan Islam amat menitikberatkan kesihatan seperti mana Islam menjaga jiwa serta akal penganutnya.

Rasulullah SAW bersabda yang bermaksud: “Sesungguhnya kamu mempunyai tanggungjawab untuk menunaikan hak terhadap tubuh badan kamu.” (Hadis riwayat Bukhari)

Menunaikan hak terhadap tubuh badan bererti menikmati tahap upaya badan yang benar-benar baik dan selamat dari segi fizikal, mental, emosi, rohani secara optimum sehingga berupaya mencapai potensi kehidupan berpandukan agama.

Mukmin yang kuat mempamerkan kekuatan agama berbanding mukim yang lemah. Rasulullah SAW bersabda yang bermaksud: “Orang mukmin yang kuat lebih baik dan disukai oleh Allah daripada orang mukmin yang lemah.” (Hadis riwayat Muslim)

Sihat adalah anugerah Allah yang sewajarnya disyukuri. Islam meletakkan kesihatan dan kesejahteraan di tempat pertama selepas keyakinan (keimanan). Jika kita mempunyai masalah kesihatan, segala urusan ibadat turut terganggu.

Pernyataan itu berdasarkan sabda Nabi SAW yang bermaksud: “Mintalah kepada Allah kesihatan dan kesejahteraan kerana sesungguhnya tidak ada perkara yang lebih baik dari kesihatan selepas keyakinan (iman).” (Hadis riwayat Ibnu Majah)

Kaedah terbaik dalam penjagaan kesihatan ialah menyediakan perisai pencegahan seawalnya. Namun, apabila diserang penyakit, kita terpaksa berikhtiar untuk menyembuhkan walaupun terpaksa mengambil masa panjang.

Rasulullah SAW bersabda yang bermaksud: “Allah telah menurunkan penyakit dan ubat dan dijadikan kepada setiap penyakit ada ubatnya, berubatlah tetapi jangan berubat dengan benda yang haram.” (Hadis riwayat Abu Daud)

Dalam satu peristiwa, orang Arab Badwi telah datang kepada Baginda SAW dan bertanya: “Ya Rasulullah adakah kami perlu berubat? Maka sabda Nabi: Ya, wahai hamba Allah hendaklah kamu berubat sesungguhnya Allah tidak meletakkan suatu penyakit itu kecuali diletakkan bersamanya ubat kecuali satu penyakit saja. Maka mereka bertanya: Apakah penyakit itu? Sabda Nabi: Penyakit itu ialah tua.” (Hadis riwayat Ahmad)

Tokoh perubatan Islam terkenal, Abu Ali Al Hussain Ibnu Abdullah (Ibnu Sina) menyatakan, tujuan perubatan ialah untuk memelihara kesihatan yang sedia ada dan mengembalikan kesihatan ketika hilang.

Kita sering dihidangkan pelbagai jenis masakan dan juadah bagi memenuhi keperluan jasmani. Tujuannya, untuk membekalkan tenaga secukupnya dalam melakukan aktiviti harian. Keadaan ini begitu ketara di bulan Ramadan.

Makan secara berlebihan boleh memudaratkan badan. Al-Quran menjelaskan mengenai pentingnya bersederhana dalam soal makan dan minum sebagai panduan untuk kebaikan. Allah berfirman yang bermaksud: “Makanlah dan minumlah serta jangan berlebihan.” (Surah al-Araf, ayat 31)

Kebersihan memainkan peranan penting mengelakkan seseorang ditimpa penyakit. Persekitaran yang kotor akan mengundang pelbagai jenis kuman pembawa penyakit dan sebab itu aspek kebersihan sebahagian cabang keimanan.

Makanan yang disediakan hendaklah dipastikan kebersihannya, dibasuh dengan cara yang betul dan dimasak sempurna. Jangan mengendalikan makanan untuk juadah keluarga tanpa mengambil kira kesan dan risikonya selepas itu.

Makanlah sekadar yang mencukupi asalkan dapat berdiri untuk bekerja kerana keadaan lapar boleh mematahkan semangat bekerja.

Rasulullah SAW bersabda yang bermaksud: “Tiada satu tempat dipenuhkan oleh anak Adam yang lebih mencelakakan dirinya selain daripada perutnya. Memadailah untuk anak Adam itu beberapa suap makanan untuk menegakkan tulang belakangnya (bagi menahan kelaparan dan untuk berdiri beribadah). Jika itu tidak dapat dipertahankan, maka hendaklah bahagikan perut kepada tiga bahagian, satu untuk makanan, satu untuk minuman dan satu lagi kosongkan untuk bernafas.” (Hadis riwayat Ahmad dan Tirmizi)

Akal yang cergas berkait rapat dengan badan yang sihat. Badan yang sihat berkait rapat dengan amalan pemakan dan makanan seimbang. Pepatah Arab ada menyebut: ‘Akal yang sihat adalah dari badan yang sihat’.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU EKONOMI : Transformasi meningkatkan pendapatan nelayan tradisional

Oleh Azman Anuar

NEGARA menyambut Hari Peladang, Penternak dan Nelayan kali ke-37 pada 6 Ogos (Sabtu) lalu. Walaupun di bulan Ramadan tiada acara besar-besaran diadakan tetapi harus juga direnungi akan nasib peladang, penternak dan nelayan.

Antara ketiga-tiga golongan ini, nelayan masih tertinggal. Kita harus sedar peranan nelayan amat penting. Kita tidak boleh menjamu juadah dari laut seperti ikan, ketam, udang dan kerang jika nelayan tidak turun ke laut.

Antara ketiga-tiga golongan ini, nelayan masih tertinggal. Kita harus sedar peranan nelayan amat penting. Kita tidak boleh menjamu juadah dari laut seperti ikan, ketam, udang dan kerang jika nelayan tidak turun ke laut.

Masalah nelayan terutama nelayan tradisional masih tidak banyak berubah meskipun pemimpin di Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani bertukar ganti.

Kenapa masalah mereka tidak berubah? Banyak juga bantuan dan insentif dihulurkan kerajaan bagi membantu kehidupan nelayan ini. Kehidupan nelayan tradisional ibarat kais pagi makan pagi, kais petang makan petang. Ini menunjukkan kebanyakan nelayan masih lagi berada di bawah paras kemiskinan.

Kita tidak boleh nafikan nelayan adalah golongan yang rajin bekerja mencari rezeki. Masalah sebenar ialah waktu untuk mereka turun ke laut tidak menentu sebab nelayan bergantung kepada kedudukan air laut.

Dalam sebulan hanya beberapa hari sahaja mereka boleh ke laut. Mereka menghadapi keadaan ombak besar, musim air pasang surut yang mempengaruhi hasil tangkapan.

Mereka berpengalaman, tetapi apa erti pergi ke laut juga jika tidak mendapat hasil tangkapan memuaskan.

Masalah nelayan tradisional memang berpunca daripada beberapa faktor seperti saiz bot yang kecil, uzur dan kurang kuasa enjin, tahap penggunaan teknologi rendah serta masih terlalu bergantung kepada peralatan tradisional untuk menangkap hasil laut.

Menteri yang bertanggungjawab hal ehwal nelayan ialah Datuk Seri Noh Omar. Tiada siapa yang mahu membiarkan kehidupan nelayan selama-lamanya di bawah garis kemiskinan.

Sebab itu Menteri Pertanian dan Industri Asas Tani ini merangka pelan transformasi untuk membantu nelayan dengan memberi pinjaman untuk pembelian sebuah bot bernilai lebih RM200,000 melalui perkongsian lima orang nelayan.

"Jadi dengan menggunakan bot besar mereka boleh lama turun ke laut. Kerajaan mahu menggalakkan nelayan berubah sikap dan bukan lagi turun ke laut secara harian, sebaliknya mungkin boleh turun selama seminggu baru pulang membawa hasil tangkapan," kata Noh.

Bagi memastikan nasib nelayan tidak terpinggir daripada arus pembangunan, Lembaga Kemajuan Ikan Malaysia (LKIM) mengambil inisiatif melaksanakan beberapa pendekatan, antaranya memberi bantuan pinjaman modal kepada pemilik kapal yang berminat untuk bergabung bagi mengusahakan sebuah kapal.

Program ini menggabungkan tiga hingga lima nelayan tradisional secara penubuhan syarikat di mana hak miliknya adalah secara bersama. Pengurusan operasi dan pemasaran pula dijalankan oleh syarikat yang ditubuhkan atau melalui Persatuan Nelayan.

"Namun, perkongsian bot ini juga kurang mendapat sambutan. Ini kerana mereka sudah biasa pergi ke laut bersendirian dan bila berkongsi bot, mereka agak kekok.

"Jadi sekarang kita memberi tumpuan membina insan dan mengubah sikap kepada anak-anak nelayan untuk mengambil peranan ini," jelas Ahli Parlimen Tanjung Karang itu.

Untuk membantu nelayan, Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani membelanjakan kira-kira RM100 juta pada 2009 dan 2010 untuk menaik taraf dan mengubah suai jeti nelayan di seluruh negara.

Melalui pendekatan ini, jeti tidak harus dijadikan sebagai tempat pendaratan ikan semata-mata tetapi sebagai pusat kegiatan agro-pelancongan dan sebagainya.

"Jadi nelayan boleh menjalankan aktiviti-aktiviti menambah pendapatan. Mereka boleh membuka restoran, pasar ikan, memancing, menjual ikan bakar dan lain-lain.

"Ini juga akan membantu kerajaan mencapai sasaran meningkatkan pendapatan nelayan sekali ganda menjelang tahun 2020," kata Noh.

Bagaimanapun, kata Noh, masalah lama yang menghimpit kehidupan nelayan ialah pengaruh orang tengah. Kerajaan sedang memikirkan bagaimana hendak memecahkan peranan orang tengah dalam kehidupan nelayan. Menurut beliau, nelayan sudah biasa meminjam dengan orang tengah apabila tidak turun ke laut. Bila turun ke laut, hasil tangkapan terpaksa pula dijual kepada orang tengah untuk tolak hutang pinjaman.

"Kadang-kadang susah untuk membantu selesaikan masalah nelayan selagi mereka terikat dengan orang tengah," katanya.

Noh menyeru nelayan di seluruh negara supaya menjual hasil tangkapan kepada persatuan nelayan dan agensi yang berkaitan. Beliau menjelaskan, langkah itu perlu bagi mengurangkan pengaruh orang tengah yang dilihat membebankan nelayan selama ini.

Kita ada Persatuan Nelayan Kebangsaan (Nekmat) dan Lembaga Kemajuan Ikan Malaysia (LKIM) tetapi nelayan masih menjual hasil tangkapan kepada pihak lain.

"Jika perkara ini berterusan, nasib nelayan tidak akan berubah dan berada di takuk lama kerana memperoleh keuntungan yang rendah," kata pemimpin Selangor itu.

Nasib nelayan memang tidak jemu-jemu dibantu oleh kerajaan. Lalu skim insurans untuk nelayan disediakan. Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani menerusi Agrobank bercadang mewujudkan satu skim insurans khas bagi melindungi 60,000 nelayan berdaftar di seluruh negara.

"Langkah ini supaya apa-apa musibah yang berlaku kepada nelayan, sekurang-kurang ada pembiayaan untuk melindungi keluarga nelayan. Bila rumah terbakar, atau nelayan jatuh sakit sedangkan kehidupan mereka adalah susah," kata Noh.

Banyak pendekatan dalam mentransformasi pendapatan nelayan sedang dijalankan. Selain melanjutkan lesen daripada setahun kepada dua atau tiga tahun, mencipta peluang perniagaan kepada nelayan dan aktiviti akuakultur, Noh juga memperkenalkan lesen nelayan rekreasi.

Pengeluaran permit itu membolehkan nelayan membawa pelancong untuk mengalami sendiri aktiviti memancing ikan atau mencandat sotong di perairan Malaysia yang luas.

Noh juga menjelaskan kerajaan telah memberi insentif pendaratan ikan sebanyak 10 sen bagi setiap kilogram selain elaun sara hidup RM200 sebulan kepada nelayan.

Nasib nelayan di negara ini akan terus dibela dengan penyusunan program terancang bagi menjadikan golongan itu sebagai nelayan moden.

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU AGAMA : Sistem pengurusan Islam perlu transformasi

Oleh Zulkiple Abd Ghani

Isu pembahagian kuasa antara kerajaan negeri, Pusat wajar dibuat dengan teliti

SATU hakikat yang perlu kita terima ialah kita hidup dalam sebuah dunia yang dinamik dan sering berubah. Perubahan berlaku saban masa dan babitkan pelbagai faktor, daripada perubahan cuaca, siang dan malam hingga kepada perubahan teknologi. Dalam al-Quran Allah menyebut dengan jelas iaitu Allah tidak akan mengubah kedudukan sesuatu kaum sehingga mereka sendiri yang mengubahnya.

Perubahan atau transformasi tentu untuk menuju kepada suatu kedudukan lebih baik. Dalam istilah bahasa Arab, ada pelbagai perkataan yang boleh dirujuk berkaitan transformasi – tajdid (pembaharuan), islah (pembaikan), ihya (penyemarakan), taghyir (perubahan), tabdil (penggantian), takwin (pembentukan), dan hijrah. Ini bermakna, transformasi bukan asing dalam ajaran Islam dan kehidupan umat Islam.

Satu persoalan menarik ialah apakah pengurusan hal ehwal Islam dalam konteks negara kita juga perlu mengalami transformasi dan jika perlu, apakah perkara yang perlu ditransformasikan?

Ada dua keadaan yang perlu difahami dalam isu ini. Pertama, transformasi dalam hal ehwal Islam perlu dirujuk kepada undang-undang dan peraturan yang termaktub. Ia akar tradisi yang perlu dipelihara dan jika memerlukan perubahan, ia perlu dilakukan dengan teliti dan berhati-hati.

Perkara 11 Fasal (1) Perlembagaan memperuntukkan: “Setiap orang berhak menganuti dan mengamalkan agamanya dan tertakluk kepada Fasal (4) untuk mengembangkannya.” Fasal (4) memperuntukkan iaitu walaupun setiap individu bebas menganuti dan mengamalkan agamanya tetapi bagi penganut agama bukan Islam tidak dibenar mengembang agamanya di kalangan orang Islam.

Satu perkara lagi yang penting berkaitan akar tradisi ini ialah peruntukan kedudukan Islam sebagai agama Persekutuan dan diperkukuhkan lagi dengan kuasa diberi kepada Kerajaan Negeri di bawah perkara 11 Fasal (4) Perlembagaan Persekutuan iaitu negeri boleh membuat undang-undang bagi memelihara akidah orang Islam daripada dicemari.

Perlembagaan juga memperuntukkan supaya aspek pelaksanaan dan pentadbiran hal ehwal Islam diletakkan di bawah bidang kuasa negeri dan Raja atau Sultan sebagai ketua agama Islam bagi negeri masing-masing.

Perkara (3) Fasal (2) Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan: “Dalam tiap-tiap negeri selain negeri yang tidak mempunyai Raja, kedudukan Raja sebagai ketua agama Islam di negerinya mengikut cara dan setakat diakui dan ditetapkan oleh perlembagaan negeri itu, manakala dalam Fasal (5) memperuntukkan: “Yang di-Pertuan Agong hendaklah menjadi Ketua Agama Islam di Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Labuan dan Putrajaya.” Bagi Sabah, Sarawak dan Pulau Pinang, Yang di-Pertuan Agong adalah sebagai Ketua Agama Islam di negeri berkenaan.

Keistimewaan, hak dan kuasa Sultan atau Raja sebagai Ketua Agama Islam bagi negeri tidak boleh tersentuh dan ia termaktub dalam Perlembagaan dan juga satu jaminan bahawa agama Islam dilindungi dan dipayungi Duli Yang Maha Mulia Sultan atau Raja Negeri. Sistem (tanzim) yang mempunyai akar tradisi dan perlu dipelihara dan diperkukuhkan.

Keadaan kedua ialah memahami apakah perkara dalam pengurusan hal ehwal Islam yang perlu kepada transformasi? Seterusnya apakah proses dan pembentukan (takwin) untuk mewujudkan ‘sistem pengurusan Islam’ yang lebih luas dan dinamik untuk menghadapi arus perubahan di dalam dan luar negara yang semakin mencabar dari sehari ke sehari?

Sistem dianggap sebagai organisasi dan struktur yang terpimpin dan mengandungi pelbagai elemen dan nilai yang saling terkait. Kerja untuk mewujud, menambah baik dan mengukuhkan sistem memerlukan sumbangan pelbagai pihak yang pakar dan berpengalaman. Di samping itu, proses dan pengalaman yang telah berlalu sangat baik untuk dijadikan panduan dan pengajaran.

Dalam konteks transformasi sistem pengurusan Islam di Malaysia, sangat perlu difahami peraturan yang termaktub dalam undang-undang dan norma yang sedia dipegang. Isu pembahagian kuasa antara kerajaan negeri dan pusat serta kebijaksanaan pelaksanaan perlu diperhatikan.

Walaupun pentadbiran agama Islam terletak di bawah bidang kuasa kerajaan negeri, pada peringkat Persekutuan, Kerajaan Pusat masih mempunyai tanggungjawab bertindak selaku penyelaras dan pelaksana kepada semua keputusan dibuat khusus oleh Majlis Raja-Raja dan Majlis Kebangsaan Hal Ehwal Islam (MKI).

Dalam hal ini, agensi kerajaan yang bertanggungjawab pada peringkat Persekutuan termasuk Jabatan Kemajuan Islam Malaysia (JAKIM, Jabatan Kehakiman Syariah Malaysia (JKSM) dan Jabatan Wakaf, Zakat dan Haji (JAWHAR). Kewujudan JAKIM kini yang melalui evolusi daripada urusetia kepada Majlis Kebangsaan Bagi Hal Ehwal Agama Islam Malaysia (MKI) pada 1968 dan kemudian Bahagian Hal Ehwal Islam Malaysia (BAHEIS) adalah satu proses transformasi yang dinamik diwujudkan kerajaan.

Selain itu, kewujudan JKSM selaku peneraju kepada kehakiman syariah ialah keputusan tepat yang menggambarkan keprihatinan kerajaan untuk memartabatkan profesyen berkaitan. Sementara itu, JAWHAR selaku agensi yang masih baru perlu memfokus kepada kewujudan sistem yang lebih berdaya saing khususnya dalam mengangkat kedudukan wakaf dan zakat di samping membantu menambah baik urusan haji yang sudah dikenali di seluruh dunia.

Penulis ialah Profesor Dakwah dan Media di Fakulti Kepemimpinan dan Pengurusan, USIM

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU BAHASA : Muhyiddin Arah Pembelajaran Bahasa Inggeris Dikaji Semula

SEGAMAT: Timbalan Perdana Menteri Tan Sri Muhyiddin Yassin mahukan pembelajaran Bahasa Inggeris di sekolah-sekolah dikaji semula bagi memastikan pelajar benar-benar dapat menguasai bahasa penting itu sebagai bahasa kedua.

Muhyiddin yang juga Menteri Pelajaran berkata, beliau telah mengarahkan Ketua Pengarah Pelajaran melaksanakan kajian itu.

Menyatakan pandangan beratnya terhadap soal penguasaan bahasa tersebut oleh pelajar, Timbalan Perdana Menteri berkata, penguasaan Bahasa Inggeris adalah penting kerana Bahasa Inggeris ialah bahasa utama dalam komunikasi antarabangsa dan ekonomi.

"Bagaimana sistem pendidikan negara selama 13 tahun, dengan lima tahun di sekolah menengah, masih tidak mampu membuatkan murid-murid kita menguasai Bahasa Inggeris dengan baik.

"Saya sendiri tidak mampu menjawapnya," katanya ketika berucap sempena lawatannya ke Sekolah Menengah Kebangsaan Felda Maokil, Labis di sini Sabtu. Muhyiddin yang juga Ketua Umno Bahagian Pagoh berkata, kajian itu yang akan dikendalikan Bahagian Kurikulum Bahasa Inggeris akan melihat sama ada kelemahan itu berpunca daripada kekurangan guru Bahasa Inggeris, peralatan atau punca-punca lain.

Katanya, murid-murid mungkin beranggapan bahawa kemampuan menguasai Bahasa Inggeris sebagai bahasa kedua itu tidak penting untuk mereka, sehingga mengakibatkan mereka berhadapan dengan masalah ketika di peringkat universiti.

Beliau menolak tanggapan pelaksanaan dasar "Memartabat Bahasa Melayu, Memperkukuh Bahasa Inggeris" (MBMMBI), telah mengakibatkan Kementerian Pelajaranmengabaikan penguasaan Bahasa Inggeris.

"Itu tanggapan yang salah, saya dan Kementerian Pelajaran sentiasa menekankan penguasaan Bahasa Inggeris sebagai bahasa kedua," katanya.

Muhyiddin juga berkata, kementeriannya telah melakukan audit menyeluruh tentang kedudukan infrastruktur pendidikan negara, dalam usahanya untukmenyediakan keperluan infrastruktur yang diperlukan oleh sekolah-sekolah.

Walaupun kementeriannya menerima peruntukan pembangunan di antara RM5 bilion hingga RM6 bilion setiap tahun, tetapi katanya, ini tidak mencukupi keranabilangan sekolah di negara ini adalah besar serta pertumbuhan penduduk yang pesat memerlukan pembinaan sekolah-sekolah baru.

Turut hadir pada majlis itu Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri Datuk Ahmad Maslan yang bertanggungjawab dalam Hal Ehwal Felda. - BERNAMA

ISU AGAMA : Pekerjaan utamakan keberkatan jamin keuntungan

Oleh Sharifah Hayaati

Islam garis lima piawaian untuk diikuti dalam mencari rezeki diredai Allah

UNTUNGKAH atau berkatkah rezeki dan titik peluh yang kita curahkan sehari-hari? Mana satukah yang kita fikir dan inginkan dalam meraih kejayaan pada apa yang diusahakan? Sudah tentu kedua-duanya diinginkan.

Tetapi jika berkat menjadi keutamaan, pasti untung akan dikecapi. Sebaliknya, jika hanya untung yang dicari, nescaya berkat akan lari. Berkat atau barakah dalam bahasa Arab bermaksud tumbuh, bertambah atau berkembang.

Al-Asfahani dalam Mufradat Alfaz al-Quran mengatakan, berkat bermaksud kebaikan Allah SWT ke atas sesuatu antaranya rezeki yang memberikan kebaikan dan bukan kemudaratan, rezeki walaupun sedikit tetapi mencukupi.

Perkataan ini banyak disebut dalam al-Quran antaranya firman Allah SWT yang bermaksud: “Jika penduduk negeri itu beriman serta bertakwa, tentulah Kami akan membuka kepada mereka keberkatan dari langit dan bumi.” (Surah al-A’raf, ayat 96).

Indahnya maksud keberkatan kerana ia mengandungi kelebihan luar biasa. Jika boleh digambarkan, seperti khasiat produk yang tertera di kulitnya perkataan ‘3 dalam 1’, malah ada yang ‘14 dalam 1’ sudah tentu tidak serupa dengan khasiat dan kelebihan terkandung dalam keberkatan.

Oleh itu, hakikat sebenar sesuatu pencapaian itu terletak sama ada ia mendapat keberkatan atau tidak. Bagi meraih keberkatan dalam pekerjaan, Islam menentukan standard kualiti atau piawaian tersendiri sebagai asas untuk dipatuhi.

Rasulullah SAW mengingatkan dalam sabda yang bermaksud: “Tidak ada satu pun yang kutinggalkan dari apa yang diperintahkan oleh Allah kepada kamu, kecuali sudah aku perintahkan kepada kamu, dan tidak satu pun dari apa yang dilarang Allah kepada kamu, kecuali aku sudah melarangnya kepada kamu. Sesungguhnya Ruh al-Amin (Jibril) menyampaikan dalam nuraniku, bahawasanya jiwa tidak akan mati sehinggalah penuh rezekinya, maka perbaikilah dalam mencari rezeki.” (Hadis riwayat Ibnu Hibban, Hakim, Ibnu Majah dan Abu Ya’la)

Untuk mencapai piawaian keberkatan, lima syarat utama perlu diikut. Pertama, hendaklah apa yang dilakukan itu dengan niat ikhlas seperti firman Allah yang bermaksud: “Tidaklah Aku perintahkan kamu kecuali untuk menyembah Allah dengan mengikhlaskan diri dalam agama.” (Surah al-Bayyinah, ayat 5)

Individu ikhlas adalah yang bersih hatinya daripada sifat riak dan sum’ah (ingin didengar oleh orang lain). Pesanan Rasulullah SAW kepada Muaz bin Jabal yang bermaksud:“Wahai Muaz, ikhlaskanlah agamamu, nescaya cukuplah amalanmu yang sedikit.” (al-Targhib wa al-Tarhib)

Pekerjaan hebat dan banyak tidak akan bernilai tanpa keikhlasan berbanding pekerjaan kecil dan sedikit, ditunaikan secara ikhlas akan menjadi banyak kerana keberkatan. Semua orang boleh melakukan pekerjaan yang sama dari sudut kualiti dan kuantiti tetapi keberkatannya berbeza bergantung kepada keikhlasan hati mereka.

Kedua, hendaklah pekerjaan itu tidak melalaikan kita daripada mengingati dan menunaikan kefarduan kepada-Nya. Firman Allah yang bermaksud: “Kemudian setelah selesai sembahyang, maka bertebaranlah kamu di muka bumi, dan carilah apa yang kamu hajati dari limpah kurnia Allah, serta ingatlah akan Allah banyak-banyak (dalam segala keadaan), supaya kamu berjaya di dunia dan di akhirat.” (Surah al-Jumuah, ayat 10)

Sabda Rasulullah SAW yang bermaksud: “Setiap perkara yang tidak dimulakan dengan Bismillah maka akan terputus (rahmat dan berkat) bagi perbuatan itu.” (Hadis riwayat Ahmad dan Ibn Majah)

Bahkan bagi mereka yang bekerja sehingga melalaikannya digelar sebagai hamba dinar dan dirham. Sabda Rasulullah SAW yang bermaksud: “Celakalah orang yang menjadi hamba dinar, celakalah orang yang menjadi hamba dirham, celakalah orang yang menjadi hamba kemewahan dan celakalah orang yang menjadi hamba kemegahan, celaka dan binasalah mereka semua, jika telah jatuh tidak akan bangkit semula.” (Hadis riwayat al-Bukhari)

Ketiga, hendaklah apa yang dikerjakan itu daripada sumber halal serta dengan cara halal. Allah SWT berfirman yang bermaksud: “Dan janganlah kamu makan harta orang lain di antara kamu dengan jalan yang salah, dan jangan pula kamu menghulurkan harta kamu (memberi rasuah) kepada hakim kerana hendak memakan (atau mengambil) harta manusia dengan (berbuat) dosa, padahal kamu mengetahui (salahnya).” (Surah al-Baqarah, ayat 188)

Oleh itu, jika kita inginkan keberkatan jauhilah sebarang bentuk penipuan, pecah amanah, rasuah, pembohongan dan sebagainya dalam pekerjaan.

Keempat, hendaklah hasil yang diperoleh daripada pekerjaan atau rezeki itu dikongsikan. Oleh kerana itu Islam menfardukan ibadat zakat serta amat menggalakkan amalan sedekah dan pemberian hadiah antara satu sama lain supaya kesenangan itu tidak hanya dinikmati segelintir.

Malah dengan amalan ini ia dapat menyucikan harta dan hati pemiliknya serta menggembirakan penerimanya. Justeru, menginfaqkan harta membawa keberkatan, sebaliknya menahannya mengundang kecelakaan.

Kelima, hendaklah dalam mengusahakan pekerjaan, seseorang itu sentiasa reda dan bersyukur. Saidina Ali bin Abi Thalib mengatakan, salah satu daripada maksud takwa adalah reda dengan pemberian yang sedikit.

Begitulah banyaknya kelebihan mengusahakan pekerjaan dan sumber rezeki ke arah piawaian keberkatan yang dijanjikan Allah SWT. Lantaran itulah Rasulullah SAW sentiasa bermunajat dalam doa Baginda: “Ya Allah ampunilah dosaku, lapangkanlah rumahku dan berkatilah rezekiku.” (Hadis riwayat al-Tirmizi, Ahmad dan Tabrani)

Penulis ialah Pensyarah Jabatan Siasah Syar’iyyah Akademi Pengajian Islam Universiti Malaya

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU KENEGARAAN : Mengkebangsaankan budaya bukan mudah

Oleh Dr Ibrahim Komoo

Perlembagaan Persekutuan izin semua kaum amal cara hidup, agama sendiri

KETIKA berusia lima tahun, saya berbaris bersama rakan persekolahan sepanjang jalan Muar ke Segamat menunggu pemimpin negara melalui pekan Jementah, tempat saya dilahirkan.

Ingatan peristiwa itu masih segar, tarikh keramat 31 Ogos 1957 itu seolah-olah satu pesta besar untuk rakyat Tanah Melayu. Maksud sebenar kemerdekaan masih kurang jelas bagi kami ketika itu yang berbaris dan mengibarkan bendera negara. Sejak itu, istilah kemerdekaan dan kebangsaan adalah konsep yang sering dilaungkan pelbagai pihak, khususnya pemimpin politik pemerintah untuk menyeru rakyat supaya memupuk semangat kebangsaan dan menanam rasa cintakan negara.

Kerajaan mula memperkenalkan konsep kebangsaan melalui bahasa kebangsaan. Selayaknya, bahasa Melayu, bahasa majoriti dan bahasa penduduk peribumi diangkat menjadi bahasa kebangsaan. Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) diwujudkan, minggu dan bulan bahasa kebangsaan diperkenalkan untuk meningkatkan kesedaran peri pentingnya rakyat negara ini mengamalkan bahasa kebangsaan sebagai bahasa perpaduan bangsa Cogan kata berbunyi Bahasa Jiwa Bangsa dilaungkan untuk meyakinkan rakyat pelbagai bangsa, jika kita berhasrat membentuk negara bangsa yang bersatu dan membina semangat kebangsaan, bahasa yang satu inilah menjadi tali pengikatnya. Strategi penting untuk membina negara bangsa yang bersatu ialah dengan memperkenalkan sistem pendidikan sekolah berasaskan bahasa kebangsaan. Hasilnya, sekolah rendah dan menengah kebangsaan diperkenalkan. Sekolah kebangsaan sudah berkembang pesat dan kini boleh dibanggakan pencapaiannya. Ramai rakyat berbangsa Cina dan India turut belajar di sekolah kebangsaan. Sebahagian besar daripada pemimpin dan pentadbir negara serta cerdik pandai yang ada di kebanyakan universiti awam, adalah mereka yang terdidik daripada sekolah kebangsaan.

Agenda kebangsaan turut diperkenalkan melalui budaya kebangsaan. Budaya Melayu dijadikan asas pembentukan budaya kebangsaan dan amalan bangsa lain yang bersesuaian boleh diserapkan untuk memperkayakan budaya kebangsaan yang diinginkan. Mengkebangsaankan budaya nampaknya kurang berjaya kerana Perlembagaan Persekutuan masih mengizinkan bangsa lain mengamalkan budaya dan agama masing-masing.

Sehingga hari ini, budaya Melayu, Cina dan India serta pelbagai budaya peribumi di Sabah dan Sarawak masih berkembang segar. Konsep kesatuan dalam kepelbagaian budaya dilihat sebagai keunikan dan keistimewaan rakyat Malaysia.

Kemuncak kepada kejayaan memperkenalkan konsep kebangsaan ialah pewujudan Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) sebagai lambang keupayaan bahasa kebangsaan sebagai bahasa ilmu pada peringkat pengajian tinggi. Sejak kebelakangan ini, rakyat pelbagai bangsa sangat berminat belajar di UKM, dan lebih penting lagi, universiti ini mampu meningkatkan kecemerlangan akademiknya sehingga diangkat menjadi universiti unggul bertaraf universiti penyelidikan.

Kini UKM tidak saja menjadi lambang kebanggaan rakyat, tetapi turut menjadi sumber rujukan negara untuk pelbagai bidang ilmu. Tidak semua negara mempunyai universiti kebangsaan. Amerika Syarikat, negara di Eropah dan Jepun umpamanya, tiada universiti kebangsaan. Universiti di sana muncul kerana tuntutan pengajian tinggi dan keperluan meneroka ilmu dalam bidang sektoral.

Di negara kita, Australia, Korea Selatan dan Taiwan – tuntutan masyarakat untuk membina negara bangsa yang bersatu dan berwawasan mendorong kepada penubuhan universiti kebangsaan. UKM umpamanya ditubuhkan atas desakan rakyat, khususnya untuk mendaulatkan bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu sambil memberi peluang lebih ramai anak masyarakat luar bandar menjejak kaki ke menara gading.

Apa erti kebangsaan? Ia adalah lambang kesatuan masyarakat dalam sebuah negara bangsa. Bahasa, budaya dan institusi ilmu kebangsaan seharusnya menjadi jiwa dan raga yang menyuburkan inspirasi dan iltizam seluruh rakyatnya.

Sementara kita menghargai kepelbagaian, semua rakyat perlu yakin, sebuah negara bangsa perlu mempunyai hanya satu bahasa kebangsaan, satu budaya kebangsaan dan satu universiti kebangsaan.

Institusi ilmu seperti UKM mempunyai tanggungjawab besar untuk membina negara dan masyarakatnya berasaskan semangat kebangsaan. Di samping memperkukuhkan penggunaan bahasa kebangsaan sebagai bahasa ilmu, ia perlu memimpin masyarakat ke arah pembangunan, menatang imej kecemerlangan ilmu dan mewakili bangsanya ke arena global. Pada prinsipnya, komuniti akademik di UKM perlu berfikiran global, tetapi bertindak lokal! UKM juga perlu menjadi pelopor hala tuju pembangunan rakyat Malaysia berbilang bangsa. Di samping memajukan ilmu dalam bidang sains dan teknologi, persoalan masyarakat, membina tamadun bangsa dan isu kemiskinan komuniti terpinggir perlu diperjuangkan bersama.

Kebangsaan ialah semangat cinta akan keamanan dan perpaduan untuk sebuah negara bangsa merdeka. Ia tidak mengabaikan pegangan kepelbagaian agama, kepercayaan dan budaya warganya. Ia hanya menuntut iltizam untuk bersatu, menghargai keupayaan bangsa dan negara. Jadilah rakyat Malaysia yang sentiasa mencintai bangsanya dan memupuk semangat kebangsaannya.

Penulis ialah Felo Utama, Institut Alam Sekitar dan Pembangunan (LESTARI) UKM.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU KEPENGGUNAAN : Merungkai kos hidup tinggi

Oleh ROHAMI SHAFIE

Akhirnya, kerajaan mengumumkan satu Bidang Keberhasilan Utama Negara (NKRA) yang amat penting untuk rakyat iaitu Perangi Kos Kehidupan Yang Kian Meningkat.

Walaupun sepatutnya isu ini menjadi agenda paling utama bagi kerajaan dari awal lagi sejak pengumuman enam NKRA, namun masih belum terlewat untuk kerajaan menangani kos sara hidup yang begitu tinggi tatkala ini.

Isu ini ialah isu global, Malaysia juga terkena tempiasnya. Bagaimanapun, masih ada caranya untuk menanganinya apabila meneliti secara terperinci punca-punca kenaikan kos sara hidup rakyat Malaysia.

Merungkai punca-puncanya barulah setiap permasalahan kos sara hidup rakyat dapat di atasi dengan baik.

Antara penyumbang utama kenaikan kos ialah sikap tamak segelintir peniaga yang menguasai pasaran negara. Mereka mempunyai kuasa untuk mendesak kerajaan untuk menaikkan harga. Jika kerajaan tidak mengikut kata-kata mereka, mereka tetap akan menaikkan harga.

Sebelum itu, mereka akan memberi seribu satu alasan untuk menaikkan harga. Alasan paling mudah, stok tak mencukupi atau tekanan harga di luar kawalan dek kerana terpaksa mengikut harga import.

Rakyat mengetahui perkara ini tetapi apakan daya mereka tidak mempunyai kuasa untuk menekan peniaga-peniaga yang tamak ini. Mengharapkan persatuan-persatuan pengguna pun mereka tidak disokong sepenuhnya oleh rakyat sedangkan jika rakyat bersatu melalui persatuan-persatuan pengguna, peniaga-peniaga yang tamak ini akan gerun dan merasai tekanannya.

Walhal, di Malaysia perkara ini tidak berlaku, maka, peniaga-peniaga ini menjadi angkuh kerana cukup kuat untuk mengenakan tekanan kepada kerajaan dan rakyat melalui kuasa monopolinya.

Kita jangan sesekali salahkan peniaga-peniaga kecil kerana mereka ini hanya mengaut keuntungan yang kecil. Yang perlu dipantau dan diambil tindakan tegas ialah terhadap peniaga-peniaga monopoli.

Pecahkan monopoli mereka sebanyak yang mungkin. Lagi banyak peniaga besar, lagi baik untuk rakyat. Dengan cara ini, mereka terpaksa bersaing sesama sendiri dan akhirnya mereka tidak boleh menaikkan harga barangan dan perkhidmatan sesuka hati.

Selain itu di Malaysia terlalu banyak lapisan atau 'orang tengah' dalam kalangan peniaga. Setiap mereka ingin mengaut keuntungan. Natijahnya, pengguna akhir terpaksa membayar segala 'keuntungan' bagi setiap lapisan ini.

Penulis mencadangkan agar kurangkan lapisan ini. Seboleh-bolehnya hanya tinggal satu lapisan sahaja, iaitu barangan dibekal terus kepada pengguna akhir. Bukan sahaja rakyat dapat manfaatnya tetapi negara juga boleh menambahkan peniaga-peniaga tulen yang bukan menempel sebagai peniaga orang tengah sahaja.

Kerajaan boleh mempergunakan sepenuhnya agensi-agensi kerajaan seperti Felda. Bahkan tidak salah sekiranya kerajaan menggerakkan seluruh koperasi di Malaysia sebagai pembekal utama barangan kepada rakyat.

Lagi pun, NKRA ini sememangnya di bawah tanggungjawab Kementerian Perdagangan Dalam Negeri, Koperasi dan Kepenggunaan. Melalui kementerian ini, kajian secara teliti perlu dibuat untuk mendapatkan bilangan sebenar barangan keperluan rakyat Malaysia.

Sistem subsidi juga wajar dikekalkan pada tahap yang sepatutnya. Selain itu, pelaksanaan Cukai Barangan dan Perkhidmatan (GST) juga wajar ditangguhkan sehingga rakyat benar-benar mampu menyerap tekanan harga.

Pada masa ini, lebih baik kerajaan fokus secara mendalam kos kehidupan rakyat yang semakin tinggi berbanding untuk mempertingkatkan pendapatan negara melalui pelaksanaan GST.

Kajian juga seharusnya dijalankan bagi setiap kawasan di Malaysia dan bukan sahaja melibatkan bandar-bandar besar seperti Kuala Lumpur dan Pulau Pinang. Ini kerana ada kawasan yang mana harga barangan terutamanya makanan lebih kurang sama seperti bandar-bandar besar walhal ia boleh dikategorikan sebagai kawasan yang kurang maju.

Ambil contoh Terengganu. Berbanding Kedah, harga makanan di Terengganu jauh mahal. Apakah puncanya? Tiada lagi persepsi bahawa hanya di bandar-bandar besar sahaja kos sara hidup cukup tinggi.

Justeru, tindakan paling segera yang boleh kerajaan laksanakan ialah memperbanyakkan Kedai Rakyat 1Malaysia di seluruh negara. Penulis juga ingin mencadangkan agar kerajaan mewartakan seluruh pasar basah dan pasar borong sebagai pasar harga patut seumpama Kedai Rakyat 1Malaysia.

Selain barangan dan makanan, satu lagi punca kos sara hidup yang tinggi ialah harga rumah dan kenderaan yang tinggi. Rakan penulis yang merupakan seorang pemaju perumahan pernah menyatakan keuntungan bagi setiap rumah banglo ialah dalam lingkungan RM30,000-RM40,000 dan ini menyebabkan pemaju perumahan lebih berminat untuk membangunkan rumah mewah berbanding rumah mampu milik kerana keuntungan yang amat tinggi.

Sekali lagi, kerajaan perlu mengawal harga rumah. Jangan sesekali membiarkan sistem pasaran bebas menguasai harga rumah di Malaysia. Itu baru bab rumah. Belum lagi kenderaan.

Harga kenderaan di Malaysia juga masih tinggi berbanding luar negara sehingga ada pembeli terpaksa berhutang selama 9 tahun. Apabila habis membayarnya, kereta pun sudah tidak begitu elok. Terpaksalah membeli sebuah lagi. Jadi, terpaksalah menanggung hutang sehingga ke tua.

Tekanan ini bukan sahaja dirasai oleh golongan berpendapatan rendah tetapi juga bagi golongan berpendapatan sederhana. Kerajaan perlu memerangi kos kehidupan rakyat yang tinggi dengan mengambil kira tekanan yang dirasai oleh dua golongan ini.

PENULIS ialah Pensyarah Kanan, Perakaunan dan Kewangan, Kolej Perniagaan (COB), Universiti Utara Malaysia

Sumber : http : //www.utusan.com.my/