Pakar ICT Azli Paat Meninggal Dunia Akibat Demam Panas

KUALA LUMPUR : Pemenang Anugerah Perdana Menteri 'Best of the Best' APICTA 2012, Azli Paat meninggal dunia akibat deman panas di rumahnya di Bukit Segambut, di sini, malam Rabu.

Azli, seorang pakar dalam bidang teknologi maklumat (ICT) dan pengasas Ada Vista Sdn Bhd, berusia 46 tahun.

Anak kedua Allahyarham, Ahmad Naim, 23, berkata bapanya menghembuskan nafas terakhir di rumahnya pada kira-kira pukul 7 malam.

Katanya bapanya mengalami demam panas sejak semalam dan hanya mendapatkan rawatan biasa di klinik berdekatan rumahnya.

Allahyarham meninggalkan balu serta 10 orang anak iaitu enam lelaki dan empat perempuan.

Ahmad Naim berkata jenazah akan dikebumikan di Batu Pahat, Johor, pagi esok.

Azli merupakan pengasas DAPAT SMS dan mySMS 15888 yang mengubah cara orang awam dan organisasi berkomunikasi di antara satu sama lain.

Beliau juga pencetus idea mewujudkan RakanCop di mana orang awam kini dapat bekerjasama dengan pihak polis bagi mencegah jenayah sebelum ia terjadi. Beliau juga berkongsi maklumat mengenai teknologi maklumat di  media termasuk menjadi panel penceramah Bernama Radio 24.

Penerbit Bernama Radio 24, Kok Jun Sern, 30, berkata Allahyarham menjadi panel penceramah di stesen radio tersebut dalam satu program berbentuk ceramah, seminar dan perkongsian maklumat serta tips terkini mengenai teknologi maklumat bermula pukul 7.30 pagi setiap hari.

Menurutnya, Azli menjadi panel dalam program berkenaan sejak 2007.

"Allahyarham seorang yang ceria, bijak dan merendah diri," katanya.

Pada majlis Anugerah Teknologi Maklumat dan Komunikasi Asia Pasifik (APICTA) tahun lepas, allahyarham menerima anugerah tersebut daripada Perdana Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak. -BERNAMA

ISU SOSIAL : Banteras rasuah langkah terbaik hapus jenayah

Oleh :  Akhbar Satar

 

Di sebalik kemajuan dan pembangunan yang ada, tersentuh hati penulis melihatkan perubahan yang berlaku di Kuala Lumpur kesan kemasukan pendatang asing ke negara ini. Tersentak hati penulis apabila seorang rakan mengeluarkan kenyataan bahawa rakyat Indonesia adalah bangsa Malaysia ketiga paling ramai di negara ini, selepas Melayu dan Cina. Kini,  bangsa Afrika pula kelihatan berada dalam carta itu.

Sejauh mana kebenarannya sukar untuk dipastikan, namun daripada pemerhatian, kenyataan ini tidak boleh dipandang ringan oleh pihak berwajib. Itu baru jumlah yang mengikut peraturan, belum lagi yang masuk secara haram?

Lihatlah sekitar Chow Kit dan Jalan Tuanku Abdul Rahman. Siapa yang memonopoli perniagaan di sana? Ke mana perginya orang Melayu, Cina dan India yang dahulunya berniaga buah-buahan, sayur dan barangan mentah yang lain?

Senario yang amat nostalgia bagi saya ialah bagaimana penjual buah-buahan ini lari lintang pukang bersama-sama gerai beroda mereka apabila diserbu Dewan Bandaraya Kuala Lumpur (DBKL). Beg penuh rambutan yang dibeli tidak sempat dibayar apabila peniaga lari meninggalkan pelanggan kerana dikejar penguat kuasa. Fenomena ini hanya tinggal kenangan buat penduduk ibu kota.

Melawat ke China Town, Petaling Street, membuatkan penulis semakin keliru dengan apa yang berlaku di Kuala Lumpur. Sikap kasar dan samseng peniaga yang terdiri daripada remaja berbangsa asing seperti Bangladesh dan Myanmar amat menggerunkan. Ke mana perginya peniaga tempatan? Kenapa dibiarkan rakyat asing ini bebas berniaga dan merosakkan imej Kuala Lumpur di kaca mata pelancong? Kenapa harus kita berasa takut untuk ke Chow Kit dan Jalan Petaling?

Bebas bergerak kerana dilindungi

Persoalan paling penting di sini ialah ke mana perginya penguatkuasaan? Bagaimana kegiatan ini boleh berkembang tanpa ada sebarang tindakan? Adakah ia mendapat restu pihak berkuasa? Bagaimana barangan palsu dapat memasuki ke negara ini? Sebagai rakyat biasa, sudah tentu jawapan yang bermain di kotak fikiran ialah tiada penguatkuasaan kerana rasuah. Mereka ini bebas bergerak dan bertindak kerana dilindungi.

Penguat kuasa yang sepatutnya bertanggungjawab membanteras rasuah sengaja menutup sebelah mata terhadap kegiatan jenayah. Malah ada yang sanggup bertindak sebagai pengkhianat termasuk membocorkan maklumat berhubung serbuan dan sengaja melengah-lengahkan atau tidak menyiasat sepenuhnya sesuatu kes jenayah sehingga membolehkan penjenayah terlepas daripada hukuman.

Penulis berharap perkara ini tidak benar termasuk tohmahan seorang peniaga di Jalan Petaling mengaku membayar sogokan secara bulanan kepada agensi penguat kuasa. Katanya, penguat kuasa hanya mengadakan pemeriksaan mengejut dan rampasan barang yang kurang bernilai untuk mengaburi mata masyarakat.

Pelbagai kajian yang dijalankan dalam bidang pencegahan rasuah menunjukkan bahawa wujud hubung kait yang tinggi antara jenayah dan rasuah. Secara umumnya, dapatan kajian jelas menunjukkan bahawa semakin tinggi kadar jenayah dalam sesebuah negara maka semakin tinggi jugalah tahap rasuahnya.

Rasuah punca jenayah berleluasa

Menurut kajian yang dijalankan Marie Channe bertajuk Anti Corruption Resource Center, di kebanyakan negara, rasuah adalah punca kenapa kegiatan jenayah gagal disekat dan terus berleluasa. Rasuah adalah pelindung kepada tindakan penguatkuasaan, membantu memperluaskan rangkaian jenayah dan mengelakkan hukuman serta tindakan undang-undang.

Lebih buruk lagi, bilamana rasuah digunakan sebagai umpan kepada penguat kuasa di pintu sempadan negara sehingga menyebabkan dadah, senjata api, kenderaan curi, rokok, barangan tiruan dan aktiviti memperdagangkan manusia lolos dengan begitu mudah. Dengan hanya menyogok RM200, ada kalangan anggota penguat kuasa tidak memeriksa kandungan kontena berkenaan.

Perbuatan rasuah bukan saja menyalahi undang-undang dan bertentangan dengan etika perkhidmatan awam, malah mengundang risiko tinggi kepada keselamatan negara. Akibatnya semakin banyak senjata diseludup ke dalam negara kita.

Ingatlah menerima rasuah adalah perbuatan jijik dan hina. Sesiapa yang melakukannya mendapat dosa besar, malah mereka yang terbabit dengan gejala itu dilaknat Allah dan Rasul-Nya, dan akan menerima azab di akhirat kelak. Ibnu Umar meriwayatkan hadis bermaksud: “Pemberi rasuah dan penerima rasuah akan masuk ke dalam neraka.” (Hadis riwayat al-Tabrani)

Justeru, rasuah tidak harus dibiar berleluasa dan ia perlu dibanteras habis-habisan. Rasuah harus diperangi semua lapisan rakyat. Sokongan rakyat kepada usaha Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) dengan memberi maklumat dan tidak memberi rasuah sangat penting untuk menjayakan hasrat murni kita itu. Kepada SPRM, teruskan kerja yang baik untuk bangsa dan negara, walaupun terpaksa mengharungi liku yang penuh dengan onak duri ini dan jarang sekali mendapat pujian. Percayalah pasti ada ganjarannya di sisi Allah SWT.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU BAHASA : Nilai-nilai budi bahasa kian teruk, pulihkan sebelum terlewat

Oleh  : Fauziah Arof

MEWUJUDKAN sekolah budi bahasa? Bagi sesetengah pihak, cadangan ini bunyi macam sudah tak ada kerja, saja-saja mahu cari kerja dan tambah kerja.

Ada yang tertanya-tanya, perlukah diadakan sekolah seperti ini? Sedangkan banyak lagi sekolah dan bidang lain boleh diwujudkan. Tidak cukupkah soal budi bahasa ini diajar di peringkat sekolah biasa atau di rumah?

Namun apabila melihat apa yang berlaku pada sekeliling kita, tidak kiralah di tempat awam, tempat kerja, jalan raya atau melayari laman-laman sosial memang ada kewajaran kita mempunyai sekolah seperti ini.

Cuma kita mahu tahu perjalanan dan mekanisme sekolah itu bagaimana. Guru atau cendekiawan seperti mana yang diperlukan sebagai tenaga pengajarnya dan jika saranan itu jadi kenyataan, adakah sekolah berkenaan akan benar-benar memberi kesan dan sampai kepada tujuannya dan pada masa sama tidak berlakunya pertindihan fungsi guru.

Apabila saranan ini dibuat oleh Menteri Penerangan Komunikasi dan Kebudayaan, Datuk Seri Dr. Rais Yatim yang mencadangkan Jabatan Kebudayaan dan Kesenian Negara (JKKN) dan Akademi Seni Budaya dan Warisan Kebangsaan (Aswara) menyediakan bimbingan nilai murni dan pembentukan sahsiah budaya tinggi dalam masyarakat, cadangan seperti ini janganlah terus dipandang remeh.

Meningkatkan budi bahasa dalam kalangan kita bukan perkara yang boleh diringan-ringankan.

Menghadapi orang sekeliling dalam keadaan iklim seakan-akan kontang budi bahasa ini lebih-lebih lagi apabila berdebat dalam isu-isu yang boleh saja dipolitikkan- yang mana orang yang tinggi pendidikannya pun boleh mengeluarkan kata-kata kesat, kita perlu akui ketiadaan budi bahasa ini boleh mengeruhkan keharmonian hidup dalam bermasyarakat.

Tidak perlu pergi jauh, dengan rakan-rakan sekeliling kita pun,  ia boleh saja menimbulkan hubungan tegang, sedangkan jika difikirkan secara logik akalnya, tidak pasal-pasal dek  kerenah dan isu yang dicetuskan oleh parti-parti politik ini, kita yang hilang kawan dan senang-senang sahaja mendapat musuh.

Yang peliknya, ini yang dilakukan oleh orang yang berpendidikan tinggi. Apa pula yang akan berlaku jika nilai-nilai keintelektualan yang dipunyai oleh rakyat Malaysia ini tidak dapat diseimbangi dengan nilai-nilai kemanusiaan?

Budi bahasa adalah keperluan dan pembentukan asas dalam diri. Kalau kita ada budi bahasa dan menghormati semua orang, tidak kira apa peringkat, bangsa dan dalam menghadapi apa jua perbezaan-perbezaan lainnya, segalanya akan jadi lebih mudah.

Jika kita mahu anak-anak kecil kita tidak berlaku biadab, kita yang perlu memberi tunjuk ajar dan teladan kepada mereka. Sudah tentu, kita akan terasa sakit dan malunya, jika anak-anak kita dikata tidak beradab. Sedangkan, kita boleh saja menutup sebelah mata, dengan apa yang kita lakukan dan katakan.

Malaysia juga pernah disenaraikan oleh Reader‘s Digest sebagai antara negara yang paling biadab di dunia. Ia diambil kira daripada tinjauan di tempat-tempat awam di negara ini.

Kebiadapan itu dinilai melalui kes kemalangan jalan raya yang direkodkan oleh pihak polis menunjukkan sebanyak 20 peratus daripada 1.3 juta kes kemalangan setiap tahun di negara ini berpunca daripada sikap biadab di jalan raya.

Dalam pada itu, rakyat kita merokok di zon larangan merokok, menjawab telefon di dalam panggung wayang, lewat datang untuk temu janji, tidak mengucapkan “terima kasih" dan meninggalkan troli selepas membeli-belah di tempat meletak kereta begitu sahaja dan merempuh masuk ke dalam lif, tren dan bas sebelum penumpang keluar.

Tidak kiralah tepat atau tidak, atau sama ada penyelidikan dilakukan secara rambang, sebagai rakyat Malaysia yang waras pemikirannya, sudah tentu kita tidak mahu negara yang kita cintai ini dicap begitu.

Tentu saja mengejar status negara maju akan jadi pincang dan tidak seimbang sekiranya, rakyatnya sendiri rendah budi bahasanya, kemarau dalam amalan-amalan nilai murni, dan apatah lagi hendak dipandang sebagai mempunyai sahsiah budaya bangsa yang disegani. Maka, mewujudkan sekolah budi bahasa, berkempen, atau apa jua usaha ke arah mengangkat budi bahasa, tidak harus dipandang ringan, diperlekeh dan dijadikan bahan gurauan.

Tegak rumah kerana sendi, runtuh sendi rumah binasa, sendi bangsa ialah budi, runtuh budi runtuhlah bangsa.

 Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU SOSIAL : Cegah jenayah terhadap kanak-kanak

 Oleh :  Dr. Mohd. Mahzan Awang

ADA sesuatu yang tidak kena dengan masyarakat kita hari ini apabila banyak kes jenayah terhadap kanak-kanak dilaporkan media. Ironinya adalah walaupun banyak program pemerkasaan insan kamil dilakukan sama ada menerusi program keagamaan, motivasi, latihan berkumpulan dan pendidikan berterusan, kes tragis melibatkan kanak-kanak kerap kali berlaku.

Dalam kes jenayah terhadap kanak-kanak di Malaysia, keprihatinan masyarakat terhadap isu ini amat tinggi. Ramai yang prihatin dan sensitif dengan nasib kanak-kanak teraniaya, cuma cara menzahirkan keprihatinan masyarakat kita perlu diubah.

Masyarakat kita kerap tersentuh emosi apabila melihat kanak-kanak meminta derma pada waktu tengah hari yang terik. Ramai yang menghulurkan derma dengan niat dapat membantu kanak-kanak. Namun, hakikatnya ia menggalakkan kewujudan peminta derma di jalanan dan juga telah membuka ruang kepada sindiket mencari kanak-kanak bagi tujuan pungutan derma.

Menyalurkan bantuan secara tepat dan betul adalah penting untuk membantu mengurangkan jenayah kanak-kanak. Bagi tujuan itu, pihak berwajib termasuklah kerajaan, pihak berkuasa tempatan, agensi kerajaan dan badan bukan kerajaan perlu mengambil inisiatif yang lebih efisien dengan mempermudahkan proses menyelamatkan kanak-kanak daripada menjadi mangsa.

Pertama, jadikan sistem talian aduan Nur 15999 lebih proaktif untuk mengawal risiko jenayah terhadap kanak-kanak. Pada masa sekarang, talian tersebut berfungsi sebagai pusat aduan semata-mata, namun sejauh mana tindakan segera diambil daripada aduan penderaan tidak diketahui jelas.

Memahami situasi bahawa penderaan lazimnya dilakukan oleh saudara-mara terdekat di dalam kawasan tertutup, adalah sukar untuk pengadu membuat aduan secara tepat dan terperinci dengan bukti yang konkrit. Maka, sebarang aduan yang dibuat berdasarkan andaian atau kebimbangan pelapor kepada kes penderaan hendaklah diberi keutamaan oleh pihak berwajib.

Kurangkan birokrasi tentang maklumat laporan yang lebih terperinci kerana talian Nur 15999 adalah untuk tindakan pantas pencegahan. Permudahkan urusan ini bererti percepatkan usaha mengawal kejadian yang tidak diingini.

Dengan cara ini, usaha untuk campur tangan langsung masyarakat dalam isu-isu yang sering dikodkan sebagai urusan kekeluargaan (termasuk kes penderaan) dapat dielakkan. Tambahan pula, memukul anak yang kononnya bagi tujuan pendidikan, diterima dalam norma dan budaya kita.

Kajian ilmiah menunjukkan bahawa penderaan fizikal lebih kerap berlaku apabila hukuman berbentuk fizikal dibenarkan dalam norma masyarakat. Hukuman fizikal juga menggalakkan budaya menuduh dan konfrontasi sekali gus meminggirkan budaya tolak ansur, runding cara dan perbincangan.

Kedua, oleh sebab hubungan baik antara guru dan murid di sekolah adalah platform yang terbaik untuk mengesan kes-kes jenayah terhadap kanak-kanak, tindakan proaktif pihak sekolah amatlah perlu. Guru wajar bertanya khabar secara peribadi terhadap kanak-kanak terutama apabila wujudnya perubahan tingkah laku yang ketara kepada kanak-kanak.

Lazimnya kanak-kanak yang tertekan emosinya mengalami trauma yang bukan sekadar membuatkan mereka tidak yakin diri, malah mempamerkan tingkah laku anti sosial seperti membuli rakan lain dan juga kesukaran untuk membina hubungan baik dengan pelajar lain.

Kegagalan menyiapkan kerja rumah umpamanya adalah indikator kepada kurangnya perhatian penjaga dan ibu bapa kepada kanak-kanak. Ia juga petanda kepada elemen- elemen penderaan emosi dalam keluarga seperti memperkecilkan kebolehan kanak-kanak serta membiarkan kanak-kanak dengan serba kekurangan.

Banyak kanak-kanak di kawasan flat bermain di kawasan yang tidak sepatutnya tatkala ibu bapa sibuk dan asyik dengan tugas masing-masing. Adalah malang sekali bagi kanak-kanak ini apabila guru turut menghukum mereka.

Tindakan guru yang cenderung menghukum pelajar yang tidak menyiapkan kerja rumah adalah suatu yang malang sekali. Bagaimana kerja rumah boleh disempurnakan dalam keadaan persekitaran rumah dan budaya hidup keluarga yang tidak menyokong kepada pembelajaran yang produktif.

Jika ini berlaku, maka penderaan berganda menimpa kanak-kanak tersebut yang lama-kelamaan menyumbang kepada ketidakstabilan emosi dan mental kanak-kanak.

Ketiga, memanfaatkan data penduduk setempat oleh komuniti juga dapat membantu mengurangkan jenayah kepada kanak-kanak. Struktur komuniti di Malaysia pada hakikatnya amat bersistematik. Persempadanan komuniti dipecah-pecahkan mengikut pelbagai saluran seperti persempadanan mengikut Parlimen, Dewan Undangan Negeri, daerah, majlis tempatan, pembangunan mukim, jajahan, kampung, komuniti kejiranan dan pelbagai lagi.

Oleh sebab data-data penduduk berada secara terpisah dalam bank data bagi setiap kelompok persempadanan, perubahan dan perkembangan keluarga dalam komuniti tidak diketahui secara berpusat. Pengintegrasian data pergerakan sosial masyarakat dapat membantu menyelesaikan kes-kes yang melibatkan orang hilang dan juga kemunculan bayi baru yang diragui dalam komuniti.

Tanpa usaha bersepadu sebegini, kes-kes jenayah terhadap kanak-kanak pasti berlaku secara diam-diam tanpa diketahui umum. Adakah keprihatinan masyarakat terhadap keselamatan, kebajikan dan kesejahteraan kanak- kanak berada dalam prioriti yang rendah? Mungkinkah juga, ekoran daripada pengaruh individualistik dan sikap tidak campur tangan telah membuatkan jenayah terhadap kanak-kanak terus menjadi-jadi?

PENULIS ialah Pensyarah Pendidikan Komuniti, Jabatan Pendidikan dan Kesejahteraan Komuniti, Fakulti Pendidikan, UKM

Sumber  : http : //www.utusan.com.my/

ISU PENGAJIAN TINGGI : Skim Prihatin Pendidikan 1Malaysia dilancar

PUTRAJAYA: Perdana Menteri, Datuk Seri Najib Razak hari ini melancarkan Skim Prihatin Pendidikan 1Malaysia (SPP1M) untuk membantu pelajar-pelajar peringkat pengajian tinggi mendapat kemudahan pinjaman kewangan tambahan.

Perdana Menteri berkata, kerajaan menyediakan peruntukan besar dalam bentuk pinjaman mahupun biasisiwa, memandangkan kos pendidikan tinggi semakin meningkat sekaligus memberi tekanan kepada ibu bapa terutamanya yang membiayai pendidikan anak secara persendirian.

"Menyedari keperluan itu kerajaan memperkenalkan SPP1M sebagai dana tambahan dengan jumlah pinjaman dihadkan RM150,000 untuk bidang kepakaran perubatan dan RM100,000 bagi bidang khusus kritikal dan terpilih," katanya kepada pemberita pada majlis pelancaran skim tersebut di sini hari ini.

SPP1M bertindak sebagai pinjaman tambahan kepada dana atau pinjaman Perbadanan Tabung Pendidikan Tinggi Nasional sedia ada untuk pelajar yang sedang mengikuti pengajian di peringkat ijazah sarjana muda dan sarjana dalam bidang tertentu.

Pelaksanaan SPP1M akan diadakan dalam dua peringkat iaitu suku kedua 2013 untuk kemasukan ke universiti tempatan dan Jun 2013 untuk program berkembar dan program luar negara. - BERNAMA

ISU SOSIAL : Rakyat Malaysia Paling Percaya Maklumat Dalam Talian

KUALA LUMPUR : Masyarakat awam di Malaysia paling percayakan maklumat yang diperoleh daripada enjin carian dalam talian, diikuti oleh media tradisional dan sosial, demikian menurut hasil 'Tinjauan Pengukur Kepercayaan 2013' Edelman Malaysia.

"Apa yang ternyata di sini ialah ruang dalam talian yang merangkumi media digital dan sosial, tidak boleh dipandang remeh sebagai sumber maklumat yang dipercayai.

"Skor kepercayaan yang tinggi terhadap "media dimiliki" ini menunjukkan keperluan mendesak bagi semua pertubuhan mengemas kini dan menggunakan sepenuhnya aset korporat mereka seperti portal sesawang, surat berita, YouTube, malah juga Twitter untuk menyebarkan maklumat," kata Pengarah Urusan Edelman Asia Tenggara, Bob Grove.

Walaupun skor kepercayaan pada umumnya lebih tinggi dalam kaji selidik ini, namun perlu dimaklumi bahawa jurang kepercayaan antara institusi penting dan pucuk pimpinan, yang membayangkan krisis yang mungkin berlaku dalam kepimpinan.

Hasil kaji selidik ini juga menunjukkan bahawa meskipun responden umum mempercayai perniagaan, hanya 26 peratus mempercayai pemimpin perniagaan bercakap benar, dan hanya 21 peratus mempercayai pemimpin kerajaan bercakap benar.

Pengarah Urusan Edelman Malaysia, Raymond Siva, berkata hasil kaji selidik Pengukur Kepercayaan Edelman 2013 di Malaysia, jelas menunjukkan bahawa warga Malaysia mengharapkan pertubuhan-pertubuhan lebih memperlihatkan sifat-sifat kemasyarakatan berbanding kebolehan mengendali, untuk mendapatkan kepercayaan mereka.

"Jelaslah bahawa pengaruh dan kuasa beralih daripada Ketua Pegawai Eksekutif (CEO) dan pemimpin kerajaan kepada pakar dan rakan sebaya," katanya.

Ketika membentangkan hasil kaji selidik itu pada satu sidang akhbar di sini, Selasa, beliau berkata, pemimpin kerajaan dan perniagaan mestilah mengubah pendekatan pengurusan mereka untuk meningkatkan penglibatan mereka dengan mendapatkan input pekerja, pengguna, penggiat dan pakar-pakar seperti ahli akademik, dan menyesuaikan diri mengikut maklum balas mereka.

Beliau berkata dinamik kepercayaan telah berevolusi daripada Piramid Pengaruh tradisi, yang menonjolkan maklumat dalam bentuk monolog, serta dikawal dan diarahkan oleh hanya segelintir, kepada Diamond Pengaruh, yang menampilkan maklumat dalam bentuk dialog.

"Dalam persekitaran di mana kepercayaan masih amat rapuh, ini adalah peluang yang ketara bagi perniagaan dan kerajaan mendapatkan semula 'lesen' untuk memimpin," tegasnya.

Tinjauan itu juga menunjukkan bahawa pertubuhan bukan kerajaan (NGO) terus menjadi institusi paling dipercayai di Malaysia, dengan kadar yang meningkat daripada 68 peratus kepada 76 peratus tahun ini.

Edelman ialah firma perhubungan awam bebas terbesar di dunia, yang mempunyai 66 pejabat dan lebih 4,500 pekerja di seluruh dunia, serta ahli gabungan di lebih 30 bandar.

Antara hasil lain yang diperoleh daripada orang awam di Malaysia menunjukkan sektor industri yang paling dipercayai ialah teknologi (85 peratus), bank (82 peratus) dan industri tenaga (81 peratus).

Sektor yang paling kurang dipercayai ialah arak dan spirit (56 peratus) dan media (66 peratus), meskipun kedua-duanya menyaksikan peningkatan dua angka.

Di peringkat global, tinjauan itu mendapati bahawa rasuah dan insentif salah yang memacu perniagaan serta keputusan dasar disebut sebagai sebab-sebab utama bagi rasa tidak percaya terhadap perniagaan dan kerajaan.

Katanya prestasi lemah dan ketidakcekapan juga merupakan faktor utama bagi kurangnya kepercayaan terhadap kerajaan.

Dari segi syarikat multinasional, warga Malaysia meletakkan kepercayaan yang lebih tinggi terhadap syarikat-syarikat yang beribu pejabat di Jerman, Kanada dan Sweden berbanding syarikat yang berpangkalan di Brazil, China dan India.

Sama seperti trend di seluruh Asia Pasifik, warga Malaysia juga lebih mempercayai perniagaan besar berbanding perniagaan kecil.

Pengukur Kepercayaan Edelman 2013 di Malaysia dihasilkan oleh firma penyelidikan Edelman Berland dan melibatkan temu bual dalam talian selama 20 minit yang dikendalikan dari 16 Oktober hingga 29 November, 2012. BERNAMA

ISU PENGAJIAN TINGGI : Memperkasa peranan, inovasi IPT tempatan

Oleh : Dr Ibrahim Komoo

 

Amanat Menteri Pengajian Tinggi, Datuk Seri Mohamed Khaled Nordin, sempena tahun baru 2013 adalah kesinambungan wawasan beliau yang telah disampaikan pada 2011 dan 2012. Tema amanat tahun ini ialah ‘Pengajian Tinggi Pemacu Daya Saing Malaysia’.

Beliau ingin membawa IPT negara ke suatu tahap kecemerlangan yang tinggi, dihormati pada peringkat global dan menjadi sumber rujukan keilmuan berwibawa pada peringkat kebangsaan.

Jelas dalam ucapan beliau, satu paradigma baru perlu diperkenalkan untuk memasyarakatkan pengajian tinggi. Beliau menyatakan, universiti bukan sekadar pusat pengajian tinggi atau menara gading, tetapi adalah institusi pencinta ilmu, tempat di mana pengetahuan dikumpul dan ilmu baru diterokai, disampaikan kepada pelajar dan dipindahkan kepada masyarakat.

Ini bererti, penjanaan ilmu tidak mempunyai makna jika ia hanya dikongsi sesama rakan cendekiawan.

Gerak R&D

Tidak seperti di kebanyakan negara maju, IPT di Malaysia mempunyai tanggungjawab berat untuk menggerakkan R&D dalam beberapa bidang strategik negara untuk menjana ekonomi berinovasi. Ini adalah peranan baru yang diberikan kepada lima Universiti Penyelidikan - UKM, UM, USM, UPM dan UTM.

Pelbagai inisiatif, meliputi dana penyelidikan khas, diberikan selama ini untuk menganjak keupayaan institusi menghasilkan produk berteknologi tinggi untuk dikomersialkan. Kini, telah tiba masanya masyarakat ingin melihat hasilnya.

Pada 2013, KPT telah memperkenalkan beberapa inisiatif baru, khususnya untuk memantau produktiviti dan keberkesanan pemindahan teknologi. Dua platform baru bakal diperkenalkan ialah mewujudkan Idea Interchange and Connection Bank yang berupaya mengalirkan hasil intelek berpotensi ke pasaran global.

Bagi Universiti Komprehensif Berfokus pula, Mohamed Khaled menunjukkan keprihatinan tinggi untuk melonjakkan keupayaan penyelidikan dan inovasi pada tahap lebih tinggi.

Beliau menegaskan: “Kini telah tiba masanya kita memberikan tanggungjawab dan kepercayaan kepada Universiti Komprehensif Berfokus untuk menentukan hala tuju, strategi dan pengurusan penyelidikan dan inovasi mereka supaya lebih berkesan dan berimpak tinggi”.

Untuk mengembalikan roh pembelajaraan dan pengajaran, beliau percaya kualiti graduan IPT mesti diperkukuhkan lagi, terutama dalam aspek kemahiran pemikiran peringkat tinggi.

Beri lebih perhatian

Dalam konteks ini, beliau menyeru supaya IPT memberikan perhatian utama dalam proses pembelajaran dan pengajaran. Perancangan strategik untuk menganjak pendekatan lama kepada transformasi kurikulum berasaskan hasil dan pengajaran berpusatkan pelajar perlu diperkukuh.

Satu aspek yang menarik perhatian saya dalam amanat menteri ialah wawasan menjadikan IPT di Malaysia pemacu komuniti ASEAN. Kita sedia maklum menjelang 31 Disember 2015, negara di rantau ini sepakat untuk mewujudkan gagasan ‘Komuniti ASEAN’ dan Malaysia bakal menjadi pengerusi Sidang Kemuncak pertamanya.

Pada prinsipnya, komuniti ASEAN bakal dibangunkan bertunjangkan penguasaan pengetahuan berasaskan penyelidikan, tenaga mahir, ekonomi hijau dan masyarakat yang berdaya saing dalam persekitaran lestari. Soalnya, apakah ahli akademik tempatan sudah bersedia untuk memacu gagasan baru ini?

Saya dapati kebanyakan program pengajian dan penyelidikan di IPT tempatan, khususnya universiti awam masih menyahut keperluan dan cabaran tempatan. Ahli akademik yang mempunyai orientasi rantau atau global masih sangat terbatas dan mereka dilihat sebagai golongan terpinggir yang tidak peka terhadap tuntutan kebangsaan.

Hadapi cabaran besar

Paradigma berorientasi global bakal menghadapi cabaran besar dalam konteks pelaksanaan. Oleh itu, pandangan jauh beliau membawa gagasan komuniti ASEAN adalah langkah pertama yang perlu disanjung dan mampu membawa IPTA berganjak ke arena global.

Amanat tahun baru telah menghuraikan pelbagai wawasan dan inisiatif baharu untuk merangsang universiti tempatan menjadi pemacu daya saing Malaysia. Keupayaan dan pandangan jauh beliau menterjemah pelan transformasi kerajaan dalam konteks hala tuju dan pelan tindakan pelaksanaan pembangunan tinggi negara perlu dipuji.

IPT tempatan bernasib baik kerana mempunyai pemimpin negara yang sangat prihatin untuk meletakkan pengajian tinggi pada kedudukan tepat. Pemimpin di peringkat universiti perlu menterjemahkan amanat ini kepada perancangan pembangunan berasaskan keupayaan dan hala tuju universiti masing-masing.

Penulis ialah Naib Canselor, Universiti Malaysia Terengganu (UMT)

Sumber : http : //www.bharian.com.my/