ISU PENDIDIKAN : Larian Satu Murid, Satu Sukan Cipta Rekod

Timbalan Perdana Menteri,Tan Sri Muhyiddin Yassin (tengah) menyaksikan penyerahan sijil Malaysia Book of Records daripada wakil agensi itu, Diana Paul (tiga dari kanan) kepada Ketua Pengarah Pelajaran, Datuk Abd Ghafar Mahmud ketika pelancaran larian serentak 1Murid 1Sukan 1Malaysia, di Taiping, Perak.

TAIPING: Seramai 4.1 juta pelajar daripada 9,980 buah sekolah menengah dan sekolah rendah seluruh negara menyertai larian serentak Satu Murid Satu Sukan 1Malaysia peringkat kebangsaan pada Sabtu sekali gus mencipta rekod Malaysia Book of Records (MBR) bagi kategori larian pelajar sekolah serentak terbesar.

Larian sempena majlis pelancaran Dasar Satu Murid Satu Sukan itu dirasmikan Timbalan Perdana Menteri Tan Sri Muhyiddin Yassin di Padang Dataran Perbandaran Taiping di sini pagi Sabtu.

Selain penyertaan pelajar, guru dan ibu bapa, larian berkenaan turut berlangsung serentak di 28 buah Institut Pendidikan Guru Malaysia (IPGM) dan 15 buah Kolej Matrikulasi seluruh negara.Pada majlis pelancaran di sini, Timbalan Perdana Menteri melepaskan 15,000 peserta daripada 30 buah sekolah menengah dan 20 buah sekolah rendah dari sekitar Taiping.

Larian tersebut bermula pada 7.45 pagi dan para peserta seluruh negara berlari sejauh 1.5 kilometer (km) manakala peserta di Taiping berlari pada jarak 1.85 km di sekitar Taman Tasik Taiping.

Penyertaan 4,137,126 peserta itu dicatat dalam Malaysia Book of Records (MBR) bagi kategori larian terbesar dan diisytiharkan sebagai rekod baru oleh Diana Paul dari MBR dalam kategori larian serentak.

Larian serentak terbesar yang direkodkan MBR sebelum ini ialah larian anjuran Kementerian Belia dan Sukan pada tahun 2000 dengan penyertaan 2.3 juta peserta.

Turut menyertai Muhyiddin yang juga Menteri Pelajaran dalam larian pagi tadi ialah Menteri Besar Perak Datuk Seri Dr Zambry Abdul Kadir, Setiausaha Kerajaan Negeri Perak Datuk Seri Dr Abdul Rahman Hashim dan Ketua Pengarah Pelajaran Datuk Abdul Ghafar Mahmud.

Dalam ucapan semasa merasmikan program tersebut, Muhyiddin turut menekankan bahawa sukan merupakan satu platform dalam pembentukan kemenjadian holistik dan sahsiah murid-murid selain membentuk integrasi nasional.

"Sehubungan itu, bagi menjayakan matlamat dasar 1Murid 1Sukan, kesedaran serta komitmen yang jitu haruslah ditunjukkan oleh kepimpinan sekolah, setiap guru dan kakitangan sekolah," katanya.

Larian berkenaan bertujuan memupuk budaya sukan dalam kalangan murid sekolah serta mempertingkatkan kesedaran masyarakat terhadap pentingnya penyertaan murid dalam aktiviti sukan.

Kementerian sebelum itu mengumumkan hari larian berkenaan boleh dijadikan sebagai hari persekolahan oleh sekolah-sekolah yang mengambil bahagian, kerana selain acara larian itu, sekolah juga hendaklah mengadakan aktiviti pendidikan seperti hari persekolahan biasa.

Dasar 1Murid 1Sukan mewajibkan setiap murid, termasuk murid berkeperluan khas yang tidak mengalami masalah kesihatan, untuk mengambil bahagian dalam sekurang-kurangnya satu jenis sukan yang ditawarkan oleh pihak sekolah atau yang dijalankan dengan pengetahuan dan persetujuan pihak sekolah.

Ia berhasrat untuk membangunkan modal insan melalui penyertaan menyeluruh murid dalam kegiatan sukan sepanjang tahun serta memupuk budaya bersukan agar mereka menjadi ahli masyarakat yang mengamalkan gaya hidup sihat dan cergas.

Dasar 1Murid 1Sukan yang menjadi serampang dua mata bagi melengkapkan skop pembangunan sukan sekolah dalam melahirkan pelajar seimbang dari segi jasmani, emosi, rohani dan intelek.

Dasar itu yang dilancarkan Mac lalu bertujuan memantapkan pembangunan sukan peringkat sekolah selaras program terdahulu iaitu Sukan Berprestasi Tinggi Sekolah (SPTS), khusus bagi membangunkan atlet sekolah cemerlang yang dilaksanakan sejak Julai 2008.

Sementara itu, pelbagai acara lain turut diadakan sempena majlis itu, antaranya senamrobik, pertandingan sepak raga, futsal, bola jaring, tenis, bola tampar serta acara wall climbing.

Sumber : http : //www.bernama.com.my/

APABILA MANUSIA TIDAK FAHAM BAHASA

Oleh Mior Kamarul Shahid
bminggu@bharian.com.my

ORANG Melayu, Cina, India dan semua kaum lain di negara ini faham bahasa Melayu. Bahasa Melayu bukan saja digunakan sebagai bahasa pertuturan setiap hari, malah ia adalah bahasa rasmi negara dan difahami sebahagian besar rakyat.

Sebagai warga negara, tidak ada seorang pun yang sepatutnya tidak tahu atau jahil terhadap bahasa Melayu. Jika pekerja asing boleh belajar bahasa Melayu dalam masa singkat dan menggunakannya dengan baik, tidak ada sesiapa yang boleh memberi sebarang alasan untuk tidak menggunakan bahasa Melayu, walau dari mana sekali pun asal usul keturunan mereka.

Mereka yang tidak tahu menggunakan bahasa Melayu adalah rakyat yang tidak patriotik kepada negaranya. Malah, mereka juga sanggup merosakkan negaranya dengan cara apa sekali pun.

Bahasa Inggeris, Mandarin Hokkien, Tamil dan bahasa etnik lain terus digunakan mengikut fungsi-fungsi tertentu. Selain bahasa Inggeris yang turut digunakan untuk tujuan pertuturan, perniagaan dan hubungan antarabangsa, penggunaan bahasa lain terbatas oleh penutur daripada kelompok kaum itu saja.

Di Malaysia, bahasa komunikasi paling meluas dan berkesan ialah bahasa Melayu. Jarang orang membeli ikan atau sayur di pasar menggunakan bahasa lain jika pembeli dan penjualnya berbeza kaum.

Mereka hanya bercakap bahasa ibunda jika pembeli daripada kaum yang sama. Kerajaan tidak melarang penggunaan bahasa ibunda kaum sebagai bahasa pertuturan dan komunikasi termasuk menerusi media cetak, elektronik dan segala bentuk saluran penyaluran maklumat.

Isunya ialah masih ada rakyat negara ini tidak tahu atau tidak faham bahasa, tidak kiralah menerusi bahasa apa sekali pun. Mereka tidak faham mesej yang disampaikan secara bertulis atau lisan, seolah-olah pada mereka bahasa yang ditujukan kepada mereka mempunyai simbol makna yang berbeza.

Jika mereka anak kecil sikap ini mungkin mudah difahami terutama anak-anak yang membuat kerenah untuk menarik perhatian ibu-bapa mereka. Anak kecil ini memberontak kerana ibu bapa mereka tidak mahu membelikan mereka sesuatu yang tidak baik untuk kesihatan atau perkembangan mental mereka.

Anak kecil itu terus menangis meronta selagi tidak mendapat apa yang dihajatkan. Ibu bapa mereka bukan tidak mahu melayan kerenah anak mereka tetapi mereka tahu kesan daripada mengikut saja permintaan anak mereka itu. Mudah difahami, anak-anak bersikap demikian kerana mereka tidak faham bahasa.

Sikap anak-anak ini tidak ubah seperti sikap kumpulan manusia yang beriya-iya mahu mengadakan perhimpunan haram di beberapa tempat 9 Julai ini. Bezanya mereka bukan anak-anak kecil lagi tetapi mereka juga tidak tahu bahasa. Mereka tidak peduli apa juga yang akan berlaku dan kesannya kepada orang ramai dan negara. Bezanya, mereka adalah orang dewasa yang sepatutnya mempunyai akal budi. Pemimpin mereka perasan kononnya mereka adalah manusia terbaik dan tidak ada cacat celanya. Seandainya diberi kuasa, mereka akan merosakkan negara ini.

Jika mereka menjadi pemimpin perhimpunan haram, seandainya diberi kuasa, mereka tidak boleh menghalang perhimpunan menentang mereka kelak. Akhirnya, rakyatlah yang menjadi mangsa. Ramai pihak sudah menyatakan pendirian, malah membuat laporan polis membantah perhimpunan haram itu.

Penganjur tidak faham maksud amaran pasukan keselamatan. Mereka tidak faham erti kemungkinan berlakunya pergaduhan dan rusuhan. Mereka tidak faham apa yang mereka mahu lakukan itu adalah tindakan ‘tidak perlu’. Tidak perlu bermakna tidak ada sebab perhimpunan itu perlu diadakan.

Tidak ada jaminan perhimpunan yang bermotif dan ditentang pelbagai pihak, boleh berjalan lancar. Untuk mengawal sekumpulan kecil manusia, contohnya di sebuah asrama, juga menimbul banyak masalah, inikan pula ribuan manusia yang mempunyai niat dan tujuan yang pelbagai. Motif perhimpunan ini sebenarnya tidak jelas. Segelintir pemimpin mereka sengaja mahu menimbulkan kekecohan kerana mereka yakin jika melalui proses pilihan raya biasa, mereka tidak mungkin diterima rakyat.

Dalam perhimpunan seperti ini, banyak pihak akan menangguk di air keruh. Pihak luar juga mahu mengambil kesempatan untuk memburukkan keadaan. Mereka berbuat demikian kerana tidak faham bahasa dan budaya kita.

Mereka hanya tahu erti konflik dan keuntungan yang boleh mereka peroleh jika berlaku kekacauan di negara ini. Ada antara penganjur perhimpunan haram itu memang tidak mendalami simbol bahasa. Mereka tidak faham isyarat bahawa tindakan mereka itu adalah cubaan mencabar kerajaan.

Mereka mencabar pelbagai pihak untuk meningkatkan ketegangan. Mereka mahu menunjuk berani kerana mahu menempa nama. Mereka juga mahu mengalih perhatian kepada isu sebenar. Amat sedih apabila orang Melayu sendiri tidak faham bahasa. Mereka mahu menyertai perhimpunan haram itu sedangkan mereka tidak tahu tujuan sebenarnya perhimpunan itu diadakan.

Apakah tidak terlintas langsung dalam fikiran mereka apa yang akan terjadi. Kalau tidak mahu menghadapi bahaya, jangan pergi ke tempat yang berbahaya. Jangan harap kalau hidup mereka terhimpit hari ini, pemimpin pembangkang boleh mengubah nasib mereka sekelip mata. Jika apa-apa berlaku, tanggung sendiri.

Kaji personaliti setiap penganjur perhimpunan itu. Apakah sumbangan besar mereka kepada bangsa dan negara ini. Yang jelas, mereka memperalatkan rakyat untuk menonjolkan diri. Setiap peserta perhimpunan perlu ingat pihak berkuasa keselamatan mempunyai had dan batasan yang mereka boleh bertahan. Apabila tiba waktu mereka terpaksa bertindak, macam-macam boleh berlaku. Peserta perlu ingat bahawa perhimpunan itu tidak boleh mengubah nasib mereka.

Perhimpunan tidak boleh memberi jaminan bahawa selepas perhimpunan itu, yang miskin terus menjadi kaya. Di Malaysia, kejayaan terletak kepada usaha individu. Mereka yang berusaha akan berjaya. Pendatang asing juga boleh hidup senang, inikan pula rakyat tempatan. Tetapi jika mahu senang dengan menjatuhkan kerajaan, mereka sebenarnya mencari kemusnahan.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

INFO :

Pelbagai pihak termasuk dari dalam dan luar negara mengkritik kerajaan Malaysia kerana menyekat hak asasi melalui Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA) , OSA, dan lain-lain.

Pandangan Suhakam (Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Malaysia) :

1. Larangan ceramah umum dianggap mencabuli hak asasi manusia kerana tidak ada peruntukan undang-undang yang boleh menghalang seseorang itu daripada mengadakan ceramah politik.

2. Meminta polis menjelaskan mengenai larangan terhadap ceramah umum kerana berpendapat larangan secara umum untuk berhimpun adalah mencabuli hak asasi manusia.Tiada peruntukan undang-undang bagi larangan dikenakan ke atas ceramah politik.Hak untuk berhimpun secara aman merupakan hak asasi manusia bersifat asas yang dijamin oleh Perlembagaan Persekutuan.

3. Mengkaji semua perakuan dalam Laporan Kebebasan Berhimpun kerana jika ia dilaksanakan masalah berhubung dengan ceramah umum sekarang dapat dielakkan.

4. Suhakam tidak merestui keganasan dalam semua bentuk tetapi berhimpun secara aman boleh diadakan.

Seksyen 27 Akta Polis 1967 pula secara jelas memperuntukkan :

1. Mana-mana pihak yang hendak mengadakan perhimpunan atau ceramah umum hendaklah mempunyai kelulusan daripada pegawai polis daerah yang berkenaan.

2. Sebelum mengadakan perhimpunan sama ada di dalam premis atau di luar premis, kebenaran polis hendaklah diperoleh demi kepentingan ketenteraman awam dan keselamatan rakyat.

3. OCPD boleh menimbang sesuatu permohonan (permit perhimpunan dan ceramah umum) itu tetapi ini bukan bermakna kumpulan atau mana-mana pihak boleh dengan sendiri mengadakan ceramah umum dan perkumpulan yang lebih dari bilangan lima orang.

4. Kelulusan permohonan permit juga tertakluk kepada budi bicara polis dan perhimpunan biasa di dalam bangunan kebiasaannya dibenarkan.

ISU AGAMA : Muafakat tingkat kualiti kerja

Sharifah Hayaati
bhagama@bharian.com.my

Persefahaman organisasi bentuk suasana kondusif

ALHAMDULILLAH, setiap hari kita menghabiskan separuh daripada masa dengan bekerja. Selama itu kita berada dalam ‘dunia pejabat’ bersama komuniti pejabat.

Sudah tentu dalam tempoh bekerja yang panjang ini, kita menginginkan suasana selesa, tenang dan gembira. Jika mahu keselesaan, kita boleh sediakan ruang pejabat yang luas, perabot mencukupi dan peralatan canggih.

Namun, jika kita mahu keseronokan dan kepuasan bekerja, kita perlu mengutamakan muafakat. Muafakat adalah pelbagai nilai diri pekerja termasuk tolak ansur, berfikiran positif, baik prasangka dan saling menghormati.

Gabungan keselesaan dan keseronokan bekerja ini mampu mewujudkan suasana bekerja kondusif yang menjamin kualiti perkhidmatan dan pengurusan dalam organisasi.

Bayangkan jika kita melangkah masuk ke pejabat, melihat wajah ceria rakan, mesra dengan tutur kata dan ucapan salam, saling bertanya khabar, bertukar pandangan dan mudah membantu.

Sudah tentu ia menyuntik semangat bekerja sehingga waktu yang panjang bagai tidak terasa. Berbanding apabila melangkah masuk melihat wajah masam, sinis dan tutur kata menyakitkan hati.

Jika ingin membuat pilihan, yang mana antara kedua-dua senario ini yang kita inginkan?

Sudah tentu kita ingin situasi pertama iaitu suasana ceria dengan wajah manis, budi bahasa, tutur kata baik dan rakan yang mudah diajak bekerjasama.

Suasana bekerja yang didukung oleh nilai, sikap dan hubungan baik ini mampu menatijahkan kerja secara bermuafakat. Pepatah Melayu menyebut, “Bulat air kerana pembetung, bulat manusia kerana muafakat”.

Dr Abbas Mahmud dalam Abqariyyah Umar, menyatakan khalifah Saidina Umar al-Khattab menginginkan pekerja yang baik dengan katanya: “Aku mahukan individu yang apabila berada dalam suatu kaum, seolah-olah dia ketua mereka, sedangkan dia bukanlah ketua. Apabila individu itu menjadi ketua kepada sesuatu kaum pula, dia seolah-olah rakyat biasa daripada kalangan mereka.”

Kata-kata ini merujuk kepada sifat peribadi individu yang mudah menyesuaikan diri dengan suasana dan didekati dengan sifat disebutkan tadi selain merendah diri, berlapang dada, disenangi tutur katanya serta bertanggungjawab.

Muafakat adalah imej persaudaraan dalam Islam dan imej baik bagi pengurusan organisasi. Ia membuka peluang kepada bekerja dengan bermotivasi, keseronokan dan kepuasan yang dapat mengurangkan tekanan di tempat kerja selain mengelak berlaku zalim sesama rakan sejawat.

Rasulullah SAW dengan tegas mengingatkan umatnya dengan bersabda: “Orang Islam adalah bersaudara, tidak boleh menzalimi dan menghinanya. Barang siapa menunaikan hajat saudaranya, nescaya Allah menunaikan hajatnya. Barang siapa melepaskan kecelakaan daripada seorang Muslim, nescaya Allah menyelamatkannya dari kecelakaan pada Hari Kiamat. Barang siapa menutup kelemahan seseorang Muslim, nescaya Allah menutupi kelemahannya pada Hari Kiamat.” (Hadis riwayat Muslim)

Justeru, bagi menghasilkan muafakat kerja, mulakan dengan memupuk nilai itu dalam diri kita. Nescaya, kita akan menjadi contoh dan mendapat kemuliaan daripada-Nya. Bercita-citalah menjadi individu yang mencetuskan kegembiraan dan keselesaan kepada rakan selain berusaha untuk tidak menimbulkan masalah dalam perhubungan serta persekitaran kerja.

Firman Allah bermaksud: “Sesiapa mahukan kemuliaan (maka hendaklah dia berusaha mencarinya dengan jalan mematuhi perintah Allah), kerana bagi Allah jugalah segala kemuliaan. Kepada Allah naiknya segala perkataan baik dan amal salih pula diangkat-Nya naik (sebagai amal yang makbul). Sebaliknya, orang yang merancang kejahatan (untuk mendapat kemuliaan) akan beroleh azab yang berat.” (Surah Fatir, ayat 10)

Selain itu, pekerja perlu sentiasa memohon pertolongan daripada Allah seperti munajat Rasulullah SAW dikisahkan dalam Surah al-Isra’, ayat 80 bermaksud: “Dan mohonlah (Wahai Muhammad, dengan berdoa): Wahai Tuhanku! masukkanlah daku dalam urusan agamaku dengan kemasukan benar lagi mulia, serta keluarkanlah daku daripadanya dengan cara keluar yang benar lagi mulia, dan berilah kepadaku daripada sisiMu hujah keterangan serta kekuasaan yang menolongku.”

Mengekalkan suasana kondusif dan budaya kerja positif lebih sukar berbanding mewujudkannya. Abu al-Qasim al-Qushayri berkata, “Istiqamah atau berterusan dalam sesuatu kebaikan adalah ukuran sebenar kejayaan dan sia-sialah usaha tanpa istiqamah.”

Penulis ialah Pensyarah Jabatan Siasah Syar’iyyah Akademi Pengajian Islam Universiti Malaya

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU MEDIA MASSA : Program TV perlu informasi, pertahan warisan budaya

Oleh Shafezah Abdul Wahab

TELEVISYEN ialah cabang media yang berpengaruh untuk mengekal dan membentuk budaya dalam masyarakat. Bagaimanapun, kehadiran televisyen tidak memberi kesan tanpa pengisian berinformasi melalui rancangan dipaparkan.

Rancangan disiarkan di televisyen ialah pembentuk budaya. Oleh itu, kewujudan sesuatu budaya dalam masyarakat, khususnya remaja kebanyakannya dipengaruhi televisyen yang secara tidak langsung mencorak kehidupan dan nilai budaya dalam kehidupan seharian.

Rancangan di televisyen adalah bentuk persekitaran yang merangsang penonton membentuk budaya dalam diri mereka. Paparan dari aspek psikologi budaya seperti nilai, kepercayaan dan konsep kendiri dalam rancangan televisyen boleh mengubah pandangan penonton terhadap budaya yang dipegang. Perubahan pandangan inilah yang membawa kepada perubahan pola hidup mereka.

Oleh itu, rancangan televisyen wajar memaparkan elemen budaya tempatan berdasarkan warisan budaya Malaysia. Ia perlu mempertahankan nilai masyarakat berbilang kaum, agama Islam sebagai agama rasmi negara, bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan kebudayaan Melayu sebagai teras budaya negara.

Tidak keterlaluan sekiranya dikatakan pengisian rancangan televisyen di Malaysia terlalu fokus kepada skop hiburan dan komersial melebihi keperluan maklumat warisan budaya serumpun.

Masih ramai masyarakat, malah karyawan tempatan beranggapan rancangan di televisyen mesti memenuhi selera penonton. Ini tanggapan dari perspektif Barat dengan televisyen adalah hak mutlak rakyat yang disediakan kerajaan bagi memuaskan selera mereka yang bebas tanpa sempadan.

Perspektif sebegini menjadi pencabar utama kepada teras kebudayaan bangsa, sekali gus hilang nilai budaya Timur dan moral dengan pengisian rancangan memaparkan gejala sosial seperti merempit, bohsia dan seks bebas yang kian berleluasa.

Selain itu stesen televisyen juga cenderung dengan paparan tahyul yang makin memomokkan fikiran masyarakat Melayu, khususnya sehingga terpengaruh elemen khurafat yang memesongkan akidah.

Di manakah peranan media, khususnya televisyen dalam memberi tumpuan kepada sebaran karya atau rancangan berinformasi yang dapat mempertahankan warisan budaya kita?

Perlukah stesen televisyen cenderung mengaut keuntungan dengan sajian program hiburan semata-mata dan membelakangkan nilai maklumat yang sepatutnya menjadi tonggak utama sebaran media?

Terkilan menyaksikan rancangan realiti komedi yang mana seorang pelawak terkenal memperlekehkan isu kad perakam waktu dalam jenakanya sehingga menampakkan betapa tidak berilmu pelawak itu serta rancangan itu sendiri.

Pelawak terbabit mempersoal dan mempersendakan isu ‘punch card’ yang diperkenalkan bekas Perdana Menteri, Tun Dr Mahathir Mohammad pada 1981. Ini jelas menunjukkan rancangan televisyen kini cenderung kepada hiburan dan cetek ilmu dalam menyampaikan mesej berinformasi dan intelektual.

Dalam isu rancangan yang disiarkan, bahasa yang dituturkan perlu dititikberatkan. Bahasa adalah lambang budaya yang kita miliki. Budaya itu simbol falsafah dan pemikiran sesuatu masyarakat. Pengisian bahasa rojak kian berleluasa dalam sajian rancangan yang kononnya selaras dengan cara hidup moden masyarakat sekarang.

‘Kemewahan’ menggunakan bahasa rojak moden ini sebagai trend mempengaruhi individu dalam komunikasi seharian. Oleh itu, stesen televisyen tidak harus bersikap terlalu liberal, demokratik, atau terlalu fleksibel dalam menyiarkan rancangan di televisyen, semata-mata mahu memenuhi kehendak masyarakat.

Fenomena ini menunjukkan stesen televisyen di negara kita kurang memberi tumpuan kepada usaha kesinambungan budaya. Justeru, perlu dikurangkan rancangan luar negara yang menampilkan unsur budaya yang bercanggah dengan budaya tempatan.

Diharapkan stesen televisyen tempatan perlu mewarnai kaca televisyen dengan paparan seni warisan dan tradisi masyarakat Malaysia mengenai tatasusila, peradaban dan cara berkomunikasi yang menjadi aset dalam rancangan televisyen dalam usaha mempromosikan budaya kepada semua penontonnya.

Penulis ialah pensyarah Fakulti Komunikasi dan Pengajian Media UiTM Melaka

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU BAHASA : Martabat Bahasa Melayu Dan Dewan Bahasa Dan Pustaka

Oleh Melati Mohd Ariff

Lebih separuh abad bebas daripada belenggu penjajahan, polemik bahasa Melayu bagai air laut, sekejap pasang sekejap surut. Terpinggir atau dipinggir? Apakah akan tinggal sekadar bahasa percakapan, bahasa basahan atau bahasa pasar?

Rencana tujuh siri ini merungkai beberapa isu mengenai Bahasa Melayu.

Bahagian ke-7 dan terakhir ini menyelusuri peranan Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) yang ditubuhkan lebih 50 tahun lalu untuk memartabat bahasa kebangsaan ini.

KUALA LUMPUR, 30 Jun (Bernama) -- Bagi mereka yang berkarier, apabila usia mencecah lebih setengah abad, mungkin sudah berjela pencapaian dan bakti yang dilakar dan disemai.

Sebahagian besar dengan senyum lebar pasrah meletakkan tanda noktah, lega untuk menarik tirai persaraan!

Bagi organisasi, ada yang mungkin lebih banyak merakam jejak yang terhalang berbanding kilau tinta kejayaan meskipun usia sudah menjangkau lebih setengah abad.

Mungkin ada pula seperti hidup segan mati tak mahu, laksana rumah terbiar usang dan bersawang.

Bagaimanapun, ini bukannya peri organisasi ini yang ditubuhkan pada 22 Jun 1956 di Johor Baharu, Johor. Ia bermula sebagai sebuah jabatan kecil di bawah Kementerian Pelajaran.

Di Kongres Bahasa dan Persuratan Melayu III yang berlangsung di Singapura dan Johor Bharu pada 16 hingga 21 Sept 1956, kerajaan menerima cadangan menukar namanya kepada Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP).

DBP dinaikkan taraf menjadi sebuah badan berkanun pada 1959 dan diberi kuasa autonomi antaranya menyusun program pembinaan dan pengembangan bahasa dan sastera.

TETAP RELEVAN

Sebagai satu-satunya organisasi yang bertanggungjawab kepada pengembangan Bahasa Melayu, justeru meskipun usia DBP kini mencecah 55 tahun, ia tetap relevan dan kental menggalas misi asas penubuhannya.

Peranan menobatkan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi negara ini selaras dengan Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan dan Seksyen 2 Akta Bahasa Kebangsaa 1965/67 (Akta 32).

"Tugas ini kita teruskan sepanjang masa untuk mengisi keperluan dan asas penubuhan Dewan Bahasa dan Pustaka demi mengembangkan Bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu.

"Pelbagai langkah diatur bagi memastikan Bahasa Melayu turut berfungsi sebagai pembentuk jati diri bangsa dan negara," demikian kata Ketua Pengarah DBP, Datuk Termuzi Abdul Aziz dalam wawancara dengan Bernama di pejabatnya di Jalan Dewan Bahasa di sini baru-baru ini.

Menurut beliau, Kementerian Pelajaran melalui DBP juga giat melaksanakan usaha membina dan mengembangkan bahasa kebangsaan ini sehingga ia diterima sebagai bahasa kepunyaan bersama semua rakyat negara ini.

"Selagi bangsa Malaysia wujud, bahasa sebagai identiti bangsa perlu wujud," tambahnya.

MARTABAT BAHASA

Bahasa Melayu bukan sahaja lambang identiti negara ini tetapi selayaknya menjadi wahana penyatuan mereka yang bergelar warganegara Malaysia termasuk melalui komunikasi umum secara lisan atau tulisan.

Bahasa kebangsaan ini juga wajar menjadi wahana komunikasi sektor awam iaitu kerajaan dengan sektor swasta juga orang ramai.

Sepatutnyalah bentuk iklan, penamaan tempat, jalan, taman perumahan, pengumuman, arahan dan seumpanya yang dipamerkan di tempat awam dan di khalayak ramai menggunakan bahasa kebangsaan ini secara meluas.

Bagaimanapun, semua ini setakat tinggal "wajar dan sepatutnya".

Realitinya masih banyak ruang yang perlu diisi bagi memenuhi hasrat meletakkan Bahasa Melayu kepada satu martabat yang tinggi.

Ketua Pengarah DBP ini turut mengakui hakikat penggunaan bahasa kebangsaan yang semakin kurang dalam sektor swasta serta kecenderungan penggunaan bahasa Inggeris dalam urusan rasmi di sektor awam.

Beliau yang menyifatkan keadaan itu "begitu membimbangkan" memberitahu bahawa pihaknya tetap meneruskan segala perancangan yang siap diatur untuk memperkasa Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.

"Harapan melihat Bahasa Melayu teguh dan terus berupaya bersaing dalam arus glokal dan global memerlukan usaha yang berterusan.

"Usaha secara bersepadu pelbagai pihak untuk maksud itu perlu telus agar matlamat yang disasarkan berhasil dengan jayanya," tegas beliau.

TIDAK BANGGA

"Rakyat Malaysia tidak bangga dengan bahasa kebangsaan mereka."

Berdesing telinga mendengar tetapi inilah kata-kata senada yang keluar daripada mulut sekumpulan pelajar Cina yang datang ke Malaysia untuk belajar Bahasa Melayu.

Mereka dilaporkan berada di Kuala Lumpur dan berkunjung ke Pulau Pinang dalam siri belajar ke negara ini.

"Mereka hairan mengapa rakyat negara ini tidak berbahasa Melayu. Mereka datang ke sini untuk belajar Bahasa Melayu tetapi orang bercakap dengan mereka dalam bahasa Inggeris.

"Kalau orang luar memberi komen yang sedemikian bukankah memalukan kita? Mengapa kita tak bangga dengan bahasa kita sendiri? Tak bangga bermakna kita tak ada jati diri.

"Sebab itu saya terpaksa hantar pelajar-pelajar itu ke luar bandar untuk belajar Bahasa Melayu," katanya.

UBAH SIKAP

Ketua Pengarah DBP ini berkata rakyat Malaysia terutamanya orang Melayu mesti mempunyai sikap rasa bangga berbahasa Melayu.

"Kalau dia mengaku orang Melayu dia patut bangga dengan Bangsa Melayu. Kalau tidak, sampai bila pun tak boleh jadi.

"Orang Melayu mesti menunjukkan contoh teladan yang dia bangga dengan bahasa ibundanya, barulah orang lain ikut. Saya tak faham kalau dia malu nak menggunakan Bahasa Melayu.

"Sama ada bahasa itu mempunyai nilai komersial atau tidak, adalah diri kita sendiri. Diri kita atau sikap kita yang menentukan sama ada bahasa itu ada nilai perdagangan, bukan orang lain," tegasnya.

Dengan nada yang penuh kesal beliau turut menegur sikap sesetengah ahli korporat Melayu yang menerajui Syarikat Berkaitan Kerajaan (GLC) yang tidak mahu menggunakan Bahasa Melayu.

"Saya tengok kenyataan akhbar dalam bahasa Inggeris, sidang akhbar dalam bahasa Inggeris. Bila bercakap terus bahasa Inggeris.

"Bercakap bahasa Inggeris macam air mengalir. Mengapa tak boleh berbahasa Melayu.

"Kalau mereka jadi juara untuk mengembang dan memperkasa Bahasa Melayu dari segi perdagangan dan perindustrian, barulah ada jati diri bangsa, barulah orang lain akan ikut tetapi kalau mereka tak nak berubah, orang lain juga tak akan berubah," tegasnya.

MAMPU BERKEMBANG

Ketua Pengarah DBP ini menegaskan mereka yang tahu tentang sejarah Bahasa Melayu tidak akan memandang rendah kepada bahasa ibunda itu.

Menurut beliau, meskipun Bahasa Melayu adalah yang terkecil kalau dari segi kepulauan Melayu iaitu dituturkan oleh orang Riau tetapi digunakan sejak kurun ke-13 sebagai bahasa antarabangsa di nusantara ini.

"Pada kurun ke-13 sudah ada kamus bahasa Cina-Bahasa Melayu, undang-undang laut negeri Melaka juga ditulis dalam Bahasa Melayu, orang putih juga menulis surat kepada Sultan Melayu dalam Bahasa Melayu, bukannya dalam bahasa Inggeris.

"Kalau Bahasa Melayu tidak mampu, bagaimana agama Islam, satu agama wahyu boleh diajar dalam Bahasa Melayu dan banyak buku ditulis dalam Bahasa Melayu.

"Kita sepatutnya merasa bangga dengan keadaan ini. Bahasa Melayu adalah bahasa yang terbesar digunakan untuk menyebarkan agama Islam," katanya.

Secara keseluruhannya Bahasa Melayu digunakan oleh hampir 300 juta penduduk di nusantara, justeru kata Termuzi, Bahasa Melayu mempunyai kemampuan besar untuk berkembang menjadi bahasa ilmu.

"Bahasa yang tidak berkembang akan mati," tegasnya sambil menambah bahawa sejak ditubuhkan, DBP menghasilkan lebih sejuta istilah untuk menampung keperluan dasar pelajaran negara yang mengubah semua sekolah Inggeris menjadi sekolah kebangsaan pada 1971.

Lanjutan daripada perubahan dasar itu, Bahasa Melayu telah menjadi bahasa ilmu termasuk dalam bidang perubatan, pergigian dan kejuruteraan.

MINAT ORANG ASING

Menurut beliau, orang luar sendiri tidak memandang rendah kepada Bahasa Melayu dan ini dapat dilihat daripada minat orang asing yang tinggi untuk belajar bahasa kebangsaan itu.

Sekarang ini terdapat 160 institusi pengajian tinggi di seluruh dunia mempunyai program Bahasa Melayu atau Bahasa Melayu Indonesia.

Sebagai contoh, Termuzi memberitahu bahawa terdapat Jabatan Bahasa Melayu di Beijing Foreign University dan di Guangxi University di mana DBP meletakkan pegawainya untuk mengendalikan program Bahasa Melayu.

DBP turut meletakkan pegawainya bersama dengan seorang lagi dari Radio Televisyen Malaysia (RTM) di China Radio International untuk mengendalikan program Bahasa Melayu selama dua jam sehari.

"Sebenarnya banyak permintaan, tapi sukar untuk kami hendak menghantar begitu ramai pegawai ke luar Negara," jelas Termuzi.

INSITIAF DBP

Dalam Rancangan Malaysia ke-10, DBP berazam untuk memperkasa Bahasa Melayu dengan matlamat memberikan maruah dan wibawa kepada Bahasa Melayu sesuai dengan statusnya sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi.

Termuzi menambah kata DBP turut berazam menjadikan Bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu dan bahasa pengucapan tinggi.

Ini, katanya, akan dilakukan dengan memperbanyak penerbitan buku karya asli dan terjemahan (bahasa dan sastera) di samping membantu serta menggalakkan usaha menterjemah karya-karya sastera Melayu ke dalam bahasa-bahasa utama dunia.

Tidak mahu ketinggalan dengan arus pesat kemajuan, DBP berjaya menghasilkan prasarana menggunakan teknolgi canggih bagi membantu dan memudahkan usaha penyelidikan serta kajian Bahasa Melayu.

Menurut Ketua Pengarah DBP, pihaknya telah membangunkan Sistem Pangkalan Data Korpus Bahasa Melayu.

"Data Bank Bahasa Melayu ini menghimpunkan sejumlah 115 juta patah perkataan daripada pelbagai teks.

"Kita kumpulkan ini untuk menerbitkan satu kamus besar Bahasa Melayu dan setakat ini hampir 80 peratus siap.

"Dalam kamus besar ini juga kita akan beritahu asal usul dan sejarah perkataan, ejaan serta bagaimana hendak membunyikannya berdasarkan (sistem fonetik)," jelas Termuzi.

PELBAGAI KHIDMAT

Dalam masa yang sama, beliau memberitahu bahawa penyebaran maklumat bahasa juga penting untuk meningkatkan penggunaan Bahasa Melayu yang betul.

Sehubungan dengan itu, DBP katanya, telah mempertingkat mutu khidmat "maklumat di hujung jari", di mana orang ramai boleh mendapatkan Khidmat Nasihat Bahasa dengan melayari laman web DBP www.dbp.gov.my

Antara khidmat yang dibangunkan khusus untuk menangani masalah kekeliruan bahasa ialah Khidmat PRPM iaitu Pusat Rujukan Persuratan Melayu yang boleh dilayari secara percuma.

DBP turut mengadakan kerjasama dengan badan bukan kerajaan seperti Persatuan Penulis-Penulis Cina untuk menarik minat mereka juga mengembangkan Bbahasa Melayu.

"Kita tidak boleh meminggirkan orang bukan Melayu untuk memperkembangkan Bahasa Melayu.

"Kita adakan aktiviti yang membabitkan orang Cina dan India. Sebagai contoh kita ada Festival Bahasa di semua sekolah rendah Cina dan ini kita telah buat sejak beberapa tahun lalu dan sambutan amat menggalakkan," jelasnya.

DBP turut mengambil inisiatif melatih guru-guru yang mengajar Bahasa Melayu di sekolah menengah persendirian Cina bermula tahun lepas yang dibuat secara percuma.

PELIHARA BAHASA

Termuzi memberitahu bahawa kerajaan serius untuk memastikan kemurnian martabat Bahasa Melayu terus terpelihara.

Ini dilihat menerusi penubuhan Jawatankuasa Pelaksanaan Bahasa Kebangsaan akhir tahun lepas dengan dipengerusikan Timbalan Perdana Menteri Tan Sri Muhyiddin Yassin.

Beliau menyifatkan penubuhan jawatankuasa ini akan mempunyai impak yang besar berdasarkan kepada keanggotaan jawatankuasanya.

Anggota jawatankuasa terdiri daripada ketua setiausaha daripada enam kementerian, pakar bahasa termasuk Gabungan Penulis Nasional (GAPENA), Persatuan Penterjemahan Malaysia di samping Dewan-Dewan Perniagaan Cina dan India.

Di bawah jawatankuasa induk ini terdapat enam jawatankuasa kecil pelaksana iaitu Jawatankuasa-jawatankuasa Struktur Pendidikan, Kewangan, Pihak Berkuasa Tempatan, Kepenggunaan dan Perkhidmatan Awam.

Jawatankuasa Struktur Kewangan, sebagai contoh, dipengerusikan Ketua Setiausaha Kementerian Kewangan, urusetianya Bank Negara sementara anggotanya terdiri daripada institut kewangan, insurans dan perbankan.

"Tanggungjawab jawatankuasa ini melaksanakan penggunaan bahasa kebangsaan di sektor kewangan, perbankan dan insurans. Bagaimanapun jika ada keperluan, umpamanya perjanjian, boleh dibuat dalam dua bahasa iaitu Bahasa Melayu dan bahasa Inggeris.

"Jawatankuasa ini memang bergerak. Mereka telah mengadakan pegawai bahasa di setiap bank, mengadakan borang-borang dalam dua bahasa, iklan juga dalam dua bahasa tetapi diutamakan Bahasa Melayu," katanya.

TINGKAT PENGGUNAAN

Satu lagi jawatankuasa yang diharap dapat melonjakkan penggunaan Bahasa Melayu ialah Perkhidmatan Awam di mana antara yang telah dibuat ialah mesyuarat dengan 146 Pihak Berkuasa Tempatan (PBT).

"Memang setiap PBT ada undang-undang kecil mesti menggunakan bahasa kebangsaan umpamanya untuk nama jalan, perumahan dan papan iklan tetapi ini tidak dilaksanakan sepenuhnya.

"Mereka bersetuju untuk melaksanakannya tetapi ini tak bermakna menyekat penggunaan bahasa asing. Untuk papan iklan umpamanya bahasa asing boleh digunakan dengan syarat bahasa kebangsaan itu dua pertiga lebih besar daripada bahasa asing," jelas Termuzi.

DBP turut mengambil inisiatif memantau papan iklan di sekitar bandar raya Kuala Lumpur dan akan mengemukakan laporan kepada DBKL jika mendapati ada iklan yang tidak mematuhi peraturan Bahasa Melayu.

Dalam masa yang sama, DBP juga mengadakan kerjasama dengan semua PBT untuk melaksanakan identiti negara ini melalui papan-papan iklan, nama-nama kawasan perumahan dan jalan.

Untuk rekod, DBP telah menerbitkan buku panduan nama perumahan dan jalan untuk dirujuk. Ia juga terdapat dalam laman web DBP.

KELULUSAN DBP

Dewan Bandaraya Kuala Lumpur (DBKL) umpamanya telah membuat peraturan mewajibkan semua iklan, papan tanda dan nama perumahan mesti mendapat kelulusan DBP dari segi bahasa dan visualnya.

Setiap satu iklan itu hanya boleh diberi lesen dan dinaikkan setelah mendapat kelulusan DBP.

DBKL turut menguatkuasakan permohonan papan iklan secara dalam talian berkuatkuasa 1 Jun.

"Pemohon akan menghantar visual iklan mereka dengan mengakses portal khas untuk pengiklan di laman web kami untuk mendapatkan kelulusan. Mereka yang lulus akan diberi kod dan kod ini dibawa kepada DBKL.

"DBKL akan membuka portal khas di laman web kami untuk mengesahkan kod lulus sebelum mengeluarkan lesen dan yang lulus akan diberi kod," jelas Ketua Pengarah DBP ini lagi.

Dalam bidang penyiaran, DBP mengadakan pertemuan dengan semua stesen radio dan televisyen untuk memastikan bahasa yang betul digunakan.

"Ada juga yang membangkitkan isu bahasa SMS (Khidmat Pesanan Ringkas). Bahasa ini bukan Bahasa Melayu rasmi, ia lebih bahasa peribadi cuma terkesan bila ia disiarkan di televisyen.

"DBP telah mengeluarkan daftar panduan bahasa SMS yang boleh diakses di laman web kami, cuma ia tidak digunakan," kata beliau.

Sumber : http : //www.bernama.com.my/

Bahasa Melayu Subur Merendang Di Uniten

Oleh Melati Mohd Ariff

Lebih separuh abad bebas daripada belenggu penjajahan, polemik bahasa Melayu bagai air laut, sekejap pasang sekejap surut. Terpinggir atau dipinggir? Apakah akan tinggal sekadar bahasa percakapan, bahasa basahan atau bahasa pasar?

Rencana tujuh siri ini merungkai beberapa isu mengenai Bahasa Melayu.

Bahagian ke-6 ini menyentuh kursus Bahasa Melayu di Universiti Tenaga Nasional, antara beberapa buah institut pengajian tinggi swasta (IPTS) yang mewajibkan pengajian Bahasa Melayu dalam kalangan pelajar antarabangsanya.

PUTRAJAYA, 29 Jun (Bernama) -- "Hidup subur". Itulah gambaran tepat untuk kedudukan Bahasa Melayu di Universiti Tenaga Nasional (Uniten).

Di universiti ini, antara universiti swasta pertama ditubuhkan, pelajar antarabangsa diwajibkan mengambil kursus Bahasa Melayu. Mereka perlu memperoleh sekurang-kurang gred C untuk lulus peringkat ijazah.

Bagi pelajar tempatan pula, Bahasa Melayu adalah antara subjek wajib universiti. Mereka mengikuti kursus Bahasa Melayu supaya dapat menggunakan bahasa kebangsaan itu dengan betul dan berketrampilan.

"Meskipun Uniten hanya sebuah universiti swasta, Bahasa Melayu masih ada tempat di Uniten.

"Ini mungkin kerana bahasa pengantar utama di Uniten ialah bahasa Inggeris dan kita tidak mahu meminggirkan bahasa kebangsaan kita," demikian menurut Dr Mardian Shah Omar, Pensyarah Kanan Kolej Pengajian Asas dan Umum Uniten, kampus Putrajaya dalam satu wawancara baru-baru ini.

PELAJAR ANTARABANGSA

Bercakap lebih lanjut mengenai program Bahasa Melayu Uniten untuk pelajar antarabangsa, Dr Mardian berkata sekurang-kurangnya pelajar berkenaan mampu mengenali Bahasa Melayu itu sendiri.

Pelajar berkenaan juga diharap boleh berkomunikasi secara santai dengan masyarakat luar kampus.

Pelajar antarabangsa di Uniten termasuk dari Arab Saudi, Yemen, Iran, Iraq, Palestin, Somalia, Botswana, Chad, Mauritius dan Vietnam.

"Memang kita fokuskan supaya mereka berkomunikasi ringan, bukan hendak kata mereka boleh jadi pandai berkomunikasi dalam Bahasa Melayu," jelas Dr Mardian yang terbabit dalam pengajian Bahasa Melayu di Uniten secara sambilan sejak 2000.

Beliau secara rasmi menjadi tenaga pengajar Kolej Pengajian Asas dan Umum Uniten pada 2007.

Menurut Dr Mardian ada pelajar antarabangsa yang sudah faham beberapa bahasa basahan dan bahasa pasar dan menggunakan bahasa itu, bukan Bahasa Melayu baku ketika bercakap di dalam kelas.

"Jadi ada konflik di situ dan saya nasihatkan mereka belajar bercakap bahasa formal dan selepas itu saya pecah-pecahkan kepada bahasa santai," katanya.

SIKAP BERUBAH

Bagaimanapun, tidak semua pelajar antarabangsa suka belajar Bahasa Melayu terutama di awal tahun Uniten memulakan sesi pengajiannya.

Dr Mardian membuat pengamatan itu ketika beliau mula-mula mengendalikan kelas Bahasa Melayu bagi pelajar antarabangsa di Uniten.

Katanya, mungkin ketika itu bilangan pelajar antarabangsa tidak ramai dan mereka sememangnya tidak berminat langsung untuk belajar Bahasa Melayu.

"Mereka juga banyak bermain dan beranggapan kursus bahasa ini mudah dan ingin mahu lulus sahaja. Lama kelamaan keadaan mula berbeza.

"Sekarang mereka lebih bersopan. Peratus pelajar yang mendapat A semakin ramai. Sebab dengan adanya gred ini pelajar agak berlumba untuk memahami Bahasa Melayu itu sendiri.

"Ada pelajar yang dapat B- pun ambil semula kursus itu sebab minat untuk belajar lagi," kata Dr Mardian.

PERLU KREATIF

Perubahan sikap pelajar antarabangsa ini terhadap Bahasa Melayu bak pepatah Melayu "Tak Kenal Maka Tak Cinta."

Cuma yang penting adalah bagaimana hendak menarik perhatian atau mempromosi Bahasa Melayu dalam kalangan pelajar antarabangsa ini.

Dalam hal ini, sudah tentunya pensyarah perlu kreatif untuk menjadikan pengajian Bahasa Melayu menarik.

Menurut Dr Mardian pensyarah yang hanya pergi ke kelas dan mengajar sahaja serta menjadikan kelas itu seperti satu kuliah, tidak akan mencapai matlamat yang diharap-harapkan.

"Dalam hal ini saya sedang membuat kajian melihat kriteria yang diperlukan oleh pelajar antarabangsa untuk menguasai Bahasa Melayu dan ia dijangka siap penghujung tahun ini.

"Apa yang saya lihat dalam hal ini saiz kelas juga membantu. Kalau kelas terlalu besar ia tak membantu. Selalunya kita hadkan kepada 30 orang tetapi apabila banyak permintaan terpaksa tambah antara 40 hingga 45 orang," katanya.

TIDAK CUKUP

Bagaimanapun, Dr Mardian yang sudah mengajar Bahasa Melayu untuk pelajar universiti lebih 10 tahun, berpandangan bawa tempoh satu semester tidak cukup untuk menggalakkan pelajar antarabangsa menggunakan bahasa kebangsaan itu.

Untuk menjadikan kursus Bahasa Melayu bagi pelajar antarabangsa ini lebih berkesan, beliau melontarkan cadangan supaya ia dipecah kepada beberapa peringkat dan wajib diambil untuk selama dua semester.

Beliau turut mencadangkan dua lagi kursus yang berkaitan, satu bahasa pengukuhan dan satu lagi membabitkan budaya masyarakat Melayu.

Sekurang-kurangnya, kata Dr Mardian, pelajar antarabangsa ini kenal budaya Melayu dan memahami jiwa Melayu.

"Misalannya jika pergi ke rumah orang Melayu, macam mana hendak memulakan perbualan, apa yang boleh cakap dan apa yang tak boleh cakap.

"Kadang kala budaya mereka berbeza dan mereka tanya perkara yang tak sepatutnya ditanya. Jadi tidaklah kita kata orang asing ini biadap. Orang asing ini kurang santun berbahasa. Itu yang saya fikirkan," jelasnya.

MAKMAL BUDAYA

Dr Mardian memberitahu bahawa amat baik jika diadakan satu makmal budaya Bahasa Melayu untuk memudahkan lagi pembelajaran Bahasa Melayu dalam kalangan pelajar antarabangsa.

Makmal yang dimaksudkannya itu berbentuk seperti muzium mini.

"Konsep sekarang setakat pergi kelas dan mengajar. Masa dua jam di kelas boleh dipecahkan satu jam di kelas dan sejam lagi di makmal.

"Jika ada makmal kita boleh bawa pelajar ke sana. Contoh ada kain songket dan kain batik. Kita boleh buat ayat perbandingan dan mudah untuk pelajar memahaminya.

"Menarik lagi jika diadakan juga permainan tradisional untuk menarik minat pelajar. Harap ini dapat menjadi kenyataan," katanya.

Dr Mardian turut memberitahu bahawa beliau sedang menyiapkan sebuah buku bagi membantu pelajar antarabangsa mempelajari Bahasa Melayu.

PELAJAR TEMPATAN

Bagi pelajar tempatan yang mengikuti pelbagai pengajian di menara gading swasta ini, mereka diketengahkan kepada penggunaan Bahasa Melayu tetapi secara lebih berketrampilan dan lebih santun.

Mereka sememangnya sudah boleh berbahasa Melayu tetapi yang diperbaiki ialah mutu bahasa.

Pelajar turut digalakkan berkomunikasi dengan menggunakan Bahasa Melayu yang betul.

Dr Mardian berkata pelajar-pelajar berkenaan juga dilatih berkomunikasi secara interpersonal dan intrapersonal .

Menurut Dr Mardian, ada juga pelajar Melayu yang tidak faham dengan penggunaan bahasa basahan atau harian dan bahasa pasar.

Mereka juga, katanya keliru dengan bahasa yang digunakan ketika berkomunikasi dan dalam penulisan.

"Sebagai contoh, ada pelajar menggunakan kamu apabila bercakap dengan pensyarah. Guna ganti nama engkau apabila bercakap dengan orang yang baru dikenali.

"Di sekolah lazimnya pelajar lebih diajar penggunaan tata bahasa.

"Di sini kita ajar mereka kesantunan berbahasa iaitu menggunakan bahasa dalam situasi yang betul dengan orang yang betul. Dia akan disanjung kerana menggunakan bahasa yang betul," tambahnya.

TUNJUK IMEJ

Bagi Dr Mardian, bahasa boleh menunjukkan imej seseorang.

Cara berbahasa, tambahnya boleh menunjukkan atau membezakan status pendidikan atau status pekerjaan.

"Kalau tidak menggunakan bahasa yang betul, semata-mata menggunakan bahasa yang tidak sopan, tidak tersusun, orang pun mungkin berpandangan rendah. Ini sudah tentunya boleh merendahkan imej dan status.

"Kita mahu mereka yang mengambil kursus ini mempunyai pengetahuan ini. Kursus ini memang kita sediakan untuk digunakan dalam dunia pekerjaan," tambahnya.

Kursus Bahasa Melayu yang diperjelas beliau ini ialah Bahasa Melayu Korporat, satu daripada subjek 'wajib universiti'. Tiga lagi subjek kategori yang sama ialah Pengajian Malaysia, Moral atau Pengajian Islam.

TEMPAT RUJUKAN

Dr Mardian mempunyai cita-cita besar. Beliau ingin Jabatan Bahasa dan Komunikasi atau Kolej Pengajian Asas dan Umum Uniten menjadi rujukan dunia Bahasa Melayu suatu hari nanti.

Bagi beliau, ini bukan suatu perkara yang mustahil.

Dr Mardian memberitahu bahawa sewaktu beliau di UKM ada pelajar dari Jerman, Australia dan Jepun datang semata-mata untuk belajar Bahasa Melayu di universiti itu.

Sehubungan dengan itu beliau berharap suatu hari nanti ada pelajar dari universiti luar negara datang belajar Bahasa Melayu di Uniten.

Dengan cara demikian, kata beliau, sekurang-kurangnya dapat memperkenalkan budaya belajar Uniten kepada negara luar sebagai program pertukaran pelajar.

"Pelajar ini boleh datang, contohnya belajar kejuruteraan dan dalam masa yang sama berpeluang belajar Bahasa Melayu.

"Secara tidak langsung bidang pendidikan menjadi bukan sahaja aset untuk menarik pelancong asing datang ke Malaysia tetapi juga landasan tepat untuk menobat dan memperkasa penggunaan Bahasa Melayu," katanya penuh yakin.

Sumber : http : //www.bernama.com.my/

"Tak Kenal Tak Cinta": Pelajar Antarabangsa Dan Bahasa Melayu

Oleh Melati Mohd Ariff

Lebih separuh abad bebas daripada belenggu penjajahan, polemik bahasa Melayu bagai air laut, sekejap pasang sekejap surut. Terpinggir atau dipinggir? Apakah akan tinggal sekadar bahasa percakapan, bahasa basahan atau bahasa pasar?

Rencana tujuh siri ini merungkai beberapa isu mengenai Bahasa Melayu.

Bahagian ke-5 ini berkisar kepada pembelajaran Bahasa Melayu dalam kalangan pelajar antarabangsa Universiti Tenaga Nasional, antara beberapa buah institut pengajian tinggi (IPT) yang mewajibkan pengajian Bahasa Melayu dalam kalangan pelajar antarabangsanya.

PUTRAJAYA, 29 Jun (Bernama) -- "Selamat Pagi. Nama saya Ali Haidar. Saya dari Baghdad, Iraq. Saya ada dua adik perempuan dua adik lelaki."

Kata-kata sapaan ini seperti budak sekolah rendah tetapi bagi seorang pelajar antarabangsa yang datang ke negara ini dengan sifar Bahasa Melayu, tentunya ia pencapaian besar.

Ali, 21, yang mengambil pengajian Ijazah Sarjana Muda Teknologi Maklumat dalam bidang Sistem Maklumat di Universiti Tenaga Nasional (Uniten) mula menjejakkan kaki ke bumi Malaysia pada 2009.

Bekas pelajar Sekolah Tinggi Al Kwarzme, Baghdad ini juga sifar bahasa Inggeris dan terpaksa mengikuti pengajian Bahasa Inggeris selama satu semester di Kolej Pengajian Asas dan Umum.

Seperti diwajibkan ke atas pelajar antarabangsa Uniten, Ali mengikuti pengajian Bahasa Melayu selama satu semester dan memperoleh gred A.

TAK SUSAH

"Boleh faham dan cakap. Tak susah, senang, sebab saya suka.

"Senang untuk orang Arab cakap Bahasa Melayu sebab ada 1,000 istilah Arab dalam Bbahasa Melayu," spontan Ali menjawab soalan penulis sama ada dia menghadapi kesukaran belajar Bahasa Melayu.

Dia mengikuti kelas Bahasa Melayu Uniten semasa membuat Kursus Persediaan yang keseluruhannya membabitkan tempoh tiga semester.

Malahan sebelum dia mengikuti kursus pengajian Bahasa Melayu, dia sudah boleh bertutur bahasa kebangsaan meskipun bukan bahasa Melayu rasmi.

"Saya cakap guna aku dalam kelas dan pensyarah betulkan saya. Pensyarah cakap bukan macam ini," katanya yang mudah ketawa.

Menurut Ali yang belajar di Uniten atas perbelanjaan sendiri, dia juga ramai kawan Melayu.

"Kalau cuti saya ikut mereka balik kampung. Dah pergi Terengganu, Melaka, Kelantan, Johor Baharu, Kuala Perlis, Langkawi dan Pulau Pinang. Makanan Paling saya suka di Kelantan, budu.

"Masalah pelajar antarabangsa belajar Bahasa Melayu sebab mereka tak ada kawan Malaysia. Kalau ada banyak kawan boleh cakap Bahasa Melayu. Kalau tak ada memang susah," Ali memberitahu Bernama dalam wawancara di kampus Uniten Putrajaya baru-baru ini.

Menurut Ali, bercakap bahasa Melayu juga banyak kelebihan. "Kalau ke pasar borong, pasar malam, murah. Kalau awak cakap Bahasa Melayu, murah lagi," katanya sambil ketawa besar.

PERLU PRAKTIS

Digotetso Matema atau "Dee", 21, yang berasal dari Mathabhane, Botswana menghadapi kesukaran di awal kelas.

"Saya tak tahu Bahasa Melayu, tak banyak praktis. Selepas masuk jadi exco Hal Ehwal Antarabangsa Majlis Perwakilan Pelajar (MPP), saya banyak bercakap Bahasa Melayu," katanya.

Dee ditaja kerajaan Botswana untuk melanjutkan pelajaran ke Uniten. Dia juga mempunyai ramai kawan yang sudah menamatkan pengajian di Malaysia dan apabila pulang ke Botswana, mereka masih bercakap Bahasa Melayu walaupun hanya setakat membilang nombor.

Omar al-Kaf yang berasal dari Hadhramaut, Oman tetapi tinggal di Riyadh, Arab Saudi menghadapi situasi yang sama seperti Dee.

"Tak sudah belajar Bahasa Melayu tetapi perlu praktis. Saya tak praktis.

"Pertama datang sini saya seorang pelajar internasional dalam kelas asas, lain semua pelajar Melayu.

"Saya boleh faham dan cakap sikit-sikit," kata Omar yang belajar di Uniten atas perbelanjaan sendiri.

Seperti Ali, dia sedang mengikuti kursus Ijazah Sarjana Muda Teknologi Maklumat dengan pengkhususan dalam bidang Sistem Maklumat.

TERUS MINAT

Di awal kelas, pelajar antarabangsa ini diajar cara memperkenal diri dalam Bahasa Melayu serta ucapan-ucapan sapaan seperti Selamat Pagi, Selamat Malam, Selamat Tinggal dan Selamat Jalan.

Walaupun sudah habis mengikuti kelas, mereka masih berminat untuk terus belajar Bahasa Melayu.

Omar terus berkawan dengan pelajar-pelajar Melayu dan cuti semester lepas, dia mengikuti Ali ke Kelantan.

Dia juga suka bercuti ke Pulau Pinang. "Bapa saya ada kawan tinggal di Pulau Pinang. Kampung saya sekarang Pulau Pinang," katanya.

Dee pula masih membawa kamus ke mana sahaja dia pergi untuk memudahkan dia bercakap dengan orang tempatan terutamanya apabila berkunjung ke kafe atau restoran serta menggunakan perkhidmatan teksi.

Dia juga mempunyai perisian terjemahan bahasa Inggeris ke Bahasa Melayu yang dimuat turun dalam telefon bimbitnya.

Dee yang mengambil kursus Ijazah Sarjana Muda Elektrikal dan Elektronik ini juga mengambil inisiatif menjadikan hari Isnin sebagai hari untuk bercakap Bahasa Melayu meskipun setakat menyapa "Selamat Pagi" atau "Jumpa Lagi" kepada sesiapa sahaja yang ditemuinya.

CAKAP INGGERIS

Idriss Moussa Ali dan Abdoulaye Abakar, kedua-duanya dari Chad memberitahu bahawa mereka memang mahu belajar Bahasa Melayu.

"Masa belajar ok. Senang belajar, dapat A masa periksa," kata Idriss, anak ketiga daripada lima beradik dan fasih berbahasa Arab.

Masalahnya, kata Idriss yang datang ke Uniten atas perbelanjaan sendiri, kebanyakan kawan Melayunya lebih senang berbahasa Inggeris.

Pelajar pengajian kejuruteraan awam ini memberitahu bahawa dalam keadaan yang demikian dia akan terus juga bercakap Bahasa Melayu walaupun tidak pandai.

Idriss berkata dia juga mempraktikan Bahasa Melayu terutama ketika berkunjung ke kedai atau restoran.

Dia juga tidak melepaskan peluang untuk mengikuti kawannya balik kampung masa cuti semester kerana di kampung, dia dapat lebih berbahasa Melayu.

Setakat ini Idriss yang mempunyai dua tahun lagi untuk menamatkan pengajiannya sudah ke Melaka, Batu Pahat, Johor Baharu dan Ipoh.

LEBIH SENANG

Bagi Abdoulaye yang boleh berbahasa Perancis, Arab dan Urdu, dia lebih faham Bahasa Melayu jika orang yang bercakap secara perlahan-lahan.

"Saya suka belajar bahasa Melayu dan cakap bahasa Melayu, kalau cakap perlahan-lahan, faham. Satu semester belajar tak cukup," kata Abdoulaye yang mengambil pengajian kejuruteraan am di Uniten atas perbelanjaan sendiri.

Abdoulaye yang datang ke Malaysia pada tahun 2009 dan mengikuti pengajian asas kejuruteraan di Universiti Islam Antarabangsa (UIA) bertukar ke Uniten tahun ini kerana di UIA tidak ada kursus kejuruteraan awam.

Kata Abdoulaye, dia merancang untuk mengikuti kawan-kawannya balik ke kampung mereka supaya lebih dapat belajar Bahasa Melayu.

Walau dia akur susah untuk bergerak ke mana-mana jika tidak mahir berbahasa Melayu tetapi katanya dia suka duduk di Malaysia, "orangnya baik-baik."

"Pergi makan luar kampus, pergi membeli belah, susah," katanya sambil menambah dia akan dapat harga yang lebih murah jika bercakap Bahasa Melayu di restoran.

BELAJAR LAGI

Abdoulaye berkata daripada pengamatannya, orang tempatan akan lebih mudah mesra jika orang asing bercakap Bahasa Melayu.

Pengalaman bercuti ke Langkawi cuti semester lepas turut menguatkan semangat Abdoulaye untuk memahirkan dirinya lagi bercakap Bahasa Melayu.

Katanya kebanyakan penduduk pulau yang ditemuinya tidak boleh berbahasa Inggeris.

Dia turut merasa kesal kerana tidak dapat berkomunikasi dengan seorang yang diibaratkan sebagai 'ibu' yang begitu baik hati kepadanya.

"Jumpa tahun depan.. saya akan lebih pandai Bahasa Melayu," Abdoulaye memberitahu penulis dengan begitu yakin.

SAYANGI BAHASA

Ternyata bagi Ali, Dee, Omar, Idriss dan Abdoulaye, belajar Bahasa Melayu bukan setakat memenuhi keperluan belajar di Uniten.

Ternyata mereka menghargai kepentingan bahasa kebangsaan ini untuk kelangsungan hidup selagi bergelar pelajar di negara ini.

Malahan Dee dalam perbualannya dengan penulis turut berpandangan generasi muda terutamanya perlu mengambil berat terhadap bahasa ibunda.

Bagi anak muda dari suku kaum Babirwa ini, bahasa adalah akar umbi kepada pembentukan budaya dan banyak menyumbang kepada perkembangan budaya satu-satu bangsa.

Sumber : http : //www.bernama.com.my/