ISU AGAMA : Sistem pengurusan Islam perlu transformasi

Oleh Zulkiple Abd Ghani

Isu pembahagian kuasa antara kerajaan negeri, Pusat wajar dibuat dengan teliti

SATU hakikat yang perlu kita terima ialah kita hidup dalam sebuah dunia yang dinamik dan sering berubah. Perubahan berlaku saban masa dan babitkan pelbagai faktor, daripada perubahan cuaca, siang dan malam hingga kepada perubahan teknologi. Dalam al-Quran Allah menyebut dengan jelas iaitu Allah tidak akan mengubah kedudukan sesuatu kaum sehingga mereka sendiri yang mengubahnya.

Perubahan atau transformasi tentu untuk menuju kepada suatu kedudukan lebih baik. Dalam istilah bahasa Arab, ada pelbagai perkataan yang boleh dirujuk berkaitan transformasi – tajdid (pembaharuan), islah (pembaikan), ihya (penyemarakan), taghyir (perubahan), tabdil (penggantian), takwin (pembentukan), dan hijrah. Ini bermakna, transformasi bukan asing dalam ajaran Islam dan kehidupan umat Islam.

Satu persoalan menarik ialah apakah pengurusan hal ehwal Islam dalam konteks negara kita juga perlu mengalami transformasi dan jika perlu, apakah perkara yang perlu ditransformasikan?

Ada dua keadaan yang perlu difahami dalam isu ini. Pertama, transformasi dalam hal ehwal Islam perlu dirujuk kepada undang-undang dan peraturan yang termaktub. Ia akar tradisi yang perlu dipelihara dan jika memerlukan perubahan, ia perlu dilakukan dengan teliti dan berhati-hati.

Perkara 11 Fasal (1) Perlembagaan memperuntukkan: “Setiap orang berhak menganuti dan mengamalkan agamanya dan tertakluk kepada Fasal (4) untuk mengembangkannya.” Fasal (4) memperuntukkan iaitu walaupun setiap individu bebas menganuti dan mengamalkan agamanya tetapi bagi penganut agama bukan Islam tidak dibenar mengembang agamanya di kalangan orang Islam.

Satu perkara lagi yang penting berkaitan akar tradisi ini ialah peruntukan kedudukan Islam sebagai agama Persekutuan dan diperkukuhkan lagi dengan kuasa diberi kepada Kerajaan Negeri di bawah perkara 11 Fasal (4) Perlembagaan Persekutuan iaitu negeri boleh membuat undang-undang bagi memelihara akidah orang Islam daripada dicemari.

Perlembagaan juga memperuntukkan supaya aspek pelaksanaan dan pentadbiran hal ehwal Islam diletakkan di bawah bidang kuasa negeri dan Raja atau Sultan sebagai ketua agama Islam bagi negeri masing-masing.

Perkara (3) Fasal (2) Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan: “Dalam tiap-tiap negeri selain negeri yang tidak mempunyai Raja, kedudukan Raja sebagai ketua agama Islam di negerinya mengikut cara dan setakat diakui dan ditetapkan oleh perlembagaan negeri itu, manakala dalam Fasal (5) memperuntukkan: “Yang di-Pertuan Agong hendaklah menjadi Ketua Agama Islam di Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Labuan dan Putrajaya.” Bagi Sabah, Sarawak dan Pulau Pinang, Yang di-Pertuan Agong adalah sebagai Ketua Agama Islam di negeri berkenaan.

Keistimewaan, hak dan kuasa Sultan atau Raja sebagai Ketua Agama Islam bagi negeri tidak boleh tersentuh dan ia termaktub dalam Perlembagaan dan juga satu jaminan bahawa agama Islam dilindungi dan dipayungi Duli Yang Maha Mulia Sultan atau Raja Negeri. Sistem (tanzim) yang mempunyai akar tradisi dan perlu dipelihara dan diperkukuhkan.

Keadaan kedua ialah memahami apakah perkara dalam pengurusan hal ehwal Islam yang perlu kepada transformasi? Seterusnya apakah proses dan pembentukan (takwin) untuk mewujudkan ‘sistem pengurusan Islam’ yang lebih luas dan dinamik untuk menghadapi arus perubahan di dalam dan luar negara yang semakin mencabar dari sehari ke sehari?

Sistem dianggap sebagai organisasi dan struktur yang terpimpin dan mengandungi pelbagai elemen dan nilai yang saling terkait. Kerja untuk mewujud, menambah baik dan mengukuhkan sistem memerlukan sumbangan pelbagai pihak yang pakar dan berpengalaman. Di samping itu, proses dan pengalaman yang telah berlalu sangat baik untuk dijadikan panduan dan pengajaran.

Dalam konteks transformasi sistem pengurusan Islam di Malaysia, sangat perlu difahami peraturan yang termaktub dalam undang-undang dan norma yang sedia dipegang. Isu pembahagian kuasa antara kerajaan negeri dan pusat serta kebijaksanaan pelaksanaan perlu diperhatikan.

Walaupun pentadbiran agama Islam terletak di bawah bidang kuasa kerajaan negeri, pada peringkat Persekutuan, Kerajaan Pusat masih mempunyai tanggungjawab bertindak selaku penyelaras dan pelaksana kepada semua keputusan dibuat khusus oleh Majlis Raja-Raja dan Majlis Kebangsaan Hal Ehwal Islam (MKI).

Dalam hal ini, agensi kerajaan yang bertanggungjawab pada peringkat Persekutuan termasuk Jabatan Kemajuan Islam Malaysia (JAKIM, Jabatan Kehakiman Syariah Malaysia (JKSM) dan Jabatan Wakaf, Zakat dan Haji (JAWHAR). Kewujudan JAKIM kini yang melalui evolusi daripada urusetia kepada Majlis Kebangsaan Bagi Hal Ehwal Agama Islam Malaysia (MKI) pada 1968 dan kemudian Bahagian Hal Ehwal Islam Malaysia (BAHEIS) adalah satu proses transformasi yang dinamik diwujudkan kerajaan.

Selain itu, kewujudan JKSM selaku peneraju kepada kehakiman syariah ialah keputusan tepat yang menggambarkan keprihatinan kerajaan untuk memartabatkan profesyen berkaitan. Sementara itu, JAWHAR selaku agensi yang masih baru perlu memfokus kepada kewujudan sistem yang lebih berdaya saing khususnya dalam mengangkat kedudukan wakaf dan zakat di samping membantu menambah baik urusan haji yang sudah dikenali di seluruh dunia.

Penulis ialah Profesor Dakwah dan Media di Fakulti Kepemimpinan dan Pengurusan, USIM

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU BAHASA : Muhyiddin Arah Pembelajaran Bahasa Inggeris Dikaji Semula

SEGAMAT: Timbalan Perdana Menteri Tan Sri Muhyiddin Yassin mahukan pembelajaran Bahasa Inggeris di sekolah-sekolah dikaji semula bagi memastikan pelajar benar-benar dapat menguasai bahasa penting itu sebagai bahasa kedua.

Muhyiddin yang juga Menteri Pelajaran berkata, beliau telah mengarahkan Ketua Pengarah Pelajaran melaksanakan kajian itu.

Menyatakan pandangan beratnya terhadap soal penguasaan bahasa tersebut oleh pelajar, Timbalan Perdana Menteri berkata, penguasaan Bahasa Inggeris adalah penting kerana Bahasa Inggeris ialah bahasa utama dalam komunikasi antarabangsa dan ekonomi.

"Bagaimana sistem pendidikan negara selama 13 tahun, dengan lima tahun di sekolah menengah, masih tidak mampu membuatkan murid-murid kita menguasai Bahasa Inggeris dengan baik.

"Saya sendiri tidak mampu menjawapnya," katanya ketika berucap sempena lawatannya ke Sekolah Menengah Kebangsaan Felda Maokil, Labis di sini Sabtu. Muhyiddin yang juga Ketua Umno Bahagian Pagoh berkata, kajian itu yang akan dikendalikan Bahagian Kurikulum Bahasa Inggeris akan melihat sama ada kelemahan itu berpunca daripada kekurangan guru Bahasa Inggeris, peralatan atau punca-punca lain.

Katanya, murid-murid mungkin beranggapan bahawa kemampuan menguasai Bahasa Inggeris sebagai bahasa kedua itu tidak penting untuk mereka, sehingga mengakibatkan mereka berhadapan dengan masalah ketika di peringkat universiti.

Beliau menolak tanggapan pelaksanaan dasar "Memartabat Bahasa Melayu, Memperkukuh Bahasa Inggeris" (MBMMBI), telah mengakibatkan Kementerian Pelajaranmengabaikan penguasaan Bahasa Inggeris.

"Itu tanggapan yang salah, saya dan Kementerian Pelajaran sentiasa menekankan penguasaan Bahasa Inggeris sebagai bahasa kedua," katanya.

Muhyiddin juga berkata, kementeriannya telah melakukan audit menyeluruh tentang kedudukan infrastruktur pendidikan negara, dalam usahanya untukmenyediakan keperluan infrastruktur yang diperlukan oleh sekolah-sekolah.

Walaupun kementeriannya menerima peruntukan pembangunan di antara RM5 bilion hingga RM6 bilion setiap tahun, tetapi katanya, ini tidak mencukupi keranabilangan sekolah di negara ini adalah besar serta pertumbuhan penduduk yang pesat memerlukan pembinaan sekolah-sekolah baru.

Turut hadir pada majlis itu Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri Datuk Ahmad Maslan yang bertanggungjawab dalam Hal Ehwal Felda. - BERNAMA

ISU AGAMA : Pekerjaan utamakan keberkatan jamin keuntungan

Oleh Sharifah Hayaati

Islam garis lima piawaian untuk diikuti dalam mencari rezeki diredai Allah

UNTUNGKAH atau berkatkah rezeki dan titik peluh yang kita curahkan sehari-hari? Mana satukah yang kita fikir dan inginkan dalam meraih kejayaan pada apa yang diusahakan? Sudah tentu kedua-duanya diinginkan.

Tetapi jika berkat menjadi keutamaan, pasti untung akan dikecapi. Sebaliknya, jika hanya untung yang dicari, nescaya berkat akan lari. Berkat atau barakah dalam bahasa Arab bermaksud tumbuh, bertambah atau berkembang.

Al-Asfahani dalam Mufradat Alfaz al-Quran mengatakan, berkat bermaksud kebaikan Allah SWT ke atas sesuatu antaranya rezeki yang memberikan kebaikan dan bukan kemudaratan, rezeki walaupun sedikit tetapi mencukupi.

Perkataan ini banyak disebut dalam al-Quran antaranya firman Allah SWT yang bermaksud: “Jika penduduk negeri itu beriman serta bertakwa, tentulah Kami akan membuka kepada mereka keberkatan dari langit dan bumi.” (Surah al-A’raf, ayat 96).

Indahnya maksud keberkatan kerana ia mengandungi kelebihan luar biasa. Jika boleh digambarkan, seperti khasiat produk yang tertera di kulitnya perkataan ‘3 dalam 1’, malah ada yang ‘14 dalam 1’ sudah tentu tidak serupa dengan khasiat dan kelebihan terkandung dalam keberkatan.

Oleh itu, hakikat sebenar sesuatu pencapaian itu terletak sama ada ia mendapat keberkatan atau tidak. Bagi meraih keberkatan dalam pekerjaan, Islam menentukan standard kualiti atau piawaian tersendiri sebagai asas untuk dipatuhi.

Rasulullah SAW mengingatkan dalam sabda yang bermaksud: “Tidak ada satu pun yang kutinggalkan dari apa yang diperintahkan oleh Allah kepada kamu, kecuali sudah aku perintahkan kepada kamu, dan tidak satu pun dari apa yang dilarang Allah kepada kamu, kecuali aku sudah melarangnya kepada kamu. Sesungguhnya Ruh al-Amin (Jibril) menyampaikan dalam nuraniku, bahawasanya jiwa tidak akan mati sehinggalah penuh rezekinya, maka perbaikilah dalam mencari rezeki.” (Hadis riwayat Ibnu Hibban, Hakim, Ibnu Majah dan Abu Ya’la)

Untuk mencapai piawaian keberkatan, lima syarat utama perlu diikut. Pertama, hendaklah apa yang dilakukan itu dengan niat ikhlas seperti firman Allah yang bermaksud: “Tidaklah Aku perintahkan kamu kecuali untuk menyembah Allah dengan mengikhlaskan diri dalam agama.” (Surah al-Bayyinah, ayat 5)

Individu ikhlas adalah yang bersih hatinya daripada sifat riak dan sum’ah (ingin didengar oleh orang lain). Pesanan Rasulullah SAW kepada Muaz bin Jabal yang bermaksud:“Wahai Muaz, ikhlaskanlah agamamu, nescaya cukuplah amalanmu yang sedikit.” (al-Targhib wa al-Tarhib)

Pekerjaan hebat dan banyak tidak akan bernilai tanpa keikhlasan berbanding pekerjaan kecil dan sedikit, ditunaikan secara ikhlas akan menjadi banyak kerana keberkatan. Semua orang boleh melakukan pekerjaan yang sama dari sudut kualiti dan kuantiti tetapi keberkatannya berbeza bergantung kepada keikhlasan hati mereka.

Kedua, hendaklah pekerjaan itu tidak melalaikan kita daripada mengingati dan menunaikan kefarduan kepada-Nya. Firman Allah yang bermaksud: “Kemudian setelah selesai sembahyang, maka bertebaranlah kamu di muka bumi, dan carilah apa yang kamu hajati dari limpah kurnia Allah, serta ingatlah akan Allah banyak-banyak (dalam segala keadaan), supaya kamu berjaya di dunia dan di akhirat.” (Surah al-Jumuah, ayat 10)

Sabda Rasulullah SAW yang bermaksud: “Setiap perkara yang tidak dimulakan dengan Bismillah maka akan terputus (rahmat dan berkat) bagi perbuatan itu.” (Hadis riwayat Ahmad dan Ibn Majah)

Bahkan bagi mereka yang bekerja sehingga melalaikannya digelar sebagai hamba dinar dan dirham. Sabda Rasulullah SAW yang bermaksud: “Celakalah orang yang menjadi hamba dinar, celakalah orang yang menjadi hamba dirham, celakalah orang yang menjadi hamba kemewahan dan celakalah orang yang menjadi hamba kemegahan, celaka dan binasalah mereka semua, jika telah jatuh tidak akan bangkit semula.” (Hadis riwayat al-Bukhari)

Ketiga, hendaklah apa yang dikerjakan itu daripada sumber halal serta dengan cara halal. Allah SWT berfirman yang bermaksud: “Dan janganlah kamu makan harta orang lain di antara kamu dengan jalan yang salah, dan jangan pula kamu menghulurkan harta kamu (memberi rasuah) kepada hakim kerana hendak memakan (atau mengambil) harta manusia dengan (berbuat) dosa, padahal kamu mengetahui (salahnya).” (Surah al-Baqarah, ayat 188)

Oleh itu, jika kita inginkan keberkatan jauhilah sebarang bentuk penipuan, pecah amanah, rasuah, pembohongan dan sebagainya dalam pekerjaan.

Keempat, hendaklah hasil yang diperoleh daripada pekerjaan atau rezeki itu dikongsikan. Oleh kerana itu Islam menfardukan ibadat zakat serta amat menggalakkan amalan sedekah dan pemberian hadiah antara satu sama lain supaya kesenangan itu tidak hanya dinikmati segelintir.

Malah dengan amalan ini ia dapat menyucikan harta dan hati pemiliknya serta menggembirakan penerimanya. Justeru, menginfaqkan harta membawa keberkatan, sebaliknya menahannya mengundang kecelakaan.

Kelima, hendaklah dalam mengusahakan pekerjaan, seseorang itu sentiasa reda dan bersyukur. Saidina Ali bin Abi Thalib mengatakan, salah satu daripada maksud takwa adalah reda dengan pemberian yang sedikit.

Begitulah banyaknya kelebihan mengusahakan pekerjaan dan sumber rezeki ke arah piawaian keberkatan yang dijanjikan Allah SWT. Lantaran itulah Rasulullah SAW sentiasa bermunajat dalam doa Baginda: “Ya Allah ampunilah dosaku, lapangkanlah rumahku dan berkatilah rezekiku.” (Hadis riwayat al-Tirmizi, Ahmad dan Tabrani)

Penulis ialah Pensyarah Jabatan Siasah Syar’iyyah Akademi Pengajian Islam Universiti Malaya

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU KENEGARAAN : Mengkebangsaankan budaya bukan mudah

Oleh Dr Ibrahim Komoo

Perlembagaan Persekutuan izin semua kaum amal cara hidup, agama sendiri

KETIKA berusia lima tahun, saya berbaris bersama rakan persekolahan sepanjang jalan Muar ke Segamat menunggu pemimpin negara melalui pekan Jementah, tempat saya dilahirkan.

Ingatan peristiwa itu masih segar, tarikh keramat 31 Ogos 1957 itu seolah-olah satu pesta besar untuk rakyat Tanah Melayu. Maksud sebenar kemerdekaan masih kurang jelas bagi kami ketika itu yang berbaris dan mengibarkan bendera negara. Sejak itu, istilah kemerdekaan dan kebangsaan adalah konsep yang sering dilaungkan pelbagai pihak, khususnya pemimpin politik pemerintah untuk menyeru rakyat supaya memupuk semangat kebangsaan dan menanam rasa cintakan negara.

Kerajaan mula memperkenalkan konsep kebangsaan melalui bahasa kebangsaan. Selayaknya, bahasa Melayu, bahasa majoriti dan bahasa penduduk peribumi diangkat menjadi bahasa kebangsaan. Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) diwujudkan, minggu dan bulan bahasa kebangsaan diperkenalkan untuk meningkatkan kesedaran peri pentingnya rakyat negara ini mengamalkan bahasa kebangsaan sebagai bahasa perpaduan bangsa Cogan kata berbunyi Bahasa Jiwa Bangsa dilaungkan untuk meyakinkan rakyat pelbagai bangsa, jika kita berhasrat membentuk negara bangsa yang bersatu dan membina semangat kebangsaan, bahasa yang satu inilah menjadi tali pengikatnya. Strategi penting untuk membina negara bangsa yang bersatu ialah dengan memperkenalkan sistem pendidikan sekolah berasaskan bahasa kebangsaan. Hasilnya, sekolah rendah dan menengah kebangsaan diperkenalkan. Sekolah kebangsaan sudah berkembang pesat dan kini boleh dibanggakan pencapaiannya. Ramai rakyat berbangsa Cina dan India turut belajar di sekolah kebangsaan. Sebahagian besar daripada pemimpin dan pentadbir negara serta cerdik pandai yang ada di kebanyakan universiti awam, adalah mereka yang terdidik daripada sekolah kebangsaan.

Agenda kebangsaan turut diperkenalkan melalui budaya kebangsaan. Budaya Melayu dijadikan asas pembentukan budaya kebangsaan dan amalan bangsa lain yang bersesuaian boleh diserapkan untuk memperkayakan budaya kebangsaan yang diinginkan. Mengkebangsaankan budaya nampaknya kurang berjaya kerana Perlembagaan Persekutuan masih mengizinkan bangsa lain mengamalkan budaya dan agama masing-masing.

Sehingga hari ini, budaya Melayu, Cina dan India serta pelbagai budaya peribumi di Sabah dan Sarawak masih berkembang segar. Konsep kesatuan dalam kepelbagaian budaya dilihat sebagai keunikan dan keistimewaan rakyat Malaysia.

Kemuncak kepada kejayaan memperkenalkan konsep kebangsaan ialah pewujudan Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) sebagai lambang keupayaan bahasa kebangsaan sebagai bahasa ilmu pada peringkat pengajian tinggi. Sejak kebelakangan ini, rakyat pelbagai bangsa sangat berminat belajar di UKM, dan lebih penting lagi, universiti ini mampu meningkatkan kecemerlangan akademiknya sehingga diangkat menjadi universiti unggul bertaraf universiti penyelidikan.

Kini UKM tidak saja menjadi lambang kebanggaan rakyat, tetapi turut menjadi sumber rujukan negara untuk pelbagai bidang ilmu. Tidak semua negara mempunyai universiti kebangsaan. Amerika Syarikat, negara di Eropah dan Jepun umpamanya, tiada universiti kebangsaan. Universiti di sana muncul kerana tuntutan pengajian tinggi dan keperluan meneroka ilmu dalam bidang sektoral.

Di negara kita, Australia, Korea Selatan dan Taiwan – tuntutan masyarakat untuk membina negara bangsa yang bersatu dan berwawasan mendorong kepada penubuhan universiti kebangsaan. UKM umpamanya ditubuhkan atas desakan rakyat, khususnya untuk mendaulatkan bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu sambil memberi peluang lebih ramai anak masyarakat luar bandar menjejak kaki ke menara gading.

Apa erti kebangsaan? Ia adalah lambang kesatuan masyarakat dalam sebuah negara bangsa. Bahasa, budaya dan institusi ilmu kebangsaan seharusnya menjadi jiwa dan raga yang menyuburkan inspirasi dan iltizam seluruh rakyatnya.

Sementara kita menghargai kepelbagaian, semua rakyat perlu yakin, sebuah negara bangsa perlu mempunyai hanya satu bahasa kebangsaan, satu budaya kebangsaan dan satu universiti kebangsaan.

Institusi ilmu seperti UKM mempunyai tanggungjawab besar untuk membina negara dan masyarakatnya berasaskan semangat kebangsaan. Di samping memperkukuhkan penggunaan bahasa kebangsaan sebagai bahasa ilmu, ia perlu memimpin masyarakat ke arah pembangunan, menatang imej kecemerlangan ilmu dan mewakili bangsanya ke arena global. Pada prinsipnya, komuniti akademik di UKM perlu berfikiran global, tetapi bertindak lokal! UKM juga perlu menjadi pelopor hala tuju pembangunan rakyat Malaysia berbilang bangsa. Di samping memajukan ilmu dalam bidang sains dan teknologi, persoalan masyarakat, membina tamadun bangsa dan isu kemiskinan komuniti terpinggir perlu diperjuangkan bersama.

Kebangsaan ialah semangat cinta akan keamanan dan perpaduan untuk sebuah negara bangsa merdeka. Ia tidak mengabaikan pegangan kepelbagaian agama, kepercayaan dan budaya warganya. Ia hanya menuntut iltizam untuk bersatu, menghargai keupayaan bangsa dan negara. Jadilah rakyat Malaysia yang sentiasa mencintai bangsanya dan memupuk semangat kebangsaannya.

Penulis ialah Felo Utama, Institut Alam Sekitar dan Pembangunan (LESTARI) UKM.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU KEPENGGUNAAN : Merungkai kos hidup tinggi

Oleh ROHAMI SHAFIE

Akhirnya, kerajaan mengumumkan satu Bidang Keberhasilan Utama Negara (NKRA) yang amat penting untuk rakyat iaitu Perangi Kos Kehidupan Yang Kian Meningkat.

Walaupun sepatutnya isu ini menjadi agenda paling utama bagi kerajaan dari awal lagi sejak pengumuman enam NKRA, namun masih belum terlewat untuk kerajaan menangani kos sara hidup yang begitu tinggi tatkala ini.

Isu ini ialah isu global, Malaysia juga terkena tempiasnya. Bagaimanapun, masih ada caranya untuk menanganinya apabila meneliti secara terperinci punca-punca kenaikan kos sara hidup rakyat Malaysia.

Merungkai punca-puncanya barulah setiap permasalahan kos sara hidup rakyat dapat di atasi dengan baik.

Antara penyumbang utama kenaikan kos ialah sikap tamak segelintir peniaga yang menguasai pasaran negara. Mereka mempunyai kuasa untuk mendesak kerajaan untuk menaikkan harga. Jika kerajaan tidak mengikut kata-kata mereka, mereka tetap akan menaikkan harga.

Sebelum itu, mereka akan memberi seribu satu alasan untuk menaikkan harga. Alasan paling mudah, stok tak mencukupi atau tekanan harga di luar kawalan dek kerana terpaksa mengikut harga import.

Rakyat mengetahui perkara ini tetapi apakan daya mereka tidak mempunyai kuasa untuk menekan peniaga-peniaga yang tamak ini. Mengharapkan persatuan-persatuan pengguna pun mereka tidak disokong sepenuhnya oleh rakyat sedangkan jika rakyat bersatu melalui persatuan-persatuan pengguna, peniaga-peniaga yang tamak ini akan gerun dan merasai tekanannya.

Walhal, di Malaysia perkara ini tidak berlaku, maka, peniaga-peniaga ini menjadi angkuh kerana cukup kuat untuk mengenakan tekanan kepada kerajaan dan rakyat melalui kuasa monopolinya.

Kita jangan sesekali salahkan peniaga-peniaga kecil kerana mereka ini hanya mengaut keuntungan yang kecil. Yang perlu dipantau dan diambil tindakan tegas ialah terhadap peniaga-peniaga monopoli.

Pecahkan monopoli mereka sebanyak yang mungkin. Lagi banyak peniaga besar, lagi baik untuk rakyat. Dengan cara ini, mereka terpaksa bersaing sesama sendiri dan akhirnya mereka tidak boleh menaikkan harga barangan dan perkhidmatan sesuka hati.

Selain itu di Malaysia terlalu banyak lapisan atau 'orang tengah' dalam kalangan peniaga. Setiap mereka ingin mengaut keuntungan. Natijahnya, pengguna akhir terpaksa membayar segala 'keuntungan' bagi setiap lapisan ini.

Penulis mencadangkan agar kurangkan lapisan ini. Seboleh-bolehnya hanya tinggal satu lapisan sahaja, iaitu barangan dibekal terus kepada pengguna akhir. Bukan sahaja rakyat dapat manfaatnya tetapi negara juga boleh menambahkan peniaga-peniaga tulen yang bukan menempel sebagai peniaga orang tengah sahaja.

Kerajaan boleh mempergunakan sepenuhnya agensi-agensi kerajaan seperti Felda. Bahkan tidak salah sekiranya kerajaan menggerakkan seluruh koperasi di Malaysia sebagai pembekal utama barangan kepada rakyat.

Lagi pun, NKRA ini sememangnya di bawah tanggungjawab Kementerian Perdagangan Dalam Negeri, Koperasi dan Kepenggunaan. Melalui kementerian ini, kajian secara teliti perlu dibuat untuk mendapatkan bilangan sebenar barangan keperluan rakyat Malaysia.

Sistem subsidi juga wajar dikekalkan pada tahap yang sepatutnya. Selain itu, pelaksanaan Cukai Barangan dan Perkhidmatan (GST) juga wajar ditangguhkan sehingga rakyat benar-benar mampu menyerap tekanan harga.

Pada masa ini, lebih baik kerajaan fokus secara mendalam kos kehidupan rakyat yang semakin tinggi berbanding untuk mempertingkatkan pendapatan negara melalui pelaksanaan GST.

Kajian juga seharusnya dijalankan bagi setiap kawasan di Malaysia dan bukan sahaja melibatkan bandar-bandar besar seperti Kuala Lumpur dan Pulau Pinang. Ini kerana ada kawasan yang mana harga barangan terutamanya makanan lebih kurang sama seperti bandar-bandar besar walhal ia boleh dikategorikan sebagai kawasan yang kurang maju.

Ambil contoh Terengganu. Berbanding Kedah, harga makanan di Terengganu jauh mahal. Apakah puncanya? Tiada lagi persepsi bahawa hanya di bandar-bandar besar sahaja kos sara hidup cukup tinggi.

Justeru, tindakan paling segera yang boleh kerajaan laksanakan ialah memperbanyakkan Kedai Rakyat 1Malaysia di seluruh negara. Penulis juga ingin mencadangkan agar kerajaan mewartakan seluruh pasar basah dan pasar borong sebagai pasar harga patut seumpama Kedai Rakyat 1Malaysia.

Selain barangan dan makanan, satu lagi punca kos sara hidup yang tinggi ialah harga rumah dan kenderaan yang tinggi. Rakan penulis yang merupakan seorang pemaju perumahan pernah menyatakan keuntungan bagi setiap rumah banglo ialah dalam lingkungan RM30,000-RM40,000 dan ini menyebabkan pemaju perumahan lebih berminat untuk membangunkan rumah mewah berbanding rumah mampu milik kerana keuntungan yang amat tinggi.

Sekali lagi, kerajaan perlu mengawal harga rumah. Jangan sesekali membiarkan sistem pasaran bebas menguasai harga rumah di Malaysia. Itu baru bab rumah. Belum lagi kenderaan.

Harga kenderaan di Malaysia juga masih tinggi berbanding luar negara sehingga ada pembeli terpaksa berhutang selama 9 tahun. Apabila habis membayarnya, kereta pun sudah tidak begitu elok. Terpaksalah membeli sebuah lagi. Jadi, terpaksalah menanggung hutang sehingga ke tua.

Tekanan ini bukan sahaja dirasai oleh golongan berpendapatan rendah tetapi juga bagi golongan berpendapatan sederhana. Kerajaan perlu memerangi kos kehidupan rakyat yang tinggi dengan mengambil kira tekanan yang dirasai oleh dua golongan ini.

PENULIS ialah Pensyarah Kanan, Perakaunan dan Kewangan, Kolej Perniagaan (COB), Universiti Utara Malaysia

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU KENEGARAAN : Semangat patriotik mesti terus disemai

Oleh TAN SRI LEE LAM THYE

SAMBUTAN Bulan Kemerdekaan telah pun bermula. Inilah masanya untuk rakyat Malaysia berbilang bangsa mempamerkan semangat patriotik dan rasa cinta kepada negara. Bukan dengan cara paksaan, tetapi secara sukarela menyambut kelahiran Malaysia sebagai negara yang merdeka.

Ketika negara merayakan 54 tahun kemerdekaan, menyemai kebanggaan pada bendera merupakan salah satu ciri penting dalam pembinaan negara.

Bendera kebangsaan melambangkan kesetian, kesatuan dan patriotisme, dan adalah penting untuk kita menanam semangat dan nilai-nilai nasionalisme dan patriotisme ini di kalangan generasi muda.

Menganjurkan kempen-kempen 'Cintakan Bendera Kita' di sekolah-sekolah, dalam kalangan anak-anak muda mustahak bagi memberikan mereka kefahaman tentang signifikan bendera kebangsaan dan maksud di sebaliknya. Dan ini tidak seharusnya diadakan hanya bersempena dengan sambutan hari kemerdekaan, malah sepanjang tahun.

Bagi generasi lama, hari kebangsaan membawa memori kegigihan dan perjuangan menentang zaman penjajah dalam usaha mencapai kemerdekaan. Bagi mereka, ia melambangkan pengorbanan serta kebanggaan dengan apa yang telah dicapai selama ini.

Bagaimanapun, bagi generasi muda, terutamanya mereka yang lahir selepas 1957, kajian yang dijalankan oleh akhbar tempatan tidak lama dahulu menunjukkan mereka masih tidak memahami sepenuhnya erti sebenar kemerdekaan.

Bagi ramai remaja, hari kebangsaan hanya merupakan satu lagi cuti am - hari di mana mereka berpeluang berehat dan bersantai. Hanya segelintir sahaja yang benar-benar memahami signifikan hari kebangsaan ini.

Oleh demikian, lebih banyak usaha harus diambil untuk menerangkan dan menjadikan mereka lebih peka dan menghargai erti sebenar hari kebangsaan.

Setelah memperkatakan mengenai bendera kebangsaan dan signifikannya sebagai simbol negara, rakyat boleh mempamerkan semangat patriotik mereka dalam kehidupan seharian umpamanya, dalam pemikiran, percakapan dan tindakan dalam membela dan mempertahankan kepentingan negara serta memajukan negara.

Menyatakan perasaan melalui saluran yang betul merupakan satu hak demokrasi yang seharusnya diamalkan oleh semua rakyat yang cintakan negara dan inginkan yang terbaik untuk negara.

Dalam hal ini, menyatakan pendapat yang bertentangan demi kepentingan negara tidaklah menjadikan seseorang itu kurang patriotik. Dan kesetiaannya kepada negara tidak seharusnya dipersoalkan.

Malaysia hari ini nampak nyata sebagai contoh bagaimana pelbagai kumpulan etnik yang berbeza dapat hidup dan maju dalam suasana harmoni melalui kerjasama erat demi kemajuan dan kesejahteraan bersama.

Pembangunan negara tidak akan bermakna tanpa kefahaman, keharmonian, perasaan muhibah dan saling mempercayai antara rakyat berbilang kaum.

Penulis ialah Ahli Pemegang Amanah Yayasan 1 Malaysia

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU PENDIDIKAN : Cabaran dan perubahan dasar pendidikan

ABAD ke-21 akan mengalami perkembangan pesat lagi mencabar dalam bidang ekonomi, politik dan sosial. Perkembangan ini berlaku di seluruh dunia tidak kira sama ada di negara maju atau negara sedang membangun. Ramai penulis berpendapat perubahan itu berkait rapat dengan sistem pendidikan dan perkembangan sistem maklumat.

Alvin Toffler seorang penulis terkenal pernah menyatakan bidang pendidikan di abad ini sangat penting dan mesti berupaya melahirkan pelajar yang kreatif yang mampu menyelesaikan masalah dan boleh berfikir secara kritis.

Ini memberi gambaran bahawa pendidikan tidak lagi berkisar hanya memberikan pengetahuan asas 3M (membaca, menulis dan mengira). Tetapi mestilah boleh melahirkan orang yang berilmu pengetahuan dan mempunyai pelbagai kemahiran bagi menghadapi cabaran di abad ini.

Bagi mencapai hasrat itu pendidikan perlu bersifat dinamik dan holistik yang sentiasa segar serta berubah mengikut keperluan masa dan persekitarannya.

Kini perubahan terus berlaku di mana masyarakat dunia di abad ke-21 telah memasuki zaman baru yang dikenali sebagai knowledge age atau k-ekonomi. Keperluan kepada perubahan baru ini menekankan tentang peri pentingnya maklumat, kreativiti dan inovasi dalam memberi perkhidmatan kepada masyarakat. Perubahan ini juga menekankan perlunya pendekatan berfikir secara kreatif, menyediakan strategi penyelesaian masalah dan turut melibatkan aktiviti ekonomi berbentuk global.

Apa yang menariknya dalam zaman maklumat ini ialah ia sentiasa memberi ruang dan peluang kepada setiap individu untuk mengembangkan bakat, kebolehan dan potensi mereka melaluitechology-powered knowledge yang boleh didapati di mana-mana melalui kemudahan ICT.

Seorang lagi penulis terkenal yang mengupas tentang perubahan dan cabaran abad ke-21 ialah Thomas Friedman dalam bukunya The World Is Flat : A Brief History of the Twenty-First Century. Menurutnya ekonomi dunia adalah sangat terikat serta terjalin rapat antara satu negara dengan lain dalam suatu bentuk ekosistem ekonomi.

Ini bermakna jika berlaku krisis ekonomi dalam sebuah negara ia akan memberi kesan kepada negara lain. Sebagai contoh, krisis pinjaman perumahan yang baru-baru ini berlaku di Amerika Syarikat maka tempiasnya dirasai negara-negara lain. Keduanya, terdapat kecenderungan bertambah lebar jurang perbezaan ekonomi antara negara maju dan negara sedang membangun.

Perkembangan yang tidak sihat ini dikatakan akan membawa kepada berlakunya ketegangan sosial, konflik, munculnya kumpulan pelampau dan menjadikan dunia seolah-olah tidak selamat.

Ketiganya, wujudnya isu kepanasan global yang membawa kepada kemarau panjang atau perubahan iklim yang boleh menjejaskan bidang pertanian dan keperluan bahan makanan.

Selain itu pertambahan mendadak penduduk dunia yang seolah-olah tidak dapat dikawal terutama di negara-negara sedang membangun. Keadaan ini menyebabkan bertambahnya kadar kemiskinan dan melebarnya perbezaan dalam strata masyarakat yang boleh membawa kepada berlakunya krisis sosial dan politik.

Menurut Friedman ketiga-tiga isu besar itu sebenarnya boleh dikurangkan atau ditangani melalui transformasi dan perubahan dasar pendidikan. Jelasnya pendidikan turut memainkan peranan penting dan menjadi kunci utama kepada kejayaan ekonomi dan kelestarian dunia dalam abad ke-21 ini.

Perkembangan pendidikan di negara kita juga tidak terlepas daripada keperluan masyarakat serta persekitaran politik, sosial dan ekonomi pada masa tersebut. Ini dapat dibuktikan dengan terbentuknya Dasar Razak 1956, Dasar Rahman Talib 1961 dan Dasar Pendidikan Kebangsaan 1970 semuanya adalah berkait rapat dengan tuntutan dan keperluan negara pada masa itu.

Bagi menangani perubahan dan cabaran baru di peringkat global maka negara juga tidak terlepas dari memperkenalkan dasar-dasar baru dalam pendidikan. Oleh itu baru-baru ini Menteri Pelajaran, Tan Sri Mahyuddin Yassin, mengumumkan pelaksanaan Transformasi Kurikulum yang bertujuan meningkatkan kualiti pengajaran dan pembelajaran berbentuk kreatif dan inovatif serta menarik minat pelajar.

Selain itu, diperkenalkan dasar 'Satu Murid Satu Sukan' yang bertujuan meningkatkan minat dan keupayaan pelajar dalam permainan dan sukan supaya lebih aktif. Dasar Memartabatkan Bahasa Malaysia dan Mengukuhkan Bahasa Inggeris (MBMMBI) pula bagi mengembalikan semula peranan utama bahasa kebangsaan sebagai bahasa ilmu di samping meningkatkan keupayaan pelajar dalam menguasai bahasa Inggeris.

Sementara itu, dasar mengehadkan 12 mata pelajaran dalam peperiksaan Sijil Pelajaran Malaysia dan penambahbaikan peperiksaan Ujian Pencapaian Sekolah Rendah dan Penilaian Menengah Rendah adalah jelas untuk meningkatkan kualiti pendidikan supaya melahirkan pelajar yang seimbang dan mampu mengembangkan potensi diri. Dengan kata lain dasar ini mengubah persepsi pendidikan supaya tidak hanya berorientasikan peperiksaan tetapi berupaya melahirkan modal insan cemerlang.

Satu lagi dasar baru ialah mewajibkan lulus mata pelajaran Sejarah dalam peperiksaan SPM mulai 2013. Ini bertujuan meningkatkan semangat patriotik dan menanamkan rasa cintakan negara. Usaha menanamkan semangat cintakan tanah air melalui pendidikan khususnya dalam mata pelajaran Sejarah sebenarnya turut menjadi amalan di negara-negara lain di dunia ini.

Cabaran baru dunia sekarang ialah melalui k-ekonomi. Dalam hal ini sebenarnya negara kita bersedia dan bertindak awal. Sejak awal 1980-an apabila bermulanya ledakan teknologi maklumat, sekolah-sekolah kita telah mula memperkenal dan menggunakan peralatan komputer.

Kini penggunaan ICT begitu meluas sekali di mana makmal komputer didirikan di semua sekolah. Guru-guru diberi kemahiran melalui latihan dan penggunaan LCD, laptop dan Internet dan pelajar-pelajar kita mendapat manfaat yang besar.

Kesimpulannya, Malaysia akan bertambah maju jika rakyatnya dapat menguasai teknologi maklumat dan menggunakan kemudahan ICT dalam semua urusan. Sesungguhnya zaman k-ekonomi merupakan perubahan global dan cabaran baru yang perlu kita tangani melalui perubahan dalam dasar pelajaran.

PENULIS adalah bekas Ketua Pengarah Pelajaran Malaysia

Sumber : http : //www.utusan.com.my/