ISU SOSIAL : Belia benteng pertahanan negara

Oleh Nik Salida Shuhaila
bhnews@bharian.com.my

GENERASI MUDA PERLU DALAMI ILMU AGAMA ELAK TERSASAR

GOLONGAN muda harus dijadikan benteng pertahanan negara yang sedia berjuang dan berkorban apa saja untuk menyelamatkan tanah air tercinta. Dengan fizikal yang kuat, akal cerdas dan iman tuntas, generasi muda perlu menyedari serta meletakkan diri mereka di tempat sewajarnya.

Tiada siapa mampu menafikan kebanyakan generasi muda hari ini lebih bijak. Mereka betah bersama golongan yang lebih dewasa kerana mempunyai ilmu dan pengetahuan tinggi. Untuk menjadi benteng negara, selain fizikal dan minda perkasa, golongan muda juga bertanggungjawab dalam urusannya dengan Allah SWT, manusia dan alam.

Mereka harus memahami kepentingan ilmu sehingga sanggup menadah kitab walau di mana saja dan apa juga rintangannya kerana mereka yang akan meneruskan legasi memastikan umat Islam seluruh dunia hidup di landasan agama sebenar.

Sungguhpun generasi muda cukup matang menilai dan membina keupayaan, tanpa bimbingan, mustahil mereka mampu menerajui diri untuk menjadi insan terbilang yang memiliki kebijaksanaan, kecerdasan akal serta sahsiah mulia.

Lebih-lebih lagi cabaran hari ini tidak setara dengan kesediaan ibu bapa dan pendidik menghadapi segala kemungkinan mendatang sehingga kelihatan lesu mencari punca, tetapi masalah semakin meruncing serta tidak terbendung.

Selain itu, mereka harus mempunyai hikmah dalam tindak tanduk selain adil, amanah terhadap tanggungjawabnya kepada Allah serta manusia dan alam. Jika tidak amanah, mungkin mereka tidak akan ragu-ragu untuk berdusta dan memusnahkan hak orang lain.

Mereka juga mesti berani kerana kejayaan tidak dapat dicapai tanpa ada rasa gerun atau sanggup gagal. Jika berjaya, itulah langkah untuk mencipta kejayaan yang lain seterusnya menjadi ikutan kepada golongan yang memerlukan qudwah hasanah di kalangan mereka.

Tanpa keberanian, orang muda tidak akan mempunyai cita-cita sedangkan impian dalam hidup adalah angan-angan yang memungkinkan kejayaan lebih besar. Cita-cita boleh merubah kehidupan dan menjadikan seseorang itu berjasa kepada agama dan negara.

Bagaimanapun, ia memerlukan hasrat dan tekad yang tinggi serta sokongan berterusan. Perkara merisaukan ialah jika peluang menjadi orang muda yang hanya sekali dirasai sepanjang kehidupan dipersiakan dengan kejahilan terhadap agama.

Hari ini generasi muda menjadi beban kepada agama dan negara. Mereka tidak mempedulikan ilmu, menjauhi suruhan agama dan mempersendakan hukum yang mengikat mereka sebagai individu Muslim.

Entah di mana silapnya, orang muda bencikan cara hidup Islami, sering membantah, melangkaui akhlak dan sahsiah, malah mempercayai amalan tahyul yang mudah meresapi minda sehingga menjadikan nujum sebagai guru yang membimbing akidah mereka.

Sukar mencari generasi muda yang bersusah payah menelan keperitan hidup untuk menuntut ilmu dan mengamalkan akhlak mulia sekali gus merubah kehidupan dan keluarga supaya mengikut acuan agama.

Ibu bapa yang mempunyai anak remaja harus sentiasa belajar mempertingkatkan komitmen dan tanggungjawab membimbing mereka mengikut ajaran agama. Dosa dan pahala harus menjadi zikir yang basah di bibir supaya anak sentiasa diingatkan serta tahu batasan dalam tindak-tanduk, bukan menghalalkan semua cara sehingga menggadaikan maruah agama.

Bukan semua orang muda tidak tahu masa depan mereka bergantung kepada urusan dunia yang mereka tangani hari ini.

Bukan semua jahil bahawa masa muda hanya sekali dan jika tidak diambil peluang, akan berlalu pergi begitu saja.

Mereka harus berjaga-jaga, jangan sampai waktu muda merosakkan kehidupan. Tetapi ramai juga yang terpesong ke jalan lain kerana orang muda tidak ‘dipaksa’ menjadi mereka yang selayaknya.

Justeru, orang muda perlu mengatur langkah lebih gagah, usah peduli rasa rendah diri yang membantutkan usaha memajukan agama, bangsa dan negara. Mereka juga hendaklah setia kepada pemimpin, apalagi ibu bapa yang setia bersama sepanjang hayat.

Bagi generasi akan datang, zaman muda ini adalah tempoh mencorakkan masa depan dan boleh jadi menakutkan jika apa yang dicorakkan lebih dahsyat daripada fenomena dilalui belia hari ini. Diharap mereka dapat berubah dan mengubah untuk masa depan lebih baik.

Penulis ialah Pensyarah Kanan Fakulti Syariah dan Undang-Undang Universiti Sains Islam Malaysia, kini melanjutkan pelajaran di United Kingdom.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU SOSIAL : Undang-undang rasuah lebih tegas

Oleh NORLIZA ABD. RAHMAN
pengarang@utusan.com.my

PERUBAHAN status Badan Pencegah Rasuah (BPR) kepada Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) pada tahun 2009 merupakan satu usaha positif kerajaan dalam usaha menjadikan agensi itu sebagai sebuah agensi yang bebas, telus dan profesional dalam menguatkuasakan undang-undang berkaitan pencegahan rasuah di negara ini.

Antara inisiatif yang diambil bagi menambah baik fungsi agensi ini agar dilihat sebagai sebuah agensi yang telus, lima badan pemantau telah ditubuhkan bagi menjamin mekanisme Check and Balance dalam perlaksanaan undang-undangnya.

Secara jelasnya, SPRM dipantau oleh lima badan ini iaitu Jawatankuasa Khas Mengenai Rasuah (JKMR), Lembaga Penasihat Pencegahan Rasuah (LPPR), Jawatankuasa Aduan, Panel Penilaian Operasi (PPO) dan Panel Perundingan dan Pencegahan Rasuah (LPPR).

Bagi setiap laporan operasi yang dijalankan oleh SPRM, ia akan dijawab terus kepada Parlimen melalui Menteri di Jabatan Perdana Menteri, Datuk Seri Nazri Aziz.

Antara isu menarik dalam laporan Jawatankuasa Khas Mengenai Rasuah (JKMR) yang dibentangkan di Parlimen Malaysia 29 November lalu, soal perundangan dan pendakwaan turut diberi perhatian.

Menyentuh mengenai kes-kes rasuah, seringkali isu perundangan membabitkan kes-kes rasuah disalah tafsirkan oleh masyarakat apabila sabitan ke atas kes-kes berprofil tinggi dilihat agak kurang berbanding kes-kes lain.

Perlu dingat bahawa kes-kes rasuah dan penyelewengan kuasa agak kompleks dan terdapat perbezaan dari sudut pembuktian dengan kes-kes jenayah am yang lain. Persoalan fakta undang-undang termasuk pembuktian bagi sesuatu kesalahan rasuah memerlukan kemahiran.

Ini turut diakui oleh JKMR apabila dalam Laporan JKMR 2010 turut menyatakan tumpuannya dalam aspek pendakwaan dan perundangan. (2.2, 2.3, 2.4), cadangan JKMR (2.3.1) ada membuktikan bahawa kes-kes rasuah ini sememangnya kes yang boleh diklasifikasikan sebagai jenayah rumit dan kompleks.

Ini kerana jenayah berbentuk begini bersifat merentasi sempadan negara dan berhubung kait dengan jenayah lain seperti jenayah bersindiket, jenayah ekonomi, kewangan, keganasan, penggubahan wang haram, penyeludupan manusia yang dibantu oleh perkembangan pesat teknologi maklumat.

Tidak dapat dinafikan, tafsiran terhadap sesuatu perlakuan rasuah dalam konteks undang-undang dan moral sering kali menyebabkan kekeliruan masyarakat, ambil saja contoh isu pemberian hadiah, bagaimana ia ditafsirkan oleh masyarakat walaupun telah dijelas berkali-kali.

Bagi kes-kes berprofil tinggi sering kali isu 'ikan besar, 'ikan kecil' menjadi perdebatan utama dalam memperlihatkan kelemahan penguatkuasaan undang-undang berkaitan rasuah.

Anggapan bahawa ikan-ikan besar sering terlepas dari disabitkan kesalahan rasuah berbanding ikan-ikan kecil seolah-olah sudah sinonim dengan persepsi masyarakat.

Satu yang dilihat secara jelas dan diakui oleh JKMR sendiri ialah kekalahan kes-kes berprofil tinggi bukan disebabkan oleh SPRM tidak berkemampuan dan terikat dengan kerajaan tetapi sebaliknya disebabkan oleh kemahiran pengamal undang-undang (peguam pembela), saksi, serta salah tafsir terhadap peruntukan undang-undang berkaitan rasuah itu sendiri.

Kes Datuk Norza Zakaria contohnya, bagaimana ia memperlihatkan keterangan saksi yang bercanggah berbanding keterangan ketika diberi kepada SPRM mampu membuatkan sesuatu kes itu tamat dengan keputusan yang memihak kepada tertuduh.

JKMR ada menyatakan bahawa kebanyakan kes-kes yang disiasat dan dituduh oleh pihak SPRM secara menyeluruh adalah membabitkan individu yang berprofil tinggi. Mereka ini berpengetahuan dalam cara-cara mengelakkan diri daripada dikenakan tindakan undang-undang atau seperti kebiasaannya mereka yang berprofil tinggi ini akan sentiasa diwakili oleh barisan peguam yang ternama dan berpengalaman luas.

Pandangan JKMR bahawa bagi kes-kes berprofil tinggi, SPRM perlu diwakili oleh beberapa Timbalan Pendakwaraya (TPR) Kanan yang berpengalaman dan berkemahiran untuk mewakili SPRM bagi berhadapan peguam-peguam yang berpengalaman dan handal ini dalam kes-kes berprofil tinggi.

Penubuhan Mahkamah Khas Rasuah (MKR) adalah satu lagi bukti bahawa perlaksanaan undang-undang berkaitan rasuah dan penyelewengan di negara ini semakin tegas.

Ini diperlihatkan daripada susulan penubuhan SPRM apabila sebanyak empat MKR mula beroperasi pada Oktober 2009 (dua di Kuala Lumpur dan dua di Shah Alam) bagi mengendalikan kes-kes berkaitan rasuah sepenuhnya.

Kewujudan MKR di setiap negeri ini secara tidak langsung menunjukkan peningkatan kes yang berjaya disabitkan di mahkamah rendah iaitu daripada 54 peratus pada 2009 kepada 71 peratus pada tahun 2010.

Bagaimanapun, tidak dinafikan walau pun usaha awal mensabitkan pesalah rasuah telah dibuat di peringkat Mahkamah Rendah, tetapi masih banyak, yakni kira-kira 70 peratus keputusan perbicaraan kes-kes rasuah akan berakhir dengan rayuan ke Mahkamah Tinggi.

Namun ia bukanlah sesuatu yang menjadi penghalang kepada perlaksanaan undang-undang yang tegas dan segera. Ini kerana kebanyakan keputusan Mahkamah Tinggi akhir-akhir ini berpihak kepada pihak pendakwaan seperti kes penyelewengan bon jutaan ringgit membabitkan dua pegawai PUNB pada 5 Disember lalu.

Keputusan nyata berpihak kepada pihak pendakwaan apabila hakim Mahkamah Tinggi memutuskan untuk mengenepikan keputusan Mahkamah Sesyen.

Tidakkah ia merupakan satu titik tolak kepada perubahan pelaksanaan undang-undang rasuah yang lebih tegas di negara ini?

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU BAHASA : Kepentingan ekologi linguistik lebih sihat

OLEH TEO KOK SEONG

MBMMBI GAGASAN JAMIN KETAHANAN BAHASA MELAYU JADI SEMAKIN KUAT

DASAR Memartabatkan Bahasa Melayu Memperkukuh Bahasa Inggeris (MBMMBI) yang menggantikan Dasar Pengajaran dan Pembelajaran Sains dan Matematik dalam bahasa Inggeris (PPSMI), boleh dianggap sebagai gagasan yang mampu menjamin ketahanan bahasa Melayu, agar terus kekal selain menjadi semakin kuat.

Bermula pada 2012, selain memastikan generasi muda kita cekap berbahasa Inggeris dalam zaman modenisasi dan globalisasi ini, menerusi pendekatan yang lebih berwaspada mengenai imperialisme bahasa Inggeris, ia boleh menentukan generasi muda kita mempunyai perasaan bangga, sayang dan setia kepada bahasa Melayu sebagai bahasa negara. Pemupukan perasaan begini penting memandangkan zaman ini yang dikuasai oleh bahasa Inggeris sebagai bahasa paling berpengaruh, boleh dan sudah meminggirkan banyak bahasa, khususnya yang kecil dan tidak terkecuali juga yang besar.

Peminggiran ini berlaku kerana negara berkenaan didapati tidak maju ketika menggunakan bahasanya sendiri. Oleh itu, kuasa Barat Inggeris berpendapat bahawa negara mundur ini perlu diserapkan ke dalam sistemnya yang boleh menjamin kesejahteraan rakyat, selain kejayaan ekonomi negara. Ini sebetulnya pemikiran dominan di sebaliknya pelaksanaan PPSMI pada 2003.

Dengan menggunakan bahasa Inggeris, Malaysia diyakini boleh maju dengan kadar yang lebih cepat dan disanjungi pula di persada antarabangsa kerana dapat ikut menyumbang kepada khazanah budaya global. Khazanah global ini sesungguhnya adalah himpunan peradaban Amerika Syarikat dan United Kingdom. Dua buah negara ini adalah pusat kuasa politik dan ekonomi dunia, yang bukan saja menggunakan bahasa Inggeris, tetapi ingin memastikan bahasa mereka itu ikut digunakan di seluruh dunia.

Atas nama kemajuan dan keantarabangsaan inilah, Malaysia sanggup mengetepikan bahasa pribuminya untuk digantikan oleh bahasa Inggeris, bahasa kuasa besar dunia, untuk pelaksanaan PPSMI khasnya dan pengendalian sistem pendidikan negara amnya. Alasan yang diberikan ialah peralihan bahasa ini bukan saja penting, tetapi amat perlu sekiranya Malaysia tidak mahu ketinggalan dalam zaman yang mementingkan penggunaan bahasa global Inggeris ini.

Sesungguhnya kita perlu berhati-hati ketika diundang atau bercadang untuk menyerapkan model Barat ini. Jaminan bahawa selepas kita menggunakannya melalui pola linguistik bahasa Inggeris, Malaysia bukan saja boleh menjadi amat maju, tetapi berupaya mengecapi kejayaan politik dan ekonomi yang besar, perlu diwaspadai. Ini adalah kerana dasar imperialisme Barat wujud menerusi pelbagai dakyah licik. Antaranya adalah kaedah sosial dan psikologi untuk membinasakan harga diri rakyat negara yang disasar, selain nilai bahasa dan budaya mereka.

Ini dilakukan antaranya dengan melabelkan pendekatan negara berkenaan mengendalikan sistem di dalamnya, baik yang politik, ekonomi, sosial mahupun budaya, sebagai cara lama. Oleh itu, ia perlu ditukarkan dengan cara baru, yang menggunakan model yang mementingkan bahasa Inggeris.

Oleh sebab kemunduran akibat tidak menggunakan model Barat sebelum ini, kuasa Barat Inggeris berpendapat bahawa negara mundur ini perlu dididik untuk mengamalkan sistemnya, yang menggunakan bahasa Inggeris sebagai bahasa ilmu dan wahana utama. Sehubungan ini, Malaysia ikut terperangkap oleh dakyah halus ini apabila melakukan peralihan bahasa ilmu menerusi PPSMI.

Dengan terlaksananya PPSMI, kita dipuji kerana berjaya melakukan peranjakan daripada tahap lama yang menggunakan bahasa pribumi sendiri, ke tahap moden yang menggunakan bahasa global terpenting. Ia dianggap langkah bijak kerana bahasa Melayu yang didakwa hanya sesuai untuk memaparkan pengetahuan lama yang statik, didapati tidak layak lagi digunakan untuk mengungkapkan ilmu semasa yang dinamik sifatnya. Oleh itu, peranjakan ini bukan saja boleh menjadikan negara kita amat maju, tetapi yang lebih penting lagi Malaysia dianggap moden.

Sebetulnya dengan terlaksananya PPSMI, kita terjebak dengan fenomena rasisme bahasa, yang digunakan kuasa Barat Inggeris untuk memerangkap mana-mana negara yang alpa. Rasisme bahasa merujuk kepada keadaan yang memperlihat diskriminasi antara bahasa negara maju dengan yang sebaliknya. Sehubungan ini, bahasa negara maju dianggap lebih sesuai digunakan dalam kehidupan moden. Manakala bahasa negara tidak maju dihadkan peranannya sebagai layak dikaitkan dengan khazanah budaya lampau saja.

Berlandaskan rasisme bahasa, bahasa yang digolongkan sebagai moden dianggap sebagai sistem linguistik paling sesuai untuk digunakan dalam komunikasi moden. Antaranya dalam sistem pendidikan kini, domain ekonomi semasa dan corak pemerintahan dewasa ini. Sehubungan ini, mana-mana bahasa pribumi hanya sesuai dijadikan lambang jati diri komuniti penutur asalnya. Itupun jati diri lampau saja yang tidak lagi mempunyai sebarang nilai komunikasi moden dan kepentingan budaya pada masa kini.

Oleh itu, dasar MBMMBI perlu memastikan pendidikan bahasa Inggeris dilakukan atas landasan kepentingan bahasa global itu, khususnya dalam bidang pendidikan sebagai bahasa sumber ilmu dan arena antarabangsa selaku bahasa perhubungan. Sebaliknya, imperialisme bahasa Inggeris yang boleh menyerapi domain pendidikan dan lain-lain, perlu ditangani oleh dasar ini.

Dengan cara ini, ia sudah tentu dapat memastikan ketahanan bahasa Melayu. Untuk ini, dasar MBMMBI perlu memastikan peranan bahasa Inggeris di negara ini sentiasa melengkapi, selain mendukungi fungsi bahasa Melayu sebagai bahasa negara. Ini penting untuk mewujudkan ekologi linguistik yang lebih sihat.

Penulis ialah Timbalan Pengarah Institut Tamadun dan Alam Melayu UKM

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU KENEGARAAN : Sultan Abdul Halim Tiba Untuk Istiadat Lafaz Sumpah Yang Di-Pertuan Agong Ke-14

SEPANG: Sultan Kedah Sultan Abdul Halim Mu'adzam Shah tiba di Kompleks Bunga Raya, Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur (KLIA) di sini pagi ini bagi menghadiri istiadat melafaz sumpah dan menandatangani surat memegang jawatan sebagai Yang di-Pertuan Agong ke-14.

Ketibaan Sultan Abdul Halim bersama Sultanah Haminah Hamidun pada pukul 9.07 pagi disambut oleh Menteri Penerangan Komunikasi dan Kebudayaan Datuk Seri Dr Rais Yatim dan isteri Datin Seri Masnah Rais.

Seramai 29 anggota dan pegawai dari Batalion Keenam Rejimen Renjer Diraja mengadakan kawalan kehormat setempat.Baginda berdua kemudian berangkat ke Dataran Parlimen di Kuala Lumpur untuk sambutan penuh istiadat.

Sultan Abdul Halim, 84, dipilih oleh Raja-raja Melayu pada Mesyuarat Khas Majlis Raja-raja di Istana Negara pada 14 Oktober lepas sebagai Yang di-Pertuan Agong ke-14 untuk tempoh lima tahun berkuat kuasa hari ini.

Ini adalah kali kedua Sultan Abdul Halim dipilih sebagai Yang di-Pertuan Agong selepas kali pertama pada 21 Sept 1970 untuk tempoh lima tahun, berakhir 20 Sept 1975.

Sementara Sultan Kelantan, Sultan Muhammad V dipilih sebagai Timbalan Yang di-Pertuan Agong bagi tempoh yang sama. - BERNAMA

ISU KENEGARAAN : Kelangsungan kedaulatan negara

DATUK SERI DR. RAIS YATIM
Menteri Penerangan, Komunikasi dan Kebudayaan

MENJELANG detik-detik tengah hari 12 Disember 2011 (hari ini) akan berakhirlah tempoh perkhidmatan dan pemerintahan Seri Paduka Baginda Yang Di-Pertuan Agong Ke-13, Al-Watiqu Billah Tuanku Mizan Zainal Abidin Ibni Al-Marhum Sultan Mahmud Al-Muktafi Billah Shah.

Pada tanggal itu tamatlah tempoh pemerintahan baginda selaku Raja Berperlembagaan yang dilunaskan melalui kuatkuasa Perlembagaan Persekutuan. Perkara 32(3) Perlembagaan Persekutuan menetapkan "Yang di-Pertuan Agong hendaklah dipilih oleh Majlis Raja-Raja selama tempoh jawatan lima (5) tahun…" kecuali baginda meletakkan jawatan pada bila-bila masa dalam tempoh tersebut.

Baginda dan Seri Paduka Baginda Permaisuri Agong akan bersama dalam suatu majlis perpisahan khas jam 8.30 pagi 12 Disember yang penuh adat-istiadat di pekarangan Parlimen dengan Perdana Menteri, Timbalan Perdana Menteri, Menteri-Menteri Kabinet, para pegawai tinggi dan pembesar-pembesar tempatan dan wakil-wakil luar negara sebelum berlepas ke Kompleks Bunga Raya KLIA untuk bersama-sama melibatkan diri di majlis akhiran yang diberi nama Lambaian Kasih.

Majlis di KLIA ini adalah seperti yang pernah dianjurkan oleh Kementerian Kebudayaan Kesenian dan Warisan (KEKKWA) lima tahun lalu. Acara kali ini, seperti yang dahulu, disulami acara-acara padat dengan intisari budaya dan ciri-ciri kebesaran Diraja Melayu lama.

Sepanjang dua bulan lalu pelbagai kegiatan dan acara diadakan bagi menandakan tamat tempoh perkhidmatan dan pemerintahan Yang di-Pertuan Agong sebagai Ketua Utama Bagi Persekutuan. Lawatan-lawatan rasmi, acara-acara kebajikan, konsert Diraja, Jamuan Negara dan lain-lain program Diraja mendahului acara-acara akhiran 12 Disember 2011.

Sebelum jam 12 tengah hari 12 Disember, Yang di-Pertuan Agong Ke-13 dengan diiringi pelbagai kumpulan termasuk seorang Menteri Kabinet dan seorang pegawai tinggi perkhidmatan awam akan menaiki pesawat khas mengiringi rombongan pulang Tuanku Mizan dan Tuanku Nur Zahirah menuju ke Kuala Terengganu.

Keesokannya, tanggal 13 Disember 2011 dari Alor Setar pesawat penerbangan khas akan membawa Yang di-Pertuan Agong Ke-14 Al-Sultan Al-Mu'tasimu Billah Muhibuddin Tuanku Al-Haj Abdul Halim Mu'azam Shah ibni Almarhum Sultan Badlishah (Sultan Kedah) ke kompleks Bunga Raya, KLIA dan seterusnya akan menyempurnakan acara istiadat angkat sumpah jawatan sebagai Seri Paduka Yang di-Pertuan Agong Ke-14 di Istana Negara yang baru di Jalan Duta.

Bagi Tuanku Abdul Halim, ini adalah kali kedua baginda naik takhta bersemayam sebagai Yang di-Pertuan Agong bagi Persekutuan Malaysia. Kali pertama baginda bersemayam sebagai Yang di-Pertuan Agong Ke-5 ialah bagi tempoh 21 September 1970 hingga 20 September 1975.

Mungkin ramai yang masih ingat, Perdana Menteri Malaysia Pertama, Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj meletakkan jawatan pada 21 September 1970, iaitu pada tarikh yang sama Tuanku Abdul Halim naik takhta selaku Yang di-Pertuan Agong Ke-5.

Ramai pihak yang mengakui bahawa persamaan tarikh sedemikian adalah atas permintaan Tunku sendiri, lebih-lebih lagi mengambil kira sentimen beliau mendapati anak buahnya sendiri dipilih menjadi Yang di-Pertuan Agong selain perkembangan politik dan isu-isu kenegaraan pada masa itu susulan peristiwa-peristiwa selepas 13 Mei 1969.

Bak kata pepatah, sekali air bah sekali pantai berubah. Cuma dalam konteks kenegaraan, perubahan itu hanya pada "pasir di pantai", bukan pada pantai itu sendiri. Berlakunya perubahan hanyalah pada individu Diraja yang bersemayam sebagai Yang di-Pertuan Agong Ke-14.

Semua kuasa eksekutif, legislatif dan kehakiman yang ada pada Yang di-Pertuan Agong itu adalah berlandaskan Perlembagaan Persekutuan yang berkuat kuasa semenjak 1957, yakni semenjak Merdeka lagi.

Pada 1963, manakala Malaysia tertubuh kuasa-kuasa Yang di-Pertuan Agong itu tetap berterusan dengan beberapa ubah suai yang dipadankan dengan perkembangan semasa, termasuk peristiwa-peristiwa pra-1993 apabila beberapa artikel Perlembagaan Persekutuan dipinda.

Salah satu daripada pindaan utama yang dikuatkuasakan 1993-1994 ialah seseorang Yang di-Pertuan Agong boleh disabitkan di muka pengadilan Mahkamah Khas [Per. 181(2)] jika melakukan sesuatu kesalahan jenayah atau sivil dengan syarat Peguam Negara membenarkannya.

Yang di-Pertuan Agong sebagai Raja Berperlembagaan memikul tanggungjawab yang berat dan luas serta mempunyai implikasi mendalam sama ada terhadap rakyat atau kerajaan yang ditadbir atas nama Seri Paduka Baginda selaku Ketua Utama Negara yang menduduki tangga teratas dalam hierarki pemerintahan negara.

Per. 32(2) memperuntukkan bahawa isteri Yang di-Pertuan Agong, Seri Paduka Raja Permaisuri Agong menduduki tempat kedua selepas Yang di-Pertuan Agong. Baginda Raja Permaisuri Agong dan mana-mana Sultan yang bersemayam juga menerima beberapa lindungan kekebalan perundangan walaupun tidak seperti dahulunya.

Harus diimbasi, pra-1993 pihak-pihak Diraja beroleh perlindungan kekebalan undang-undang daripada mana-mana pendakwaan atau tuntutan sivil.

Timbalan Yang di-Pertuan Agong yang dilantik oleh Majlis Raja-Raja mengikut kehendak Per. 33 bolehlah menjalankan tugas-tugas Yang di-Pertuan Agong pada mana-mana tempoh yang diperlukan mengikut kehendak peruntukan tersebut dengan syarat apa-apa tugas wakilan Yang di-Pertuan Agong, seperti sakit, tidak upaya, tidak ada dalam Persekutuan yang tidak kurang daripada 15 hari atau lantaran apa-apa sebab lain.

Yang di-Pertuan Agong yang menjalankan tugas rasminya melalui fungsi dan kuasa eksekutif, legislatif dan kehakiman hendaklah menjalankannya melalui nasihat yang diberikan Kabinet atau Jemaah Menteri yang Baginda lantik termasuk lantikan Perdana Menteri di bawah Per 43.

Walaupun baginda hendaklah mentadbir mengikut nasihat seperti yang disyaratkan Per. 40, baginda adalah berkuasa penuh di bawah Per 40(2) dalam memperkenankan atau sebaliknya berkaitan membubarkan Parlimen untuk tujuan Pilihan Raya Umum. Baginda adalah Ketua Tertinggi Angkatan Tentera Persekutuan (Per. 41) sementara berkuasa (melalui nasihat Kabinet) bertindak sesuatu untuk Perkhidmatan Awam (Per. 132(2).

Kuasa mengampunkan sesuatu kesalahan jenayah atau melegakan hukuman bagi kesalahan-kesalahan yang berlaku di Wilayah Persekutuan juga adalah kuasa tersedia pada Yang di-Pertuan Agong.

Yang di-Pertuan Agong mempunyai kuasa perundangan atau kuasa legislatif Persekutuan. Parlimen Malaysia, misalnya, adalah atas nama Yang di-Pertuan Agong, Dewan Rakyat dan Dewan Negara. Tanpa Yang di-Pertuan Agong Dewan-Dewan Perundangan tersebut tidak cukup syarat fungsi dan kuasanya.

Semua Akta yang diluluskan Parlimen hendaklah mendapatkan tandatangan kelulusan baginda walaupun di bawah Per 66 ada beberapa syarat tempoh yang harus dipatuhi baginda sekiranya tidak bersetuju dengan sesuatu Rang Undang-Undang itu dijadikan undang-undang penuh.

Sementara anggota Dewan Rakyat dipilih terus oleh rakyat, baginda (atas nasihat) boleh melantik 40 anggota Dewan Negara (Per. 45).

Di bawah Per. 55 Yang di-Pertuan Agong tidak boleh membenarkan Parlimen tidak bersidang bagi tempoh enam bulan dari tarikh persidangan terakhir. Jika dalam tempoh itu Parlimen gagal bersidang, baginda boleh membubarkan Parlimen dan mengarahkan pilihan raya umum diadakan.

Di bawah artikel yang sama, kuasa mutlak baginda sebagai ketua agama Islam juga tersedia. Per. 60 membenarkan Yang di-Pertuan Agong bertitah kepada majlis Parlimen atas apa-apa perkara kenegaraan yang wajar.

Dari segi Kehakiman atau Judisiari pula, Yang di-Pertuan Agong adalah kuasa lantikan hakim-hakim mahkamah Tinggi, Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Persekutuan menurut aturan yang berkuat kuasa dan dikemas kini. Seperti mana dimaklum, para Hakim Negara adalah dilantik oleh baginda setelah mendapatkan nasihat Perdana Menteri dan berunding dengan Majlis Raja-Raja.

Kuasa-kuasa Yang di-Pertuan Agong di bawah pelbagai undang-undang lain juga merupakan sebahagian daripada urusan rasmi baginda sekalipun pada masa ini banyak aspek dan tugasan eksekutif itu telah diseragamkan dengan kuasa-kuasa eksekutif, legislatif dan kehakiman yang lain.

Jarang diketahui, kuasa Yang di-Pertuan Agong di bawah Per. 153 dalam menjaga dan memelihara keistimewaan orang Melayu dan bumiputera di Sabah dan Sarawak, terdapat jaminan bahawa baginda tidak boleh mengetepikan hak-hak komuniti lain seperti terkandung di dalam ayat "dan kepentingan-kepentingan sah kaum-kaum lain".

Ayat ini sering ditinggalkan dalam hujah dan ucapan mengenai kuasa kerajaan dan Diraja dalam menjaga dan memelihara hak-hak rakyatnya. Aspek ini wajar diserlahkan supaya kritikan melulu tidak berterusan seolah-olah kerajaan 'tak ambil pusing' tentang kepentingan kaum-kaum di tanah air kita.

Memang diakui, institusi Yang di-Pertuan Agong dan sebahagian besar tugas dan fungsi ini adalah sekitar 54 tahun, yakni seusia negara kita yang merdeka.

Namun di sebalik usia yang boleh dianggap 'muda' itu terkandung kelangsungan satu institusi Diraja yang amat lama. Sejak zaman Demang Lebar Daun dalam Sejarah Melayu hinggalah ke tamadun kesultanan negeri-negeri Melayu dan Melaka seterusnya dari sana sampailah ke hari ini - Raja dalam sejarah dan tamadun orang Melayu sudah sedarah sedaging lalu menjadi integral dan sebati.

Faksi masyarakat yang memandang sepi terhadap institusi Raja, walaupun kecil, harus menerima hakikat bahawa institusi itu jika baik fungsi dan perimbangannya akan membentuk tamadun yang positif.

Masyarakat Cina dan India serta lain-lain mungkin telah meninggalkan tamadun beraja mereka masing-masing atas cetusan sejarah dan mobilisasi kemanusiaan mereka. Namun di Malaysia institusi Raja Berperlembagaan ini seperti mana halnya dengan orang Inggeris, Jepun, Sweden dan Denmark dengan institusi Raja mereka, sudah menjadi kekal dan diterima rakyat.

Sistem Raja Berperlembagaan mungkin ada pengkritiknya masing-masing. Tetapi bagi kita di Malaysia, walaupun dikenal sebagai negara yang paling ramai mempunyai Raja sebagai pucuk kenegaraan, telah membuktikan bahawa sistem demokrasi Malaysia telah menghasilkan suatu cara hidup kepelbagaian yang munasabah dan saling berimbangan.

Yang di-Pertuan Agong adalah simbol kedaulatan negara dan rakyat Malaysia. Baginda adalah unsur atau elemen perimbangan kenegaraan dan pentadbiran yang telah menghasilkan Malaysia tercinta.

Mengadap Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong Al-Wathiqu Billah Tuanku Mizan: Menjunjung Kasih Tuanku kerana berjaya menjadi Payung Negara berjasa yang akan meneruskan persemayaman di Terengganu. Mengadap Almu'tasimu Billahi Muhibuddin Sultan Abdul Halim Dirgahayu Tuanku, Rakyat menyambut dengan penuh gembira pelantikan Tuanku Kali ke-2 sebagai Yang di-Pertuan Agong Malaysia yang ke-14.

Rotan saga banyak di hulu

Diikat raga di bawah persada

Walau apa pun akan berlaku

Rakyat dan Raja berpisah tiada

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

Khidmat Ketua Pengarah Pelajaran Disambung Setahun

PUTRAJAYA: Perkhidmatan Ketua Pengarah Pelajaran, Datuk Seri Abdul Ghafar Mahmud akan disambung untuk tempoh setahun lagi berkuatkuasa semalam sehingga 7 Disember 2012.

Kementerian Pelajaran dalam satu kenyataan pada Jumaat menjelaskan, perkhidmatan Abdul Ghafar disambung atas keperluan perkhidmatan.

Beliau sepatutnya bersara wajib pada Rabu lalu.-BERNAMA

ISU PERKHIDMATAN AWAM : Intipati pelaksanaan SBPA yang dipersetujui oleh Kerajaan

1. pelaksanaan transformasi Perkhidmatan Awam melalui lima (5) inisiatif iaitu Perkhidmatan Awam yang kejat (lean civil service), kepimpinan dinamik, modal insan berkualiti, Perkhidmatan Awam yang fleksibel dan saraan yang kompetitif;

2. pewujudan Pelan Induk Saraan Perkhidmatan Awam (PISA) bagi melaksanakan rombakan sistem saraan Perkhidmatan Awam secara tersusun;

3. pengekalan prinsip-prinsip saraan yang berkuat kuasa dengan penambahan empat (4) prinsip baru iaitu kadar upah untuk kerja mengikut Kumpulan Perkhidmatan, kadar upah untuk individu berdasarkan bakat, keupayaan dan pengalaman, kadar upah untuk kerja bagi individu (subject matter expert) serta kadar upah tambahan untuk kerja mengikut prestasi;

4. pembentukan hierarki Perkhidmatan Awam yang terdiri daripada empat (4) peringkat iaitu Kumpulan Premier, Kumpulan Pengurusan Tertinggi, Kumpulan Pengurusan dan Profesional, serta Kumpulan Pelaksana yang menggantikan Kumpulan Sokongan;

5. peruntukan gaji secara single point tanpa Kenaikan Gaji Tahunan kepada Kumpulan Premier dan konsep Jadual Gaji Minimum-Maksimum kepada Kumpulan Pengurusan Tertinggi dengan Kenaikan Gaji Tahunan diberi mengikut pencapaian prestasi;

6. peruntukan Jadual Gaji Sebaris kepada pegawai dalam Kumpulan Pengurusan dan Profesional, serta Kumpulan Pelaksana;

7. pelaksanaan enam (6) strategi untuk merealisasi inisiatif Perkhidmatan Awam yang kejat iaitu kawalan saiz Perkhidmatan Awam (right-sizing), kajian pertindihan fungsi antara agensi (duplication), penjajaran fungsi utama perkhidmatan (realignment), perkhidmatan yang boleh diserah urus (outsourcing), perekayasaan proses kerja (business process reengineering) dan kajian semakan skim perkhidmatan
(revision);

8. penambahbaikan laluan kerjaya Pegawai Perkhidmatan Pendidikan melalui pelaksanaan konsep Guru Wibawa dan Pendeta Guru dengan memberi fokus kepada Laluan Pengajaran dan Pembelajaran (LPDP);

9. penambahbaikan laluan kerjaya pegawai dan anggota dalam Senarai Tugas Am ATM berdasarkan subject matter expert dalam bidang-bidang kritikal dengan diberi kenaikan gred gaji tanpa bersandarkan kepada pangkat;

10. pemberian peningkatan gred gaji yang setara dengan gred kenaikan pangkat tanpa dinaikkan pangkat ke jawatan kosong kepada pegawai yang diiktiraf sebagai subject matter expert;

11. pengenalan Program Bersepadu Pembangunan Kompetensi (PROSPEK) yang mengandungi dua (2) komponen iaitu Penilaian Kompetensi dan Potensi (PKP), dan Program Pembangunan Kompetensi dan Potensi (BKP) bagi menggantikan Penilaian Tahap Kecekapan;

12. perluasan pemberian kemudahan Cuti Belajar Bergaji Penuh kepada pegawai dalam Kumpulan Pelaksana bagi membolehkan pegawai mengikuti latihan kemahiran di bawah program SkillsMalaysia;

13. pengekalan prinsip-prinsip pemberian elaun sedia ada dan penambatan kadar bagi empat (4) elaun yang pada ketika ini kadarnya ditentukan berdasarkan gaji iaitu Bayaran Insentif Perkhidmatan Kritikal, Bayaran Insentif Subjek Pendidikan, Bayaran Insentif Wilayah dan Bayaran Insentif Pedalaman;

14. pengekalan prinsip-prinsip pemberian kemudahan sedia ada dengan penambahbaikan melalui Program Keseimbangan Kehidupan dan Kerjaya yang memperkenalkan pelaksanaan
dasar bekerja dari rumah;

15. pemansuhan dasar pelepasan dengan izin yang diganti dengan dasar pelepasan jawatan bagi mempertingkat mobiliti pegawai dalam perkhidmatan;

16. pelaksanaan Dasar Pemisah (Exit Policy) kepada penjawat awam yang berprestasi rendah dan mereka yang memilih untuk meninggalkan perkhidmatan;

17. penyelarasan pencen kepada pesara Perkhidmatan Awam secara peratusan berasaskan kajian berkala kos sara hidup berkuat kuasa mulai 1 Januari 2013;

18. peningkatan umur persaraan wajib dari 58 tahun ke 60 tahun bertujuan mengekalkan pegawai mahir di dalam perkhidmatan; dan

19. pengekalan pegawai yang menolak SBPA di bawah sistem saraannya, skim perkhidmatan dan syarat perkhidmatan sedia ada (SSM)

Sumber : http : //www.jpa.gov.my/