ISU KESIHATAN : Keperluan ujian saringan kesihatan mental

Oleh : Khairul Azhar Bin Idris

KELUARGA adalah asas kepada pembinaan sesebuah masyarakat dan negara. Bagi mewujudkan sesebuah masyarakat dan negara yang baik dan sihat, unit kekeluargaan perlulah berada dalam keadaan yang sihat.

Kesihatan itu pula bukan hanya tertumpu kepada fizikal, tetapi juga mental dan jiwa, kestabilan emosi, kerohanian dan tingkah laku. Terdapat beberapa perkara berkaitan dalam aspek pemantauan kesihatan mental ini yang perlu dilakukan bagi memastikan agar objektif penjagaan kesihatan mental, iaitu pemuliharaan kesihatan mental yang baik dan berkekalan, tercapai.

Pemantauan ialah satu proses yang melibatkan pemerhatian. Apa yang ingin diperhatikan ialah mengenal pasti sebarang perubahan tidak wajar atau kemerosotan tahap kesihatan mental yang berlaku dalam anggota keluarga agar perubahan itu tidak mendatangkan kemudaratan kepada sesiapa sama ada individu, keluarga atau orang ramai.

Tanggungjawab dalam memantau sebarang perubahan yang berlaku itu sebenarnya terletak kepada setiap anggota masyarakat, iaitu terdiri daripada ahli keluarga, seperti suami isteri atau pasangan, adik-beradik, anak-anak dan lain-lain. Turut berperanan ialah rakan, jiran tetangga, para guru dan majikan.

Anggota masyarakat perlu memainkan peranan ini demi kesejahteraan masyarakat di sekeliling mereka. Proses pemantauan terhadap perubahan ini dilakukan bagi membantu dalam proses pemeriksaan dan penilaian lanjut oleh pihak berwajib. Sementara itu, proses pemeriksaan pula dilakukan sebagai elemen penting untuk memantau perubahan itu. Adalah tidak wajar apabila tiada pemantauan atau pemeriksaan dilakukan terhadap individu yang menunjukkan perubahan yang pelik dan meragukan terhadap status mental dan emosi mereka.

Sebarang perubahan yang meragukan dan yang menunjukkan kemerosotan tahap kesihatan mental perlu dirujuk kepada pihak berwajib agar dapat dilakukan pemeriksaan lanjut bagi menentukan status sebenar tahap kesihatan mental seseorang itu. Matlamat utama dilakukan pemeriksaan ialah bagi menilai sejauh mana keseriusan yang dialami dan seterusnya memastikan apakah risiko yang bakal mengundang akibat daripada perubahan itu.

Persoalannya ialah apakah yang ingin diuji atau diukur itu dan sejauh manakah ujian itu mampu menentukan status mental atau emosi seseorang serta menilai apakah risiko yang bakal dialami nanti?

Persoalan lain yang timbul adakah individu yang dinilai itu benar-benar memberikan kerjasama dan respons yang jujur dan menepati matlamat dilakukan penilaian? Walau apa pun keadaannya, adalah dituntut agar penilaian yang dilakukan itu memiliki tahap kesahihan dan ketepatan yang tinggi bagi menghasilkan respons dan keputusan yang tepat dan dipercayai.

Timbul juga persoalan lain berkaitan pemeriksaan kesihatan mental ini, iaitu siapakah kumpulan sasaran yang perlu menjalani, adakah ia terdiri daripada individu yang diragui status kewarasannya semata-mata, atau termasuk juga kepada sesiapa sahaja yang secara sukarela ingin mengetahui status dan risiko kesihatan mereka berkaitan kestabilan mental dan emosi.

Namun pada hakikatnya, suasana semasa dalam perkhidmatan kesihatan di negara ini berkaitan ujian kesihatan mental dan emosi khususnya, menyaksikan bahawa bukanlah menjadi sesuatu tuntutan kepada orang awam itu untuk menjalani ujian kesihatan mental, apatah lagi menjalaninya secara berkala atau tahunan.

Keperluan ini tidak wujud kerana masyarakat belum lagi dididik, atau mempunyai pengetahuan berkaitan keperluan untuk menjaga agar tahap mental dan emosi mereka sentiasa dalam keadaan stabil.

Walau bagaimanapun, sejak kebelakangan ini, timbul beberapa saranan dan cadangan daripada beberapa agensi kerajaan untuk mengadakan ujian saringan kesihatan mental bagi pasangan yang bakal berkahwin, sama seperti ujian yang dikenakan kepada bakal pengantin dalam ujian saringan terhadap status jangkitan HIV dan lain-lain.

Saranan ini perlu dilihat dari sudut yang positif kerana ia akan membawa banyak kebaikan, seperti hak untuk mendapatkan rawatan berkaitan yang lebih lanjut jika ada isu. Tetapi apa yang turut sama penting ialah ujian itu bukan hanya tertumpu kepada bakal pengantin, tetapi perlu diperluaskan melibatkan pasangan yang telah berkahwin serta kepada seluruh anggota keluarga.

Selain itu, ada juga saranan agar ujian saringan dilakukan kepada bakal guru. Ia juga baik kerana mampu mengenal pasti pelbagai latar belakang dalam diri dan personaliti para guru yang sebenarnya akan turut mempengaruhi pemikiran dan emosi mereka serta akhirnya menjejaskan proses pembelajaran dalam kalangan anak-anak murid mereka. Walaupun kesan daripada masalah itu bukanlah sampai ke tahap tindakan undang-undang di negara ini, tetapi ia ada kesan perundangan jika mereka ini berada di luar negara dan jika ia berlaku, semuanya sudah terlambat.

PENULIS ialah Felo Pusat Kajian Ekonomi dan Kemasyarakatan Institut Kefahaman Islam Malaysia (IKIM).

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU PENDIDIKAN : Masih adakah PMR?

Oleh : Azhar Abu Samah

Kesediaan kerajaan untuk mengkaji secara menyeluruh Pentaksiran Berasaskan Sekolah (PBS) pasti disambut penuh kelegaan oleh lebih 400,000 guru di seluruh negara.

Pengumuman oleh Timbalan Perdana Menteri, Tan Sri Muhyiddin Yassin, baru-baru ini bahawa Kementerian Pendidikan akan membuat keputusan mengenai dua perkara, iaitu sistem pengkomputeran aplikasi PBS dan kaedah PBS, sama ada untuk meneruskannya atau tidak, pada satu mesyuarat yang akan diadakan kementerian dalam masa terdekat, menunjukkan Muhyiddin dapat memahami permasalahan yang dihadapi guru.

Pelbagai keluhan didengar, dicoret dan disebarluaskan melalui media sosial mengenai kelemahan ketara PBS, khususnya kerenah sistem pelayan yang tidak dapat dicapai dengan baik, sekali gus menyebabkan guru terpaksa bersengkang mata sehingga awal pagi semata-mata mahu merekodkan prestasi dan pencapaian pelajar. Jika berjaya pun, pasti akan mengalami masalah tersangkut yang tidak berkesudahan.

Prihatin keluhan guru

Kita percaya pengalaman Muhyiddin ketika melawat Sekolah Menengah Kebangsaan (SMK) Presint 8 (1), Putrajaya, dengan melihat sendiri masalah yang diketengahkan dan mendengar sendiri daripada guru mengenai kelemahan sistem pelayan untuk melaksanakan PBS dapat difahami beliau. Timbul persoalan, kenapa pegawai kanan dari peringkat pengarah dan ketua pengarah di kementerian terbabit tidak dapat memahami keluhan guru sehingga terpaksa menteri atau Timbalan Perdana Menteri turun padang untuk menyelesaikannya.

PBS mula dilaksanakan di sekolah rendah pada 2011 dan diperkenalkan di sekolah menengah pada 2012. Ini bermakna pada 2016, murid sekolah rendah akan menduduki Ujian Penilaian Sekolah Rendah (UPSR) yang dibuat penambahbaikan dan pada 2014 pula, Penilaian Menengah Rendah (PMR) akan dilaksanakan sepenuhnya dalam bentuk PBS.

Sokong  kaji semula PBS

Cukuplah pelbagai kerja perkeranian dibebankan kepada guru, yang suatu ketika dulu dibuat oleh kerani atau pembantu pejabat. Sekurang-kurangnya pengumuman Muhyiddin itu ibarat terlepasnya beban berat di pundak setiap guru yang memang mengharapkan PBS dikaji semula, malah sampai ke tahap mahu ia dibatalkan kerana ia amat membebankan guru.

Tidak ada gunanya kita mempunyai sistem atau perkakasan terbaik, sedangkan perisian untuk melaksanakan kerja itu tidak mampu menampung kehendak pekerjaan. Inilah senario sebenar dihadapi PBS ketika ini.

Sebagai ibu bapa, kita pasti tertanya-tanya mengenai masa depan PMR dan sewajarnya keputusan mengenai mahu melaksanakan atau tidak PBS dibuat seberapa segera. Di sinilah rasionalnya rumusan Muhyiddin: “Kalau PBS hendak dilaksanakan, kita mesti pastikan segala yang diperlukan, sama ada dari segi sistem infrastruktur, latihan dan perkara lain benar-benar difahami dan dapat beroperasi secara cekap.”

Hakikatnya, pelaksanaan PBS menjadi tanggungjawab semua peringkat di jabatan dan kementerian, bukan guru sahaja. Budaya untuk menguji keberkesanan ‘sistem’ sudah ketinggalan zaman.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU SUKAN : Membendung samseng bola sepak

Oleh : M. JASNI MAJED

"KALAH menang adat permainan, kalau tidak boleh kalah, jangan main bola, kalau menang kena terima menang tetapi jangan hendak ghairah sangat."

Demikian kata-kata Tengku Abdullah Sultan Ahmad Shah, Timbalan Presiden Persatuan Bolasepak Malaysia (FAM) apabila negara kita sekali lagi dibebani dengan kemelut bola sepak kerana pelbagai insiden pergaduhan membabitkan penyokong berlaku akhir-akhir ini.

Jika diulas kata-kata di atas, ini menunjukkan betapa semangat kesukanan masih belum utuh dalam jiwa setiap penyokong atau kumpulan penyokong sesuatu pasukan setiap kali perlawanan bola sepak dilangsungkan.

Asal sahaja kalah, ada sahaja yang tidak kena, asal saja menang, bongkak dengan kemenangan sehingga boleh menimbulkan kemarahan pihak yang kalah.

Adalah dipercayai, insiden pergaduhan terjadi ekoran wujudnya kumpulan samseng bola sepak di negara kita yang mencari peluang membuat kacau dalam perlawanan-perlawanan tertentu sehingga mencetuskan pelbagai masalah lain.

Di luar negara pun ada kumpulan samseng bola sepak. Di London, ada kumpulan Inter City Firm yang dikatakan sering bertegang leher ketika bertemu dengan Bushwakers.

Langkah-langkah awal FAM untuk membendung gejala samseng dalam bola sepak mesti disambut baik oleh semua pihak demi pembangunan sukan negara. Bola sepak, sebagai sukan yang berjaya mengaut sejumlah besar penyokong tidak seharusnya diguris dengan insiden-insiden memalukan dan menjatuhkan imej sukan negara.

Langkah-langkah yang sudah lama dipraktikkan seperti mengasingkan penyokong dan memantau kemasukan barangan terlarang seperti senjata dan mercun sudah lama dilakukan dan ternyata belum dapat membendung gejala ini.

Di luar stadium, pelbagai insiden boleh berlaku yang selalunya bermula dengan provokasi yang boleh membawa kepada tindakan-tindakan liar. Bermula dengan kata-kata kesat, akan wujud kemarahan dan selalunya berakhir dengan tindakan-tindakan ganas yang membawa kecederaan dan juga kerosakan harta benda.

Justeru. FAM dan pihak berkuasa mesti memperluas peranan dengan memantau penyokong-penyokong bola sepak supaya insiden pergaduhan dan kekecohan tidak berlaku lagi. Tugas FAM sendiri semakin mencabar kerana gelagat penyokong bukan hanya perlu dipantau dan diawasi di dalam stadium, malah di luar stadium.

Kumpulan-kumpulan samseng bola sepak yang ditangkap mesti diambil tindakan tegas mengikut undangundang sedia ada supaya memberi pengajaran kepada individu atau kumpulan lain. Jika kumpulan ini dibiarkan, kita bimbang akan wujud budaya tidak sihat dalam industri sukan negara.

Dalam masa sama, pelbagai pihak mesti memikirkan kesan-kesan negatif samseng bola sepak dalam industri sukan negara. Di samping merencatkan pembangunan sukan bola sepak, penularan kumpulan samseng bola sepak akan menghilangkan keyakinan orang ramai untuk mengunjungi stadium.

Di peringkat yang lebih jauh, kita mesti menyedari bahawa nama negara kita akan turut tercemar jika insiden-insiden ini terus berlarutan dalam industri sukan negara.

Oleh yang demikian, pelbagai pihak mesti bekerjasama membendung gejala samseng bola sepak supaya industri sukan tempatan dapat mencapai kecemerlangannya.

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU KEIBUBAPAAN : Bolehkah merotan anak?

KES pasangan Malaysia di Sweden yang ditahan kerana disyaki mendera anak kerana tidak solat telah menjadi berita besar. Pasangan tersebut masih ditahan di sana walaupun anak-anak mereka telah berjaya dibawa pulang. Banyak perbincangan telah dibuat mengenai isu ini.

Ramai dalam kalangan masyarakat tidak selesa dengan kewujudan undang-undang yang ada di Sweden, di mana ibu bapa hilang hak mendisiplinkan anak-anak dan boleh dikenakan tindakan undang-undang.

Sebenarnya, Malaysia juga sudah lama menguatkuasakan Akta Kanak-Kanak 2001 dan memasukkan pelbagai peruntukan undang-undang untuk melindungi kanak-kanak.

Di Malaysia, jika ibu bapa atau penjaga mendera anak-anak, mereka tetap akan ditahan polis dan dikenakan tindakan undang-undang yang boleh membawa hukuman denda dan penjara (rujuk seksyen 31).

Di Malaysia juga Pegawai Pelindung boleh menyelamatkan kanak-kanak jika mereka memerlukan pemeliharaan dan perlindungan seperti yang diperuntukan oleh seksyen 31 iaitu: (a) kemungkinan dicederakan, ibu bapa abai, cuai, tidak layak, buang anak, atau kanak-kanak membahayakan diri sendiri atau ibu bapa bertelingkah dan sebagainya.

Jika dilihat, terlalu banyak kategori yang membolehkan Pegawai Pelindung bertindak menyelamatkan kanak-kanak dan meletakkan mereka di rumah ibu bapa pelihara atau foster (ibu-bapa angkat).

Namun persoalan yang ingin saya bincangkan ialah sejauh mana ibu bapa boleh merotan anak-anak mereka jika enggan solat?

Sebenarnya kontroversi memukul dalam Islam sering disebut dalam hal memukul isteri berlandaskan ayat al-Quran. (rujuk al-Nisa : 34).

Kebanyakan orang beranggapan ayat ini lesen untuk memukul isteri sedangkan Islam adalah agama yang mengutamakan kasih sayang.

Semasa membincangkan Akta Keganasan Rumah Tangga 1994, isu pukul isteri ditimbulkan kerana bilangan kes tertinggi datang daripada orang Islam.

Samalah juga dengan merotan atau mendera anak. Jika dilihat data kes, bilangan tertinggi ialah daripada keluarga Islam. Ini memberi gambaran bahawa Islam itu mendidik anak dengan keganasan supaya anak takut dan berdisiplin.

Islam adalah agama yang mementingkan kasih sayang. Daripada segi merotan anak, dalil dalam sebuah hadis Nabi SAW: Ajarilah anakmu untuk menunaikan solat ketika usianya tujuh tahun dan pukullah mereka sekiranya sudah berusia 10 tahun dan pisahkanlah tempat tidur mereka (antara lelaki dan perempuan).

Ibnu Qudamah berpendapat hukum sebatan terhadap kanak-kanak merupakan suatu hukuman pemulihan yang disyariatkan untuk melatih kanak-kanak melakukan sesuatu kewajipan seperti solat. Para juri bersepakat yang kanak-kanak boleh dikenakan sebatan yang ringan untuk tujuan pendidikan dan wajib bagi bapa atau datuk melaksanakannya. Hanya kanak-kanak yang berusia lebih 10 tahun boleh dikenakan hukuman sebatan ringan.

Namun, terdapat hadis yang menunjukan bahawa Nabi SAW tidak suka kepada orang yang menghukum kanak-kanak secara fizikal.

Dalam sebuah hadis Abu Masaud mengatakan: Aku telah memukul seorang hamba kanak-kanak lelaki dengan rotan dan aku mendengar suatu suara di belakangku. Ketahuilah wahai Abu Masâud. Tetapi aku tidak tahu bahawa suara itu bernada kemarahan. Ketika suara itu menghampiri, dia adalah Rasulullah. Maka, baginda pun bersabda: Ketahuilah wahai Abu Masâud. Aku pun menjatuhkan rotan daripada tanganku dan Rasulullah bersabda: Ketahuilah wahai Abu Masâud, bahawa Allah telah menetapkan atas kamu tanggungjawab terhadap hamba lelaki ini. Maka, aku berkata, Aku tidak akan memukul hamba lagi selepas itu selamanya. (Sahih Muslim)

Hadis Ibnu Abbas meriwayatkan bahawa bahawa Rasulullah SAW bersabda: Gantungkanlah rotan sehingga rotan itu dapat dilihat oleh ahli keluarga, sesungguhnya itu boleh mendidik mereka.

Al-Manawi, ketika membincangkan maksud hadis ini berkata: Rotan tersebut adalah pendorong kepada seseorang untuk beradab dan berakhlak dengan akhlak mulia dan nilai-nilai murni yang kebanyakan jiwa yang keras menanggung kesusahan yang berat untuk melaksanakannya.

Pandangan al-Manawi ini membuktikan bahawa rotan secara simbolik, tanpa perlu digunakan boleh memberikan kesan kepada tingkah laku seseorang, terutamanya kanak-kanak. Jika dilihat daripada pandangan di atas, ibu bapa mempunyai kewajipan mendidik dengan ilmu agama terlebih dahulu sebelum dididik dengan perkara ilmiah yang lain.

 Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU PENDIDIKAN : Kaji PBS secara menyeluruh

Oleh :  Magendran Rajagopal dan Suhaila Shahrul Annuar

Putrajaya : Kerajaan memutuskan untuk mengkaji semula secara menyeluruh Pentaksiran Berasaskan Sekolah (PBS) yang dilaksanakan pada 2012 berikutan pelbagai aduan daripada guru.

Timbalan Perdana Menteri, Tan Sri Muhyiddin Yassin, berkata ia bagi membolehkan Kementerian Pendidikan mengenal pasti rumusan melaksanakan PBS secara lebih berkesan.

Sebelum ini guru mengadu mengenai kesukaran memasukkan maklumat ke dalam pangkalan data dan kita menangguhkan pelaksanaan aspek itu sehingga 1 April, tetapi proses PBS diteruskan.

Kita akan teliti perkara ini dan adakan mesyuarat selepas ini. Kalau fikir perlu dan sesuai, kita tangguhkan seketika sehingga sistem ini dilihat kemas serta boleh beroperasi secara lancar, kita akan putuskan (kemudian).

Sejak memperkenalkan PBS, kita terima pelbagai pandangan daripada guru yang meminta kerajaan teliti semasak-masaknya kaedah terbabit, katanya pada sidang media semalam.

Terdahulu, beliau yang juga Menteri Pendidikan, mengadakan perjumpaan lebih sejam dengan pengetua dan guru Sekolah Menengah Kebangsaan (SMK) Presint 8(1) bagi mendengar sendiri masalah mereka berkaitan pelaksanaan PBS.

PBS dilaksana berdasarkan empat komponen iaitu Pentaksiran Pusat (PP), Pentaksiran Sekolah (PS), Pentaksiran Aktiviti Jasmani, Sukan dan Kokurikulum (PAJSK) serta Pentaksiran Psikometrik (PPsi).

Dengar pandangan guru

Muhyiddin berkata, sesi itu bagi membolehkan beliau mengetahui lebih dekat pandangan guru, selain cabaran yang mereka hadapi dari segi pelaksanaan di samping kesan pelaksanaan terhadap pelajar serta penerimaan ibu bapa terhadap PBS.

Rumusannya, kalau PBS hendak dilaksanakan, kita mesti pastikan segala yang diperlukan, sama ada dari segi sistem infrastruktur, latihan dan perkara lain benar-benar difahami dan dapat beroperasi secara cekap.

Itulah sebabnya saya memutuskan kita tangguh sementara aspek memasukkan maklumat berkaitan pelajar kerana sistem pelayan (server), selain rangkaian perhubungan dan penggunaan alat merekodkan prestasi serta pencapaian pelajar tak dapat dilaksana dengan baik.

Justeru, ada keperluan untuk kita meneliti lebih lanjut. Saya minta pengalaman SMK Presint 8 (1) dijadikan bahan kajian dan minta kerjasama pengetua, selain guru untuk meneliti serta membentang lebih lanjut apa yang mereka alami selama ini untuk diperhalusi oleh kementerian, katanya.

Sumber : http : //www.bharian.com.my/

ISU BAHASA : Satu Bahasa, Satu Bangsa, Satu Negara!

Oleh : Zaini Hassan

SEMALAM saya dan sahabat saya makan tengah hari bersama seorang tokoh ekonomi negara, Dr. Rais Saniman.

Kami bertiga sering bertemu, di tempat yang sama di sebuah restoran di Damansara. Dr. Rais ialah penggubal Dasar Ekonomi Baru (DEB) negara.

Walaupun berkahwin dengan seorang wanita Scandinavia, wanita itu lebih Melayu daripada Melayu. Isterinya sering mengadu kepada Rais “bila lagi orang Melayu mahu sedar!"

Dalam banyak hal dan pada hakikatnya, orang Melayu semakin ketinggalan dalam serba-serbi.

Tiba-tiba Dr. Rais, yang berusia sekitar 70-an tetapi masih boleh bermain golf 18 lubang, tersentak. Apa sudah jadi dengan dasar pendidikan kita?

“Jika sebaik manapun ekonomi yang kita bina untuk mengurangkan jurang ketidaksamaan (inequality), tetapi sistem pendidikan kita masih cacamarba, seorang murid ke sana, seorang ke sini - maka habislah...tiada makna dasar itu," katanya.

Lalu kawan saya itu, seorang yang hebat dalam industri minyak dan gas menyampuk “pendidikan kita sekarang ada tiga cabang iaitu Melayu, Cina dan India..."

Walaupun seantero dunia tahu sistem pendidikan kita ada tiga cabang yang bezanya antara langit dengan bumi, tapi kekecewaan di hati kawan saya itu tidak dapat dibendung.

Kawan saya itu, kalau dilihat daripada kedudukannya yang cukup mewah, sepatutnya sudah tidak peduli dengan semua itu. Tetapi dia sayangkan negara ini. Dia dilahirkan hasil dasar ekonomi baru negara.

Dr. Rais mencelah dan bercerita: "“Saya berada di sebuah hospital di Singapura bersama isteri satu hari. Tiba-tiba terdengar beberapa orang berada di belakang saya bertengkar. Mereka bertengkar dalam bahasa Jawa. Saya toleh ke belakang dan melihat beberapa orang Cina dari Indonesia."

“Saya tersenyum kerana beranggapan mereka ialah orang Jawa jati."

Rakan saya sampuk, itu adalah hasil asimilasi kaum yang berjaya membentuk Bangsa Indonesia. Saya bersetuju.

Selesai makan tengah hari saya menerima satu mesej melalui Whatsapp, ke satu link portal berita propembangkang, Malaysia Insider.

Baca (http://www.themalaysianinsider.com/mobile/malaysia/article/interfaith-forum-blames education-system-national-schools-for-racial-polari#sthash.VOKnv36B.dpuf)

Saya amat terkejut membacanya. Tajuknya dalam bahasa Inggeris berbunyi: "“Interfaith forum blames education system, national schools for racial polarisation."

Dalam bahasa Melayu bermaksud: Forum antara-agama menyalahkan sistem pendidikan, sekolah kebangsaan punca jurang antara kaum.

Saya termenung seketika. Termenung kerana pihak-pihak itu tidak habis-habis mahu menyalahkan pihak arus perdana. Namun, saya bersetuju juga bahawa memang wujud polarisasi kaum, tapi siapa puncanya?

Sebelum saya ulas tulisan itu, biar saya petik dan terjemah apa yang ditulis. Forum itu diadakan di Kuala Lumpur bersempena Minggu Harmoni Antara-Agama Sedunia pada 6 Februari lalu.

Petikan daripada Malaysia Insider:

Sekolah-sekolah kebangsaan adalah pusat pembiakan (breeding ground) polarisasi kaum (jurang antara-kaum) dan sistem pelajaran adalah punca kepada masalah di negara ini sekarang.

Pengerusi Kumpulan Bertindak Ibu Bapa untuk Pelajaran (PAGE), Datin Noor Azimah Abdul Rahim berkata kepada hadirin di forum bertajuk “Dialog untuk harmoni", semuanya adalah kerana wujudnya ketuanan Melayu di sekolah-sekolah sekarang.

PAGE adalah antara 40 pertubuhan awam dan NGO yang hadir di forum anjuran Global Movement of Moderates (GMM) dan Promotion of Human Rights (Proham).

“Satu-satunya penyelesaian ialah mengembalikan semula kegemilangan sekolah kebangsaan, iaitu kita perlu lebih banyak matapelajaran Inggeris, sekolah kebangsaan sekarang ialah sekolah Melayu dan tidak lebih daripada itu," kata Noor Azimah.

Dia berkata, beberapa kumpulan Islam yang dibiayai oleh Putrajaya juga menyumbang kepada masalah.

Pengarah Eksekutif Sisters in Islam, Rayna Osman juga berkata, dia terkejut mendengar seorang ustazah memberitahu murid-muridnya mereka tidak boleh berkawan dengan bukan Islam kerana “mereka bukan macam kita, kerana kita adalah umat yang hebat".

“Saya merasa mual kerana ia bukan pelajaran yang saya terima 30 tahun dahulu," kata Rayna.

Ulasan saya: Saya bersetuju dengan semua itu. Tetapi jika mahu disalahkan sekolah kebangsaan sebagai breeding ground atau tempat pembiakan kepada masalah antara-kaum, ia tidak boleh diterima juga.

Malaysia adalah satu-satu negara di dunia yang fana ini mempunyai tiga sistem pelajaran yang berjalan secara serentak. Itu tidak kira lagi kepada sistem Inggeris di sekolah-sekolah swasta.

Di Indonesia, hanya satu sistem pendidikan nasional, begitu juga di Singapura, Thailand, Filipina, China, India dan tidak perlu disebutlah di Amerika Syarikat, United Kingdom atau di Eropah.

Saya mahu bertanya dengan Datin Noor Azimah itu mengapa beliau tidak membangkitkan soal ini? Saya tidak pasti adakah editor Malaysia Insider telah membuat self-censorship (suntingan) dalam bab ini, tetapi sepatutnya itulah masalahnya.

Sekolah kebangsaan wajib menjadi sebagai sistem pendidikan nasional yang mutlak dan tunggal, jika kita mahu melihat wujud 1Malaysia atau 1Bangsa Malaysia yang sebenar.

Sebelum Pelan Pembangunan Pendidikan Malaysia 2013 - 2025 diumumkan, saya berdoa supaya dasar itu akan menyebabkan sistem pelajaran kita menjadi tunggal.

Namun, apabila ia diumumkan saya cukup sedih. Sebaliknya sistem sekolah vernakular Cina dan Tamil akan terus kekal “selagi ada bulan dan bintang".

Saya merasakan selagi ada aliran-aliran vernakular itu maka polarisasi kaum akan terus kekal sehingga pasca 2025.

Kita memerlukan satu atau dua generasi untuk melahirkan 1Bangsa Malaysia ala Indonesia atau Thailand mahupun Amerika Syarikat.

Kepada Datin Noor Azimah, tidak banggakah kita apabila Jepun, dengan penduduk satu bangsanya, amat berjaya menggunakan bahasa Jepunnya dalam memajukan teknologi dan industrialisasinya. Begitu juga kepesatan negara China sekarang yang hanya bertutur dalam bahasa mereka.

Kita kagum menggunakan kereta VW, Audi, Mercedes-Benz, BMW dan Porsche buatan Jerman yang amat bangga dengan bahasa Jermannya. Atau rakyat Perancis yang bercakap Perancis berjaya mengeluarkan pesawat Airbus, dan kereta-kereta Bugatti, Citroën, Renault, Peugeot?

Semua pihak setuju bahawa bahasa itu adalah alat penyatuan kaum. Bahasa Jiwa Bangsa.

Jika melihatkan apa yang berlaku di negara kita sekarang, masanya untuk merapatkan jurang polarisasi itu amat-amat jauh lagi.

Oleh itu, semua rakyat Malaysia wajib bersetuju dengan kempen : Satu Sekolah Untuk Semua. Satu Bahasa, Satu Bangsa, Satu Negara!

Sumber : http : //www.utusan.com.my/

ISU SUKAN : Budaya samseng boleh merebak

Oleh : FERZALFIE FAUZI dan NOR AZAN FITRI

KUALA LUMPUR - Samseng sudah lama mencemari bola sepak di Eropah dan ia mampu merosakkan bola sepak di Malaysia andai budaya liar itu tidak segera dibendung.

Biarpun masalah tersebut hanya timbul sejak akhir-akhir ini, namun ia kian membimbangkan kerana semakin menular, malah bagi beberapa pasukan sudah wujud satu kumpulan penyokong yang dilihat cukup ekstrem.

Namun dalam keghairahan untuk membenteras budaya buruk ini, pihak berkuasa harus berhati-hati dalam menilai penyokong bagaimana yang sebenarnya mencetus masalah.

Adakah Ultras dan samseng bola sepak sama? Jawapannya tidak, biarpun ramai tersalah tafsir dengan menganggap golongan Ultras sebagai pencetus keganasan sedang hakikatnya mereka hanya penyokong tegar pasukan masing-masing.

Samseng bola sepak atau hooligan merupakan kumpulan penyokong ekstrem pasukan bola sepak yang berpaksi kepada keganasan.

Di Eropah, kewujudan kumpulan ini bukan sekadar menyokong pasukan mereka, malah mencetus provokasi kepada pasukan lawan.

Kumpulan penyokong ekstrem ini cenderung melakukan keganasan serta kerosakan, dan golongan inilah yang digelar samseng.

Di Malaysia, Ultras sudah lama wujud, tetapi mereka cuma kumpulan penyokong yang amat berdedikasi untuk memberi semangat kepada pasukan masing-masing.

Begitupun sejak akhir-akhir ini wujud kumpulan penyokong baharu yang jauh lebih ekstrem dengan matlamat mereka cuma mahu mencetus provokasi.

Ini budaya Eropah yang sudah mula 'ditiru' peminat Malaysia, sama ada untuk tujuan keseronokan atau mendapatkan kepuasan.

Apa pun matlamat mereka, Persatuan Bola Sepak Malaysia (FAM) dan pihak berkuasa harus mengambil pendekatan serius jika tidak mahu peminat biasa menghindari stadium.

Di England, budaya samseng bola sepak ini meningkat naik pada penghujung 1960-an dan awal 1970-an dengan kebanyakan mereka terdiri daripada golongan pekerja kelas bawahan.

Terdapat juga beberapa pasukan bola sepak ditubuhkan oleh golongan pekerja seperti West Ham (pekerja kilang besi), Sheffield United (pekerja kilang pembuat pisau) dan Manchester United (pekerja pembinaan landasan kereta api).

Maka kumpulan samseng bola sepak ini berkongsi pengalaman sosial yang hampir sama dan bersatu atas dasar kemiskinan yang dihadapi selain semangat untuk menyokong pasukan mereka.

Sumber : http : //www.utusan.com.my/